Facebook

fb3Ongemerkt ben ik al een paar jaar lid van een enge club. Die club heet Facebook. Het lijkt heel gezellig, zo’n digitaal platform waar je je familie, vrienden, collega’s en vage bekenden kunt ontmoeten voor het uitwisselen van al dan niet zinnige informatie. Er zijn huisregels, maar die zijn wat aan de vage kant. Zo blijkt dat het plaatsen van foto’s van een blote tiet of een lelijk hoofd tot levenslange uitsluiting leidt. Ook het kritisch beschouwen van dictators in verre landen kan je beter nalaten. Aan de andere kant zie ik ook veel racistische en homofobe shit voorbij komen, wat dan blijkbaar wel weer mag. Het zou toch fijn zijn als Facebook daar eens actie op gaat ondernemen, maar dat zal wel lastig zijn omdat ‘het systeem’ bepaalt wat wel of niet mag.

Zo vind ik het ook jammer dat je niet altijd zelf kan bepalen wat je te zien krijgt. Ik zit echt niet te wachten op berichten van een Facebookvriend die een pagina voor kattenliefhebbers leuk vindt. Kan die vriend niets aan doen, Facebook vindt dat mij dat moet interesseren. Nee. Echt niet. I’m not a crazy cat lady. Punt.
Gelukkig kan je wel bepalen of iemand iets op jouw tijdlijn mag zetten. Geweldig, per slot van rekening kan ik prima de eigen zooi op mijn pagina plaatsen, daar heb ik andermans shit niet voor nodig. En het werkt echt heel goed, totdat je jarig bent. Want dan kunnen mensen de felicitaties niet kwijt en dan worden er allerlei slinkse wegen bewandeld om jou toch maar te feliciteren. Bijvoorbeeld door een reactie te plaatsen op een oud bericht van jou, wat dan weer reacties van anderen uitlokt. Of paniekerige berichten via Messenger, zodat je genoodzaakt bent om uit te leggen dat het echt niet aan de vriend ligt dat er geen bericht geplaatst kan worden omdat ikzelf de boel heb geblokkeerd. Verder werd ik gespamd via WhatsApp, de privé- én werkmail, de werkchat en telefoon. Als ik ergens de pest aan heb, is het de telefoon. En zelfs het intranet op het werk werd ingezet om de felicitaties over te brengen. Gevolg was dat ik de hele dag bezig ben geweest met het reageren op berichtjes en mijn mobiel geen moment zonder de oplader kon leven.

Dus volgend jaar maar weer gewoon toestaan dat ander volk berichten op mijn tijdlijn mag plaatsen. Kan ik de boel de hele dag negeren, de volgende dag iedereen wild enthousiast bedanken voor de felicitaties, om vervolgens de boel schoon te vegen. Top!
Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor de moeite die men heeft gedaan om mij afgelopen dinsdag te feliciteren. Want, eerlijk is eerlijk, het is toch best fijn als er aan je gedacht wordt. Vooral de collega’s in Groningen wil ik bedanken voor hun spontane felicitaties. De collega’s in Amstelveen moesten eerst gelokt worden met een koek, dat geeft toch te denken.  #weetwaarjevriendenzitten

Vijftig

hb6Vijftig. Ja, ik. Vandaag de hele dag. Volgens de kenners heb ik wederom een mijlpaal in mijn bestaan gehaald. Zelf heb ik nog nooit iets begrepen van dat spastische gedoe rondom het bereiken van zo’n decennium-leeftijd. Als je tien wordt, ben je eindelijk een tiener. Nou, wat een feest. Wie wordt er nu blij van de 1e en alle daaropvolgende menstruaties, jeugdpuistjes, algehele onhandigheid en pubergedoe. Kreeg op m’n tiende een bril, om de ellende nog groter te maken. Paul van Vliet heeft ooit eens een mooi lied geschreven over meisjes van dertien (…niet zo gelukkig), dat dekt de lading heel aardig.

Je wordt twintig, eindelijk volwassen. Onzin, want wat is dat eigenlijk, volwassen? Wikipedia geeft uitkomst: ‘We noemen iemand een volwassene als die zelfstandig, dus zonder de hulp van anderen, kan handelen. Dit is een wat rekbare definitie, want niet iedere volwassene kan zich op elk moment en in elke situatie redden. Iemand die geen fietsband kan plakken, zal de hulp in moeten roepen van een fietsenmaker. Het besluit om dat te doen, kan wel zelfstandig worden genomen.’  Hm, volgens deze definitie was ik al vroeg volwassen. Op zeer jonge leeftijd heb ik namelijk besloten dat er andere wezens op deze planeet zijn die heel goed allerlei vervelende karweitjes voor mij kunnen opknappen. Gewoon een kwestie van de blauwe ogen opslaan en lief kijken. Nog nooit zelf een band hoeven plakken, dankzij het wezen dat Man wordt genoemd.

En dan word je dertig. Voor veel mensen een reden om heel erg serieus tegen je te gaan doen. Als je een relatie hebt, krijg je onvermijdelijk de vraag of het niet eens tijd wordt voor kinderen. Alsof dat allemaal zo vanzelfsprekend is. En als je geen relatie hebt, dan krijg je van die bezorgde opmerkingen als ‘wordt het niet eens tijd, want alleen is ook maar alleen.’ Als je pech hebt, heb je een idioot in je omgeving die je met liefde een datingsite op probeert te duwen. Nee, dankjewel, ik denk dat ik vanzelf wel over hem struikel. Ergens, ooit eens. En als het niet gebeurt, vergaat de wereld echt niet. Tenzij je het aloude ideaal van huisje-boompje-beestje aanhangt, dan wordt het vervelend. Maar gelukkig is dat nooit mijn ideaal geweest.
Met veertig roept men met nauwelijks verholen enthousiasme dat je nu van middelbare leeftijd bent. Een vreselijke term, klinkt erg naar steunkousen, sherry en huisvrouwenpermanent. Gelukkig ben je in je veertiger jaren af van het gezeik over kinderen, hoewel er altijd wel zo’n gezelligerd is die je wijst op de nieuwste kind-fabriceer-technieken met daarbij de mededeling dat het best nog wel kan. Dat zal, maar voor mij hoeft het niet.

hb3En nu ben ik vijftig. De laatste maanden had ik het gevoel dat mijn omgeving daar toch wel heel erg mee bezig is geweest. De een meldt monter dat het vanaf vijftig alleen maar bergafwaarts gaat. De ander bekijkt je decolleté en zegt vol verbazing dat het er allemaal nog mooi uitziet en ‘zo zonder rimpels’. Hoezo rimpels in mijn decolleté?! Waarom moet ik daar in vredesnaam rimpels hebben? Ik heb de afgelopen jaren kapitalen besteed aan goed verpakkingsmateriaal voor de dames, dus rimpels wil ik in die regio beslist niet zien. Maar blijkbaar gaat na je vijftigste van alles hangen en rimpelen aan je lichaam. Ik heb zicht op de stand van mijn borsten, maar mijn billen vind ik een stuk lastiger om in de gaten te houden. Nu denk ik dat ze nog steeds op de plek zitten waar ze horen te zitten, ik voel in ieder geval niets tegen mijn knieholtes slaan, maar mocht iemand daar een andere mening over hebben dan hoor ik het graag. Als klapper op de vuurpijl een opmerking die ik een paar weken geleden om mijn oren kreeg geslingerd: ‘Jij wordt vijftig? Jeetje, dan ben je een oud wijf…’ En vervolgens kwam er met enige verbijstering in de stem het volgende achteraan: ‘Maar hé, je ziet wel heel erg goed uit voor je leeftijd.’ Alsof ik net ben opgegraven in een Egyptische graftombe en de archeoloog heeft geconstateerd dat ik er na ruim 2300 jaar nog mooi bijlig. Ik zie het maar als een compliment.

Leeftijd? Ik vind het niet belangrijk. Natuurlijk ben ik geen zestien meer, toen kon ik met gemak wat nachten doorhalen. Nu lukt me dat één nacht en moet ik daar vervolgens een week lang van herstellen. Minimaal. En ja, ik heb wat grijze haren, pigmentvlekjes en een enkele rimpel. Daar lig ik echt niet wakker van. Want ik voel me prima, ik heb een goed leven, een leuke baan en veel fijne mensen in mijn omgeving. Iedere dag is er één, geniet van de kleine dingen in je leven en wees dankbaar voor wat je hebt. Op naar de dag van morgen!
(Enne, gefeliciteerd met mij!)

Zonder thema geen feest

hb4Heb ik net met pijn en moeite de Familiedag overleefd, bedenkt een van mijn lieftallige neefjes dat het heel leuk is om zijn verjaardag in stijl te gaan vieren. Met diezelfde Familiedag-familie, minus 8 kinderen. Dat is nog tot daaraantoe, maar blijkbaar wordt er van mij verwacht dat ik van iedere bijeenkomst een verslag ga schrijven. Om de buitenwereld vooral te laten weten hoe geweldig wij wel niet zijn. Want dat zijn we, zolang we de foto’s maar niet laten zien.

Verjaardagen. Ik geef het meteen toe, ik vind er helemaal niets aan. Dat traditionele Nederlandse gedoe van kringzitten, slagroomtaart, een bak chips, borrelnootjes, blokjes kaas en stukjes worst. En als je mazzel hebt, één lullige bitterbal. Mannen die over voetbal kwekken alsof ze er verstand van hebben en vrouwen die de laatste roddels uitwisselen. Vreselijk. Ik vreesde dan ook het ergste toen ik een uitnodiging kreeg voor de 40e verjaardag van neefje lief. Kringzitten in het Drentse Zeijen staat niet hoog op mijn verlanglijstje. Sterker nog, het staat helemaal niet op mijn lijstje. Maar de beste jongen wist mij te verrassen, het werd een themafeestje in de lokale kroeg. De jaren 70 van de vorige eeuw, want het joch is geboren in 1975, graag in stijl gekleed komen. Er bestaat dus toch nog iets ergers dan kringzitten; verkleedpartijtjes! En aangezien iedereen enthousiast in de verkleedmodus gaat, moet je ook wel ‘gezellig’ meedoen. Want anders loop je zo vreselijk voor lul, als je gewoon als jezelf gaat. Dus enigszins in paniek op zoek naar een gepaste look. Hippie of disco? Nee, punk! Maar dan zonder de veiligheidsspelden in het lichaam. Foute make-up, veel zwart, rokje, bloesje, geruite panty en mijn good old Doc Martens. Kan best.

Eenmaal in Zeijen, bleken veel van de familieleden en andere genodigden voor de gemakkelijke weg te hebben gekozen. De hele zaal stond vol met hippies. Als punkertje val je dan wel op, gelukkig was Abba ook vertegenwoordigd, net als de cast van Grease, en trof ik een rockende hanenkam aan. Toevallig allemaal familie. Dan denk je dat verkleden voldoende is, maar dan moet er ook nog gedanst worden. Daar zijn wij in de familie geen fan van, wij observeren liever. Totdat er voldoende bier in het systeem zit, dan gaan we los en hoe. Niet geschikt voor kijkers onder de 18, het beeldmateriaal houden we dan ook mooi voor onszelf. Via de groeps-WhatsApp, hoe hebben we ooit zonder gekund, heb ik de meest vreselijke dingen voorbij zien komen. Maar, net als de Familiedag, was dit een uiterst geslaagd feest! Thanks, M.!