Sneeuw

De winter van 1979. Ik zat in de brugklas en ik herinner me dat de school dicht was. Niet zozeer omdat de kinderen uit Stad (Groningen) niet op school konden komen, maar meer omdat de kinderen uit de omringende dorpen de stad niet konden bereiken vanwege de enorme sneeuwval. Dorpen in het noorden van het land waren van de buitenwereld afgesneden. Mensen raakten ingesneeuwd in hun auto, treinen zaten vast in sneeuwduinen van 3 tot 6 meter hoog en het leger werd ingezet om de wegen vrij te maken. In sommige dorpen viel de stroom uit en dus ook de centrale verwarming. Voor een 13-jarige is zo’n periode vooral spannend en realiseer je je niet welke problemen een zware sneeuwstorm met zich meebrengt. Sneeuwvrij van school is fijn en zo’n berg sneeuw ziet er gewoon mooi uit. Vanuit het huis, want ik was én ben een huismus die liever met een goed boek, een kop thee en een plaid op de bank ligt.

42 jaar later. Op zaterdag wordt een code rood afgegeven voor de volgende dag omdat er een sneeuwstorm onze kant opkomt. Reden voor een deel van de Nederlandse bevolking om te zorgen voor lege schappen in de supermarkten, alsof de sneeuwstorm minstens zes maanden gaat aanhouden. Het kan zijn dat ik te nuchter of te naïef ben, maar het komt niet eens in me op om te gaan hamsteren. Er is geen enkele reden om te denken dat we nu in The Day After Tomorrow-taferelen terecht gaan komen. (je weet wel, die rampenfilm waarin een tsunami New York overspoelt en dat daarna de boel in sneltreinvaart dichtvriest) Welnee, we gaan gewoon een paar dagen van Hollands ongemak tegemoet.

Het is zondag en er ligt inderdaad een pak sneeuw in mijn tuin. Het ziet er buitengewoon guur uit met die opstuivende en rondwervelende sneeuw, de wind zorgt voor kleine duinen tegen de ramen en muren. Op straat laten mensen hun kinderen uit en, in een enkele geval, hun hond. Er wordt opgeroepen om vooral de weg niet op te gaan met de auto of fiets, omdat het spekglad is. De enige reden die ik kan bedenken om toch met de auto of fiets onderweg te zijn, is omdat je naar je werk moet of dat er sprake is van een noodsituatie. Met die gedachte in mijn achterhoofd kijk ik met interesse naar de rode auto die voor mijn huis geparkeerd staat. Naast de auto staan een vader, een moeder en een kind met een slee.  Blijkbaar zijn ze van plan om een uitstapje te gaan maken. Het kind is enthousiast en kan niet wachten om zijn slee in gebruik te nemen. De moeder is ondertussen driftig bezig om de auto te ontdoen van sneeuw en ijs. De vader kijkt toe en straalt vooral uit dat hij werkelijk geen zin heeft om ook maar ergens heen te gaan. Om zijn vrouw te pesten, meldt hij dat pas op het moment dat ze klaar is met het krabben van de ruiten. Er ligt immers voldoende sneeuw in de eigen omgeving om de slee te gebruiken. De vrouw werpt haar man een ijzige blik toe, het valt me mee dat ze de ijskrabber niet in zijn voorhoofd plant. Het kind vindt alles best, zolang hij maar op de slee wordt rond gesleept. En zo geschiedde.

Hoe dan ook, tot nu toe kan de winter van 2021 niet tippen aan die van 1979. En dat hoeft van mij ook helemaal niet.

Winter in Den Haag, 7 februari 2021

K-week

Het was deze week een echte K-week, in meerdere opzichten. Tijd voor een weekoverzicht!

Zondag 10 december
Op tijd naar Amsterdam, want volgens de weermensen zou het heftig gaan sneeuwen. De ene helft van Nederland denkt dan dat het wel mee zal vallen, bij de andere helft slaat de paniek toe. Ik word alleen maar sikkeneurig; de weergoden weten heel goed dat ik niet van sneeuw houd, maar gooien die zooi toch gewoon naar beneden. Kortom, Marita is om 1 uur ’s middags in Amsterdam, wandelt in 10 minuten naar haar kamer en ziet er bij aankomst uit als een minivariant van de Yeti (het beest, niet de auto). K..weer, vreselijk. Na een grote mok warme chocolademelk gaat het wel weer een beetje. Een klein beetje maar, want maandag is in aantocht.

yeti1

Yeti

Maandag 11 december
Er ligt sneeuw, er rijdt een tram en ik ben op tijd op m’n werk. So far so good. Echter, het weer wordt nog meer K.. dan gisteren. Rond het middaguur raadt de werkgever (een deel van?) het personeel aan om het pand te verlaten. Nu sneeuwt het buiten, dus ik blijf liever binnen. Om half 5 verlaat ik kantoor, waarin nog een enkele collega ronddwaalt. De tram rijdt gelukkig nog, de rest van het openbaar vervoer ligt dan al plat.

Dinsdag 12 december
Glibberend naar de tramhalte. De eerste tram heeft vertraging, zit bij aankomst stampvol en ik besluit op de volgende tram te wachten. De tweede tram is ook wat aan de late kant, maar zit nog voller dan de eerste. Ik zie de derde tram al aankomen, dus ik besluit als enige om me niet in die tweede tram te proppen. Zeker niet als ik zie dat de lichten uitgaan in de tram en de trambestuurder moeite heeft om de boel weer op te starten. Enfin, tram twee verlaat de halte, tram drie rijdt binnen en ik stap in een bijna lege tram. We rijden lekker, maar na drie haltes blijven we opeens stilstaan. Blijkt dat tram twee de geest heeft gegeven en die moet eerst worden weggesleept voordat we verder kunnen. Twintig minuten later rijden we weer en ben ik een uur later op het werk dan gepland. K.. openbaar vervoer!

Woensdag 13 december
Ik sta al vroeg op het station omdat ik om 9 uur een afspraak in Den Haag heb. Uit voorzorg neem ik een eerdere trein en dat is maar goed ook, want deze trein heeft al 20 minuten vertraging. Best wel K.., maar ik ben op tijd in Den Haag en stap in de tram. Kom aan op plaats van bestemming, moet nog even schuilen in het tramhokje omdat het hoost, en dan gaat de afspraak niet door vanwege onvoorziene omstandigheden. K.. dus, maar kan gebeuren. Dan maar weer terug richting centrum, om onderweg nog een korte koffiebreak te houden bij vriend K. Hij geeft me een thermosmok koffie mee voor onderweg, de schat. De mok wordt ingepakt in een plastic zakje en een papieren zakdoekje, omdat het ding de neiging heeft om te lekken en ik moet de mok rechtop houden in de boodschappentas. Dat is prima gelukt, totdat ik in de trein stap en de tas neerzet op het bankje. Mok leeg, tas en bankje vol met koffie. Met een rondslingerde Metro en papieren zakdoekjes dep ik het bankje en de vloer schoon. Feest, echt.

koffie1

Koffie en een nieuw treinstel

Donderdag 14 december
Kerstpakket, Kunst en Kerstborrel. Het kerstpakket heb ik gedoneerd aan de voedselbank, simpel. Tijdens de lunchpauze komen de kunstenaars van Outsider Art vertellen over hun werk dat bij ons in de hal wordt tentoongesteld. De kunstenaars zijn mensen met een beperking en maken werkelijk prachtige kunst. https://www.outsiderartmuseum.nl/nl/ (in de Hermitage Amsterdam)
’s Avonds is er de miwibo, de midwinterborrel. Dat is een soort kerstborrel, maar dan met een geselecteerd gezelschap van leuke mensen. Gezellig!

Vrijdag 15 december
De vrijdag begint best oké, eigenlijk. Wasje draaien, vuinisje wegbrengen, koffietje drinken en naar het stationnetje om een treintje naar Groningen te pakken. Thuis moet ik nog even naar de apotheek, maar kom erachter dat de hele buurt is omgetoverd tot een hindernissenbaan. Weg- of bouwwerkzaamheden en bejaarden van wie het rijbewijs al in de Tachtigjarige Oorlog had moeten worden ingetrokken. De apotheek bevindt zich tegenwoordig in een verzorgingstehuis dat in het bezit is van ‘sluisdeuren’. Dan gaat de tweede deur pas automatisch open als de eerste automatisch wordt gesloten. Dat werkt heel goed, zolang niemand zijn busje vlak voor deur één neerzet, om bejaarden uit te laden. Dan gaat deur twee niet open. Heb een kwartier gevangen gezeten tussen twee deuren, fantastisch. K..-personenvervoer.

Iemand anders nog iets leuks meegemaakt, de afgelopen week?