Oubollig

De werkgever heeft een leuk idee. Iedere medewerker mag een top 3 van liedjes indienen, waarmee een top 2022 wordt samengesteld. De meeste collega’s reageren enthousiast, maar er is er toch een enkeling die het een verschrikkelijk idee vindt. Want het zal vast een oubollige lijst worden, omdat dan heel duidelijk wordt dat de gemiddelde leeftijd binnen ons bedrijf aan de hoge kant is. Kortom, het wordt een lijst van oude meuk, samengesteld door bejaarden die terugverlangen naar hun jeugd. Mijn opgetrokken wenkbrauwen vielen bijna van mijn hoofd toen ik het las. Je muzikale voorkeuren worden weliswaar gevormd in je jeugd, maar dat betekent toch niet dat je ‘hedendaagse’ muziek niet weet te waarderen? Iets kan niet je smaak zijn, maar eigenlijk is muziek gewoon tijdloos. Er zijn door de jaren heen zulke mooie dingen gemaakt, dat noem je toch niet oubollig. Kom maar op met die lijst!

Top 2000

Normaal gesproken luister ik tijdens werkuren niet naar muziek, iets met gauw verveeld zijn en daardoor snel afgeleid, maar in deze tijd van het jaar luister ik altijd met veel plezier naar de Top 2000. Het brengt mooie herinneringen naar boven. Een bijna uitgestorven kantoorpand en dan met collega’s dansen op Dancing Queen of samen met een collega losgaan op Ich bin wie Du. En dat er dan nog meer mensen in het pand blijken te zijn die ongerust komen vragen of het wel goed met ons gaat, gezien het kattengejammer. Tja, niet iedereen kan zingen.  

Nu we gedwongen thuis moeten werken, mis ik de verbinding die muziek in deze periode van het jaar brengt en zit ik alleen met mijn herinneringen. Herinneringen aan een concert van Anneke van Giersbergen in Vera (Groningen), Fleetwood Mac in Het Sportpaleis (Antwerpen) en Rammstein in Ahoy. Gisterochtend stond ik in mijn eentje te dansen op More than a Woman van The Bee Gees en zit ik nu mee te zingen met Limburg van Rowwen Hèze. Maar dan met het verkeerde accent. Heerlijk!
Ik ontdek nieuwe muziek, hoor nummers die mij werkelijk niets doen, maar bovenal geniet ik van een lijst met muziek uit 1956 tot en met 2021.

Lijstje

Nog even terug naar het woord oubollig. Het betekende oorspronkelijk koddig, gek of dwaas, maar wordt de laatste jaren vooral als synoniem voor ouderwets en kneuterig gebruikt. Misschien omdat mensen denken dat het woord eigenlijk oudbollig is? Ben ik oud? Mwah. Ben ik bollig? Eh, ja. Maar ben ik ouderwets? Nee zeg! Lever ik bij de werkgever een lijstje van 3 liedjes aan? Nee. Ik zou niet weten welke nummers ik zou moeten kiezen, het aanbod is te groot. Bovendien is de kans aanwezig dat ik met liedjes uit de jaren 80 kom aanzetten en dat die enkeling me dan een oude graftak vindt. Die eer laat ik graag over aan mijn bejaarde collega’s. De boomers.

©enchanted little world

Hormonen

Ieder jaar neem ik me voor om geen lijstje in te leveren voor de Top2000. Want het is onbegonnen werk om uit die duizenden mooie nummers een keuze te moeten maken en ieder jaar kom ik erachter dat ik juist dat ene nummer vergeten ben aan te vinken. Maar goed, afgelopen zaterdag vond ik het nodig om het goede voorbeeld van Facebook-vrienden te volgen en heb ik toch maar weer een lijstje gemaakt. Omdat ik best heel tevreden was met mijn keuze, heb ik de boel natuurlijk ook gedeeld op Facebook. Het duurde niet lang of een vriendin meldde zich via Messenger met de mededeling dat ze mijn lijst nog even goed had bekeken. Ja…en? Ik kreeg één woord, thema! Thema? Hoezo, thema? Snel mijn lijstje bekijken en OMG, ze had gelijk. Liefde, liefde en nog eens liefde. Toen ze ook nog eens het woord intens mijn kant op slingerde, wist ik het zeker; je moet nooit een keuze maken als je ongesteld bent. En al helemaal niet op de ik-bloed-helemaal-leeg-dag. Want nuchtere ik word eens per maand zo’n romantisch wrak. Zo’n vrouw die plots een doos tissues nodig heeft bij het aanschouwen van de reclames, helemaal soft wordt van George Clooney en dan opeens een Nespresso-apparaat wil, what else? Als mijn softe kant komt bovendrijven, is dat dus van invloed op mijn muziekkeuze. Romantiek, kan iemand überhaupt zonder? Hoe dan ook, ik bied iedereen die mijn lijst wel heel erg klef vindt, mijn nederige excuses aan. Aan de andere kant mag iedereen blij zijn dat ik geen lijst heb gemaakt nadat de wasmachine op mijn Amsterdamse adres mij in de steek liet en ik ’s avonds mijn was stond uit te wringen in de badkuip. Grote kans dat dan een lied als Smack my bitch up van The Prodigy plots hoog op mijn voorkeurslijstje terecht was gekomen. Of songs die wel heel erg over dood en verderf gaan. Waarheen, waarvoor van Mieke Telkamp bijvoorbeeld. Nee, dan maar een liefdevolle benadering. Want per slot van rekening: ‘what the world needs now is love, sweet love’.

Marita’s keuze