Haantjes

Iemand vertelde mij onlangs dat hij zich in zijn studententijd vaak een vos in het kippenhok heeft gewaand. Oftewel, te veel leuke vrouwen in de buurt waardoor het lastig werd een keuze te maken. Ik kreeg de indruk dat hij ze allemaal wel wilde bespringen. Lijkt me erg vermoeiend, al die testritjes. Waarom niet rustig om je heen kijken, iemand in de mooie diepblauwe, smaragdgroene, reebruine of loodgrijze ogen kijken en gewoon lekker verliefd worden? Of is dat iets dat alleen voor vrouwen, voor mij, zo werkt? Ik kan me niet voorstellen dat als je als vrouw in een hok vol haantjes wordt gestopt, je met al die kerels wilt zoenen. Bij mij betekent zoenen dat de kans erg groot is dat ik met de man in kwestie trouw. En om nu een harem te gaan aanleggen, lijkt me ook niet de bedoeling.

Over haantjes gesproken, ik heb ooit het genoegen gehad om alleen met mannen te mogen werken. Meestal is dat geen probleem, maar nu werd ik opgezadeld met een team van überhaantjes. Toen kreeg ik wel de behoefte om ze allemaal te bespringen, maar niet op een liefdevolle manier. Nee, bij voorkeur met honkbalknuppel en samoeraizwaard de koppen inslaan en eraf hakken. Zoiets.
Ik vraag me nu wel af hoe het voor een man zal zijn als hij in zijn uppie met een groep vrouwen moet werken. Wordt hij dan op alle manieren vertroeteld? Of wordt hij buitengesloten, omdat hij niet mee kan praten over ‘typische’ vrouwendingen als de menstruatiecyclus, lingerie en Tupperware? Als het zo’n woest aantrekkelijke man is, kan het ook nog gebeuren dat er onder de dames een bitchfight uitbreekt om de aandacht van de man in kwestie. Beetje kerel kan dat wel waarderen, vrees ik.

In mijn ervaring zijn teams met alleen haantjes of kippetjes niet de fijnste teams om mee (samen) te werken. Überhaantjes hebben de neiging zich overdreven te profileren ten koste van de andere überhaantjes en kippetjes kunnen nog weleens last hebben van afgunst en jaloezie. Nee, het  beste team blijft wat mij betreft nog altijd het gemengde team. Meer balans en minder gedoe. Mannen en vrouwen lijken meer op elkaar dan we denken. In een team versterken we elkaars goede eigenschappen en verzachten we elkaars minder sterke kanten. Vrouwen worden directer in hun communicatie en mannen blijken ook empathisch te kunnen zijn. Best fijn, al hoop ik niet dat het ‘lekker samen in balans zijn’ gaat leiden (lijden) tot het samen yogaën en in de modder rollen tijdens een Obstacle Run. Er zijn grenzen.

Bij het opruimen van oude bestanden kwam ik bovenstaand stuk uit 2015 tegen. Nooit gepubliceerd, geen idee waarom ik deze tekst zolang op de plank heb laten liggen.

 

Trainen

Zolang als ik mij kan heugen, heb ik last van mijn rug en spieren. Het afgelopen jaar verergerden de klachten en heb ik uiteindelijk toch maar eens een fysiotherapeut opgezocht. Een hele strenge, die mij 2 keer per week aan een strak trainingsregime heeft onderworpen. Na 6 weken was ik blij dat er een einde aan de kwelling kwam maar omdat mijn klachten chronisch van aard zijn, moet ik vooral blijven sporten. Minimaal 2 keer per week, zo luidde de opdracht van de therapeut. Nu had ik geen zin om weer eens aan dat saaie fitness te beginnen, dus ik moest op zoek naar een leuke sport. Het liefst in teamverband, om toch een beetje een stok achter de deur te hebben. Een vriend opperde dat ik moest gaan squashen. Dat is geen sport die je in je eentje beoefent en omdat ik bang was dat hij zich als trainingspartner zou opwerpen, ben ik maar niet ingegaan op zijn suggestie. Ik zag het namelijk helemaal voor me: hij als een dartelend veulen dat van de ene naar de andere kant van de squashzaal sprint om het terug stuiterende balletje zo hard mogelijk te raken en ik, die stilstaat op één plek en alleen een arm met racket uitsteekt als het balletje toevallig bij mij in de buurt komt. Prima plan om een vriendschap naar de kloten te helpen, dus nee.

Uiteindelijk heb ik in de buurt een studio gevonden waar ze workouts in groepsverband geven. Omdat ik niet meteen aan een abonnement wil vastzitten, heb ik eerst 2 proeflessen gevolgd. Ik vind dit soort dingen altijd spannend, omdat je nooit weet bij wat voor mensen je terechtkomt. In dit geval ben ik in een warm bad van oudere dames gevallen en met ‘oudere’ bedoel ik mensen die al met pensioen zijn. Vrouwen die mijn moeder kunnen zijn. Vrouwen die ook best wel lenig zijn, trouwens. Nu blijkt dat een deel van de dames al een aantal jaren de lessen volgt, maar ik voelde me toch wel wat klunzig. Het is best vervelend als je de enige bent die de armen naar links zwiept, terwijl de rest van de groep netjes de armen naar rechts gooit. Ik moet leren die immense spiegel te negeren en lekker in mijn eigen tempo en ritme de oefeningen uit te voeren. Heupen losgooien op muziek ligt mij prima, zwaaien met armen en gelijktijdig mijn evenwicht bewaren op 1 been wat minder.

Hoe dan ook, ik heb mijn stok achter de deur gevonden. Het is weliswaar maar 1 keer in de week, maar ik vind dat meer dan voldoende voor het trainen van spieren waarvan ik het bestaan nooit hebt vermoed. En wie weet, misschien ga ik ooit nog weleens squashen. Misschien.

Creatief met geslachtsdelen

Er bestaan mensen die graag leuke dingen met mij willen ondernemen. Mijn persoonlijke favorieten zijn eten, drinken, terrasjes doen en/of theatervoorstellingen en musea bezoeken. Vind ik meer dan voldoende voor wat betreft de sociale activiteiten, maar vriend T. heeft plots bedacht dat wij ook wel iets anders kunnen gaan doen. Iets creatiefs, namelijk piemels haken en vagina’s breien tijdens het LINDA.festival.

WAAROM zou je in vredesnaam een geslachtsdeel willen gaan fröbelen? En hoe moet ik me dat voorstellen? Liggen er bloteriken klaar, zodat je een modelletje naar keuze kan gaan breien? Of is het de bedoeling dat je je eigen geslachtsdeel gaat namaken. Spiegeltje tussen de benen en haken maar. Misschien is het maken van een selfie iets praktischer, anders zit je de hele tijd met een spiegel tussen de benen geklemd.
Bij nadere bestudering van het programma bleek dat je een kleine piemel of vagina gaat maken die je daarna als broche kan dragen. Een broche. En je  kan kiezen uit alle ‘fifty shades of brownish pink’, zodat je een matching kleurtje kan uitzoeken. Ik zie me al naast zo’n model staan. ‘Wat vindt u zelf, is uw piemel melkchocoladebruin, mokka of toch meer koffie-verkeerd?’
Hoe dan ook, WIE wil er in vredesnaam met een piemeltje op de borst geprikt, rondlopen?
‘Jakkes, u heeft een eng wurmpje op uw blouse zitten.’
‘Nee, dat is een piemel. Kijk, dit is de voorhuid en….’
‘Dit verdorde roosje vind ik wel schattig.’
‘Eh, dat is mijn vagina.’

Kijk, het enige waar die zelf gefröbelde geslachtsdelenbroche handig voor gebruikt kan worden, is speeddaten. Je prikt allemaal de zelfgemaakte piemel- of vaginabroche op de borst, schuifelt wat tegen elkaar aan en je kijkt of je een match bent. ‘Kijk nou, het past precies en onze bruinrozige kleuren staan ook goed samen!’
Wel wil ik voorstellen om de broche-collectie uit te breiden met andere lichaamsonderdelen, zoals gepunnikte billen of lippen van macramé, zodat iedereen aan zijn trekken kan komen.
Over trekken gesproken, op het LINDA.festival kan je ook meedoen aan een Aftrekcursus. Voor de mensen die liever ergens de tanden inzetten, is er een workshop kutcakes versieren.
Gelukkig ben ik in het laatste weekend van september erg druk…

 

kutcakes

Kutcakes ©Vrouw Holland

 

 

Spijbelen

Ik heb maandag gespijbeld. Niet echt natuurlijk, ik heb braaf verlof opgenomen, maar het voelde toch een beetje als spijbelen. Sinds ik in Den Haag woon, heb ik een permanent vakantiegevoel en als het een bijzonder warme dag wordt, heb ik geen zin om mijzelf op te sluiten in een kantoor. Ook al word ik daarvoor betaald. Met vele fijne terrasjes en restaurants, rustige pleinen, musea en heel veel groen in de buurt én de zee op steenworp afstand, zijn er leukere dingen om te doen dan werken.

Maandag was het dus buiten warm, mijn appartement warmer en ik had behoefte aan verkoeling. Nu vind ik de zee geweldig, maar ik houd er niet van om als een aangespoelde potvis op een handdoekje op het strand te gaan liggen. Tussen al die andere aangespoelde potvissen. Het is te warm, te druk en al dat zand dat zich verzamelt in je bilnaad, nee, niet mijn ding. Dan liever naar een park of een bos. Omdat ik ‘Scheveningse Bosjes’ obscuur vind klinken, alsof achter iedere boom een potloodventer met zijn materiaal staat te zwiepen, heb ik maandag gekozen voor het Haagse Bos. Mooi, rustig en je kan lekker liggen lezen onder de bomen bij de grote vijvers.  Zo nu en dan wordt de rust onderbroken door roddelende ambtenaren die een lunchwandeling aan het maken zijn. Leuk om die gesprekken te mogen volgen en te constateren dat er altijd wel een vrouw in zo’n groepje loopt die amateur-psycholoog is. Zegt iemand dat hij iets niet handig heeft aangepakt (ook bijzonder, een man die dat durft toe te geven) en dat zo’n vrouw dan zegt: ‘Ach ja en dat gaf jou natuurlijk een schuldgevoel.’

Kortom, ik heb mij opperbest vermaakt in het bos. Er is alleen één minpuntje en dat geldt voor de meeste (alle?) natuurgebieden in Nederland, namelijk het gebrek aan sanitaire voorzieningen. Het is warm, je drinkt veel water en je moet naar het toilet. Oorzaak en gevolg. Maar daar waar je in vele buitenlanden in de natuur toiletgebouwtjes aantreft, ben je in Nederland genoodzaakt andere maatregelen te treffen. Bijvoorbeeld jezelf terugtrekken achter een boom of een paar bosjes. Dat kan bijvoorbeeld in een Drents bos, maar in het Haagse Bos heb je 99,9% kans dat tout le monde uitzicht heeft op jouw blote billen. Dat moet je niet willen en dan zit er niets anders op om je spullen in te pakken, op de fiets te stappen met je volle blaas, om over een hobbelend bospad op zoek te gaan naar een etablissement met een toilet. Feest. Gelukkig vond ik na 5 minuten een restaurant met toilet en nog gelukkiger was ik met het feit dat ik een korte broek met een elastische band had aangetrokken. Zelden zo opgelucht geweest na een toiletbezoek.

Het Haagse Bos, een fijne plek om je te ontspannen maar niet om je te ontlasten. 😊

how-to-shit-tumble

©Kampeerwijzer

Jubileum

WordPress feliciteert mij met het feit dat ik  vandaag precies 3 jaar geleden ben gestart met bloggen. Voor die tijd schreef ik maar mondjesmaat en ik had een duwtje in de rug nodig om al mijn hersenspinsels aan het digitale papier toe te vertrouwen. Dat duwtje kreeg ik van 2 dierbare collega’s, want een gesprek met beide heren resulteerde in een stukje tekst over korfbal. Dat stukje tekst heb ik echter nooit op deze blog geplaatst en het wordt  hoog tijd dat ik jullie laat lezen wat de aanleiding is geweest voor het delen van mijn wilde fantasieën en soms serieuze gedachten met de wijde wereld.

Korfbal

mei 2015

Als je in Amstelveen werkt, is de kans levensgroot aanwezig dat je omringd wordt door Ajax-supporters. En als het erg tegenzit, van het soort dat wat meewarig doet over mijn prachtige club uit het Noorden, FC Groningen. Alsof het mijn schuld is dat Ajax een waardeloos seizoen draait en de KNVB-beker in Groningen is beland. Om ervoor te zorgen dat het onderwerp voetbal niet op tafel komt, ga je dus gezellig babbelen over andere sporten zoals basketbal en volleybal. En ik weet niet hoe het is gebeurd, maar opeens sta je met 2 mannen te praten over korfbal. Een sport waar de mannen blijkbaar een erg romantisch beeld van hebben. Ik kon het niet laten, maar dat beeld moest ik toch even bijstellen want alleen curling is minder sexy dan korfbal. Wat is het punt van een gemengde sport als je elkaar niet mag dekken? Maak zo’n opmerking in het gezelschap van mannen en je weet meteen waar dat ‘romantische’ beeld vandaan komt. Boys will be boys, so to speak.

De korfbalbond is er zelf ook achter gekomen dat het allemaal niet aantrekkelijk is en heeft bedacht dat vanaf dit seizoen het veld kleiner wordt, omdat: “Door de kleinere afmetingen het spel directer en aantrekkelijker wordt. Het resultaat van deze aanpak moet uiteindelijk zijn dat meer volwassenen veel plezier aan de korfbalsport beleven, waarbij elke speler zich maximaal kan ontwikkelen”. Serieus? Van een kleiner veld wordt het spel echt niet sexy, van het aanpassen van de spelregels wel. Dus hup, gewoon man-/vrouwdekking invoeren en het wordt meteen spannender op de Nederlandse velden. En misschien ook wel een beetje romantisch.

De dag van

Als je wilt, is er elke dag wel iets te vieren, te gedenken, uit te delen of te waarderen. Zo zijn er speciale dagen voor moeders, vaders, dieren, poëzie, secretaresses, pindakaas, de ijsbeer, pannenkoeken, handdoeken, lange mensen, warme truien, roodharigen, koffie, complimenten, bananen, veganisten, de aarde, doktersassistenten etc.. Kan iemand dat allemaal bijhouden? Ik niet, al leveren die dagen best leuke gesprekken op.

‘Hé, hoe was jouw vrouwendag? Beetje leuk gehad?’
‘Ja, best wel. Heb een nieuwe strijkplank gekregen met een kek hoesje, ben er erg blij mee. Heb al het linnengoed 3x gestreken, gewoon voor de leuk. Maar, hoe was jouw dag van de erectie?’
‘Mwah, ik had een paaldanseres ingehuurd voor het opblazen van de ballonnen, maar ze heeft zich afgemeld. De door mij opgerichte paal was niet lang genoeg om haar kunsten te kunnen vertonen.’
‘Dat is best kut.’
‘Ja, zwaar klote. Ik heb nu een praatgroep opgericht voor lotgenoten, All Rise. We overwegen nu een internationale dag van de rijzende paal te gaan organiseren.’
‘Hadden we daar nog geen dag voor?’
‘Nee, ik denk dat je in de war bent met de dag voor de rijst. Of die voor paling.’
‘Zou kunnen. Zondag is het trouwens Loodgietersdag, ik denk dat ik ergens een verstopping ga veroorzaken en zo’n mannetje ga bellen. Je moet er toch voor zorgen dat de loodgieter ook op zondag verwend wordt met zinvol werk.’
‘Eens. Weet jij trouwens wanneer het de dag van de bever is?

Ja lieve mensen, ik verzin het niet, die fijne dagen bestaan echt. Ik lees net dat op mijn verjaardag (18 oktober) de Internationale dag van de Menopauze staat gepland. Feest!

 

 

Valentijnsdag

lady en vagebondEén keer iets schrijven over Valentijnsdag leek me wel voldoende maar de hoeveelheid spam die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, heeft mij doen besluiten om er toch nog een paar woorden aan vuil te maken. Kijk, ik begrijp best dat de zelfstandige ondernemer graag wil verdienen aan de verliefde medemens. Er zijn vast mensen die rode lingerie gaan aanschaffen of zitten te wachten op tips over hoe je bevallig met alleen je glitter-pumps aan je partner verleidt tot het badderen in een met rozenblaadjes gevuld bad. En als de partner niet in dat verrekte bad wil gaan liggen, kan je altijd nog romantische geurstokjes aanschaffen om hem of haar te bedwelmen. Dat vind ik allemaal nog tot daaraantoe, maar de mail die ik vandaag van ECI ontving, spande wel de kroon. Het bericht begon met een hartje en de boodschap ‘We hebben een cadeautje voor je….’Dat cadeautje was €2,50 korting op de aanschaf van een boek of DVD. Aardig, totdat mijn oog viel op het boek dat werd aanbevolen. Pontificaal op het midden van de pagina, in gifgroen, een boek over het onderwerp overgewicht en obesitas. Echt een geweldig boek om iemand cadeau te doen op Valentijnsdag.

Ik zie het al helemaal voor me. Man en vrouw (ja, ik doe even doorsnee-romantiek) zitten op Valentijnsdag bij kaarsverlichting te dineren in pizzeria ‘That’s amore’.  Ze hebben samen een groot bord spaghetti met gehaktballetjes besteld, zonder bestek. Want het is natuurlijk het toppunt van romantiek om, net als Lady en de Vagebond, met je neus in de tomatensaus op zoek te gaan naar die ene spaghettisliert die jullie samen verbindt. Het verdelen van de gehaktballetjes gaat ook zonder gemor en nadat het bord is schoon gelikt, de gezichten onder de tomatensmurrie zitten en ze samen verbaasd zitten te zijn dat die ene spaghettisliert echt de allerlaatste sliert op het bord bleek te zijn, is het grote moment daar; hij gaat haar een cadeautje geven. Ze verwacht een mooie ring, maar daar is het pakje te groot voor. Misschien is het een ketting of diadeem, vol enthousiasme scheurt ze het pakpapier kapot om vervolgens geconfronteerd te worden met een boek. Een boek over het ontrafelen van mythes over overgewicht.
‘Je vindt me dik!’
‘Nee nee, lieverd, echt niet. Niet echt.’
‘Niet echt, je vindt me dus echt wel dik!’
‘Nee hoor, al begin je wel wat mollig te worden. Je zat ook nu weer behoorlijk te schransen in de spaghetti.’
‘Je had me ook gewoon een ring kunnen kopen!’
‘Voor die worstenvingertjes van jou kon ik geen passende ring vinden. Bovendien kreeg ik van ECI korting op dit boek.’
‘Je houdt niet meer van me!’ Etcetera etcetera.

En zo eindigde een romantisch etentje niet zo romantisch dankzij de bemoeienissen van ECI. Wil je de plank niet misslaan als man? Koop dan bloemen, lingerie, sieraden of chocola voor je geliefde. Altijd een veilige keuze, echt waar.