Thuiswerken

De zaterdagochtend is mijn favoriete moment van de week. Dan ontvang ik een papieren krant die ik,  onder het genot van meerdere koppen koffie, van A tot Z (of Q) lees. Oftewel, ik lees bijna alles maar ik blijk minder geïnteresseerd in economie, wetenschap en, vreemd genoeg, sport. Ook de advertenties sla ik met liefde over, al zijn de paginagrote advertenties van Rijksoverheid nauwelijks over het hoofd te zien. Was ik al verbaasd over Sanne die in haar lunchpauze de hond uitlaat in het bos en dat een goed moment vindt om aan de telefoon bij te praten met een collega (mens, geniet toch van je rust en gun een ander ook die rust!), de advertentie van afgelopen zaterdag was helemaal vaag. Onder het mom van ‘thuiswerken, we worden er steeds beter in’, krijgen we nu Rutger met zijn gitaar voorgeschoteld. Want Rutger maakte naast een fijne werkplek, ook een fijne niet-werkplek in zijn huis. In het pré-Corona-tijdperk heette dat gewoon de woonkamer met loungebank of de slaapkamer met een lekker bed. Ik kan daar nog uren over doorgaan, maar de boodschap van Rijksoverheid is helder: ga vooral thuiswerken! Best, maar dan snap ik niet dat voor diezelfde overheid blijkbaar andere regels gelden.

Iets verderop in de krant lees ik namelijk dat in de monumentale tuin van het Catshuis een ’tijdelijk’ kantoorpand van vijf verdiepingen wordt gebouwd voor ambtenaren van het ministerie van Algemene Zaken. Nog even afgezien van het feit dat er veel kantoorpanden leegstaan en het dus niet nodig zou moeten zijn om een nieuw pand te bouwen, is vooral de vraag waarom deze mensen hun werk niet thuis kunnen uitvoeren. Wat doet dat ministerie eigenlijk? Volgens de website van Rijksoverheid doen ze dit: ‘Algemene Zaken is het ministerie van de minister-president. Het ministerie houdt zich bezig met de coördinatie van het algemeen regeringsbeleid en van de overheidscommunicatie. Ook verzorgt het departement de voorlichting over het Koninklijk Huis.’ Coördinatie? Kan vanuit huis. Communicatie? Kan vanuit huis. Voorlichting? Kan vanuit huis. Of zijn al die ambtenaren van belang voor het lekken van alle informatie die in het Catshuis is besproken, zodat iedere persconferentie van de minister-president eigenlijk overbodig is? Hebben ze geen integriteitsverklaring ondertekend of zo?

Hoe dan ook, ik vind dat de ambtenaren van Mark Rutte heel goed kunnen thuiswerken. Het ministerie van SZW heeft daar een mooie website voor: https://www.hoewerktnederland.nl/onderwerpen/thuiswerken Heel handig, ook voor ambtenaren.

Plaatsvervangende schaamte

De eerste lockdown was in mijn herinnering nog maar net gestart toen de eerste wanhoopskreten uit thuiswerkend ambtenarenland al te horen waren. Men kwam plots tot het besef dat er ook thuis gepiest en gepoept moest worden en dat men zelf verantwoordelijk was voor de aanschaf van toiletpapier. Toiletpapier, het populairste hamsterproduct in de maand maart en ook best prijzig als je je billen wenst af te vegen met 4-laags puppypapier. Kortom, men was van mening dat de werkgever maar moest betalen voor toiletpapier en, niet te vergeten, de koffie. Koffie, ook al zo’n duur product.

Nu maak ik sinds begin dit jaar weer deel uit van een ambtenaarsgilde en helaas vonden enkele collega’s dat ook zij recht hadden op een pleepapiervergoeding. Ik kreeg er plaatsvervangende schaamte van. Een paar maanden later kwam men tot de ontdekking dat er ook stroom werd verbruikt en dat het verwarmen van een huis niet niets kost, dus ja daar moest dan toch echt een vergoeding tegenover staan. Nu kan ik natuurlijk niet in de portemonnee van een ander kijken en zullen er ongetwijfeld mensen zijn die het geld goed kunnen gebruiken. Om andere redenen dan het moeten thuiswerken. Persoonlijk lijkt het mij een stuk lastiger om te moeten werken aan de keukentafel, omringd door thuiswerkende partner en je kinderen die online hun schoollessen volgen, dan dat je moet overstappen op 1-laags toiletpapier van het schurende soort.

Ik wil die thuiswerkvergoeding dus niet, want ik vind dat ik niet mag klagen. Het thuiswerken heeft ook voordelen: je hoeft niet te reizen en je kan tussen de bedrijven door iets huishoudelijks ondernemen. Ik heb een dak boven mijn hoofd, heb werk en krijg mijn salaris elke maand keurig overgemaakt op mijn rekening. Er komt brood op de plank en ik hoef ook niet te bezuinigen op de aanschaf van toiletpapier en koffie. Om mij heen zie ik kleine zelfstandigen worstelen om het hoofd boven water te houden, gaan prachtige bedrijven failliet en verliezen mensen hun werk. En wat te denken van de jongeren die in deze tijden geen stageplek kunnen vinden om hun opleiding goed af te ronden? Dus nee, ik mag als ambtenaar zeker niet klagen.

In november heb ik mijn thuiswerkvergoeding ontvangen en deze heb ik overgemaakt aan twee goede doelen op het gebied van gezondheid. Voor mij is dat het enige juiste dat ik kon doen met het geld. Ik voelde me doodongelukkig met die thuiswerkvergoeding, wetende dat anderen het een stuk zwaarder hebben in hun leven in deze Corona-tijden. Wat ik mis in mijn leven is van immateriële aard en dat valt überhaupt niet te vervangen.  Ik hoop dat anderen hun thuiswerkvergoeding daadwerkelijk gaan besteden aan toiletpapier, koffie, het inrichten van een goede werkplek en de gas- en lichtrekening. Een mens mag hopen.

Bizar

Nu snap ik het leven al een tijdje niet meer, maar de laatste paar weken vind ik echt bizar. Naast dat er het nodige gebeurt in mijn eigen wereldje, verstoort een akelig virus het dagelijkse bestaan op een groot deel van deze planeet. Een week of 3 geleden was Corona een virus dat huishield in China en Italië en dachten wij dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen in Nederland. In diezelfde periode heb ik contact opgenomen met een makelaar omdat ik eindelijk de stap durfde te nemen om het huis in Groningen te verkopen. Twee weken later vroegen de makelaar en ik zich af of het handig was om het huis op de markt te brengen vanwege dat verrekte virus. Toch maar gedaan, want ik heb geen haast en het mocht van mij allemaal nog wel een tijdje duren.

Huis

Gek hoe het dan loopt. Vorige week zaterdag stond het huis op Funda en heb ik de boel schoongemaakt en opgeruimd, voor het geval dat er toch iemand het huis wilde komen bekijken. In Nederland werd het langzamerhand duidelijk dat het virus niet zou stoppen bij de grenzen van Brabant. Op zondag zat ik in een nagenoeg lege trein richting Den Haag, in de veronderstelling dat we op kantoor waarschijnlijk afspraken zouden gaan maken over meer thuiswerken en minder op kantoor, maar onderweg werd al duidelijk dat we allemaal thuis moesten gaan werken.
Op woensdag heeft de makelaar met de nodige voorzorgsmaatregelen 5 bezichtigingen in mijn huis gehouden en op donderdag was de boel verkocht. Reden voor een klein feestje in mijn eentje!

Dubbel gevoel

Ik volg de richtlijnen van het RIVM en houd zoveel mogelijk afstand van de medemens als ik mij echt buiten de deur moet begeven. Tot nu toe ga ik alleen de deur uit als ik boodschappen moet doen. Ik woon in een wijk met kleine ondernemers en ik heb vandaag een rondje winkels gedaan. Ik heb toch het gevoel dat ik die mensen moet helpen om hun zaak draaiende te houden. Dus ben ik thuisgekomen met 3 stukken zeep (heel nuttig), een vetplant (minder noodzakelijk), 2 boeken (voor de vrije tijd), een krant (om depressief van te worden), een pot jam in de smaak Wild Blueberry (lekker en dat terwijl ik zelden jam eet) en een mooie presse-papier (heb ik echt niet nodig, maar het ding is echt heel mooi). Alle winkeliers houden zich  aan de voorzorgsmaatregelen en zijn blij dat je langskomt. En wat koopt natuurlijk.

Een dubbel gevoel heb ik over mijn plannen om een ander huis te gaan bezichtigen. Nu het huis in Groningen is verkocht, wil ik verder met mijn leven en iets anders kopen in Den Haag. Maandag staat een 1e bezichtiging gepland. Aan de ene kant spannend, aan de andere kant voelt het niet goed dat ik naar buiten ga om een huis te bekijken. Al is de kans klein dat ik met veel mensen in aanraking ga komen, ik neem een stok van anderhalve meter mee om iedereen op afstand te houden. Maar goed, een dubbel gevoel dus.

Thuiswerken

Een dag in de week thuiswerken is heerlijk, maar dagen achtereen is echt vervelend. Ik mis het contact met de collega’s, het snel kunnen overleggen en de wandelingen naar de koffieautomaat. Op mijn 30m² ben je snel uitgewandeld en ik word toch wel wat stijf van het vele zitten. We houden contact via de WhatsApp en weten nu dat we, al dan niet met beeld, via Skype kunnen vergaderen. Is fijn maar toch niet hetzelfde.

Tijdens het thuiswerken luister ik naar de radio, om zodoende toch nog wat geluid om me heen te hebben. En op de radio zenden ze hele obscure reclame uit. Zo zit ik nog steeds verbijsterd te luisteren naar een meneer die op licht-erotische toon dingen zegt als ‘ze zuigt aan zijn buik’. Dat soort zinnen leidt toch enorm af van je belangrijke werkzaamheden. Porno op de radio, overdag! Blijkt het over het seksleven van de libelle te gaan. Daarvan gaat de mens tuinieren. Volgens Horny Hornbach. Ik wil geen tuin.