Trouwjurk

trouwjurk

Het lopend buffet is geopend!

Gisteren kwam ik tijdens mijn wandeling door druilerig en koud Den Haag een bont gezelschap tegen. Voorop liep een jongedame die een ponchoachtige constructie om haar schouders had gedrapeerd en haar lange jurk tot onder haar oksels had opgetrokken. De voeten gestoken in een paar comfortabele en afgetrapte gympen, al met al maakte het geen charmante indruk. Het feit dat ze een struikje in de handjes had en schuin achter haar een jongeman in een keurig pak liep, verried dat we te maken hadden met een bruidspaar. In het gevolg liepen een aantal dames die beter gekleed waren dan de bruid, hoewel ik me afvraag waarom je in februari in een zomerjurkje en open schoentjes de straat op gaat. Maar dat zal mijn praktische en niet zo romantische aard zijn.

Hoe dan ook, ik snap eigenlijk niet waarom  een vrouw zich vrijwillig in een trouwjurk hijst op haar trouwdag. En dan heb ik het niet over de elegante poppetjes die er in alles charmant uitzien. Nee, het gaat mij om de vrouwen die altijd in een spijkerbroek en op gympen rondlopen. Die wijdbeens op de barkruk zittend, biertjes wegtikken. Die make-up-loos door het leven gaan en sportbeha’s dragen. Dat soort vrouwen. Vrouwen die nooit op hakken en in een jurk lopen, maar opeens op hun trouwdag een ingewikkelde jurk, sexy lingerie en te hoge hakken aantrekken.

Ik heb ooit het ongenoegen gehad om een avondje bruiloft-video-kijken te mogen meemaken. Trouwvideo’s zijn net zo erg als bevallingsvideo’s en horen te allen tijde privé te zijn. Maar goed, dit stel dat al jaren samenwoonde, was getrouwd en wilde graag een compilatie van de hoogtepunten van hun trouwdag met mij delen. En nu wil ik diezelfde dieptepunten graag met jullie delen. Vooraf: zij was zo’n bierdrinkende dame in spijkerbroek.

Om onduidelijke redenen moet je als bruid de nacht voorafgaand aan je trouwdag in je ouderlijke woning overnachten, alwaar je wordt opgehaald door de aanstaande echtgenoot. Ik zie daar het nut niet van in, als je al jaren samenwoont. Maar goed, hij staat dus met een struikje bloemen in de hand voor de deur van zijn schoonouders en belt aan. De bruid doet open en hij kijkt haar schaapachtig aan, waarschijnlijk herkent hij haar niet in die gruwelijke jurk. De schaapachtige blik zorgt ervoor dat zij tegen hem snauwt dat hij de bloemen aan haar moet geven. Vervolgens zie je ze samen naar de auto lopen, zij wijdbeens stampend en zwikkend op de hakjes. De volgende shot is de aankomst bij het gemeentehuis. Ik weet niet wat ze onderweg precies in de auto hebben uitgespookt, maar zij heeft het gepresteerd om de hoepel in de jurk dwars tussen haar benen te krijgen. Bruidegom blijkt een hork te zijn en staat, serieus, al halverwege de hal van het gemeentehuis terwijl zij nog aan het worstelen is om in haar jurk de auto uit te komen. Eenmaal uit de auto, en dankzij die overdwars staande hoepel eruitziend alsof ze 60 asielzoekers het land in probeert te smokkelen, zet ze het op een krijsen. ‘Nicoooooo, kommm hieeeerrrrr!’ De hele Grote Markt viel stil en dat is knap op een marktdag.

Mijn boodschap? Als je dan toch zo nodig moet trouwen, trek dan iets aan waarin je je comfortabel voelt. Er is geen enkele goede reden te bedenken waarom je een jurk en hoge hakken moet aantrekken als dat er voor zorgt dat je eruitziet als een onelegante boerentrien. Hoewel het wel vermakelijk videomateriaal oplevert. Dat dan wel weer.

Romantiek

Voordat ik mijn kijk op romantiek ga delen, moet ik eerst wat rechtzetten. Want mijn man is ietwat ontstemd over het feit dat zijn collega’s blijkbaar denken dat hij muzikaal is. In mijn laatste blog had ik geschreven over mannen die het Wilhelmus kunnen boeren en om een of andere reden denkt iedereen dat het over J. gaat. Hij boert geen volkslied, niet op de gebruikelijke wijze in ieder geval. Laten we het erop houden dat zijn boertjes uit een andere lichaamsopening komen. Vaak. Met een enorm volume. En dat is niet romantisch, maar ik heb me laten vertellen dat dit soort activiteiten bij een gezonde relatie horen. Wat mij betreft kan je ook doorslaan in het ‘eerlijk zullen wij alles delen’ in een relatie.

Maar goed, laten we het over romantiek hebben. Daar ben ik niet echt van. Een slaapkamer volgebouwd met kaarsjes bijvoorbeeld. Waarom in vredesnaam? Als ik er niet de slappe lach van krijg, dan is de kans groot dat ik eerst de verzekeringsvoorwaarden bij brandschade ga lezen, de emmertjes water klaarzet en het alarmnummer alvast bel. Beddengoed, gordijnen en kaarsen gaan gewoon niet goed samen en een ongeluk zit in een heel klein hoekje. Het geluk zit dan blijkbaar in een grote hoek, maar daar is ’t nooit te vinden als je het nodig hebt. Kaarsjes en een vol bad: van hetzelfde laken een pak. Hoe stap je elegant het bad in zonder je voetzolen te verbranden aan een waxinelichtje met als gevolg dat je een badwatertsunami veroorzaakt. Kaarsjes uit en omdat je op je pijnlijke voeten staat te wiebelen, glij je uit op de natte badkamertegels, stoot je je hoofd tegen de toiletpot en moet je naar de eerste hulp worden gebracht. Weg romantiek. Of rozenblaadjes door het hele huis gestrooid. Schattig hoor dat iemand de moeite heeft genomen om duizenden rozen de nek om te draaien, maar wie ruimt die zooi op? Je kan overwegen de boel bij elkaar te vegen, zodat je met de rozenblaadjes kan koken. Correctie: rómantisch koken. Maar dan moeten de rozen wel onbespoten zijn en dan is het advies om de wilde rozen in plantsoenen te gebruiken, want die worden bijna nooit bespoten. Weet de plantsoendienst dat ook? En is het trouwens niet strafbaar om bloemen te plukken in een plantsoen of park? Bestel gewoon een pizza, minder stress in de keuken en meer tijd om samen door te brengen.

Heb ik dan helemaal geen gevoel voor romantische activiteiten? Jawel, maar romantiek zit voor mij niet in kaarsjes, champagne en rozenblaadjes. Ik vind het een lading geven waar ik niet gelukkig van word. Romantiek zit voor mij in de spontane, lieve, kleine dingen die iemand voor je kan doen. Zomaar een bos bloemen of maar één bloem, een klein cadeautje, een kaartje met wat lieve woorden. Of gewoon een knuffel, meer heb ik niet nodig. En dat is maar goed ook, met een man die het nuttigen van chili con carne het toppunt van romantiek vindt tijdens het kijken van een voetbalwedstrijd.

romantiek1

Dit dus, even wat aandachtspuntjes: Hoe kun je samen uit dat belachelijke glas drinken als er zo’n tafelblad tussen zit. Garnalen, hoe eet je die krengen zonder te knoeien en wordt het badwater niet koud….

 

Shapewear

corsetiere.net

corsetiere.net

Shapewear is een mooi woord voor figuur corrigerend ondergoed. Ondergoed dat borsten omhoogstuwt, de buik laat verdwijnen, een wespentaille creëert, billen opbeurt en de heupen mooi rond laat zijn. Alles waarvan wij vrouwen denken dat het ons aantrekkelijker maakt voor het andere geslacht en blijkbaar ga je jezelf ook beter voelen als het lijf in de ‘juiste’ proporties is geduwd. Maar wat zijn dan die juiste proporties en houden we onszelf en een ander niet voor de gek? Het droombeeld voor veel vrouwen is het zandloperfiguurtje met een lekkere C-cup. Maar dat hebben we nu eenmaal niet allemaal en bovendien hebben de mannen ook hun eigen voorkeuren, om het even lekker lastig te maken. De een houdt van grote borsten, de ander heeft liever een handzamer formaat, er zijn mannen die op dikke vrouwen vallen of juist op dunne latten. Kortom, waarom doen we al die moeite? Is die vent niet gewoon gevallen voor je sprankelende ogen en je geweldige persoonlijkheid? En houdt hij niet net zoveel van je als je, puisterig en al, ongesteld bent en je volstrekt onmogelijk gedraagt? Maar nee, we hijsen ons massaal in de shapewear. Alleen lijkt mij die hele figuur corrigerende zooi bij een opbloeiende liefde toch wel een stressfactor. Want stel je eens voor dat je op de date aller dates gaat, die date van ‘tonight is the night…’, en dat je op het moment suprême uit je sexy jurkje stapt en die leuke man je moet helpen om je te bevrijden uit de huidkleurige short met pijpjes. Kunnen we het licht even dimmen? Want die letterlijk adembenemende korset met push up bh moet ook nog uit. De vetrolletjes springen spontaan tevoorschijn, je billen en borsten zakken 20 centimeter en de taille is met de noorderzon vertrokken. Toppunt van romantiek, echt waar. Dit propje gaat morgen weer naar de sportschool.

 

Deze dames hebben toch echt geen shapewear nodig

 

Polyamorie

polyamorieSinds Pickwick vragen plaatst op de labels van hun theezakjes, hebben we opeens hele diepzinnige gesprekken op het werk. Gisteren was de vraag van de dag of je gelooft in liefde op het 1e gezicht. Er volgde een interessant gesprek tussen 2 mannen en 2 vrouwen, hoewel man 1 zich met liefde buiten de discussie plaatste, zat als hij was van alle voorgaande Pickwick-momenten. Wij vrouwen geloven absoluut in liefde op het 1e gezicht en dat hoeft niet altijd om een potentiële partner te gaan. Wij raken ook erg verliefd op baby’s en puppy’s. Man 2 was wat sceptisch want per slot van rekening kan je 1e blik vertroebeld zijn, zodat je op the day after erachter komt dat een persoon in het donker best mooi was maar in het Tl-licht een fikse tegenvaller. Drank maakt meer kapot dan je lief is. Maar goed, zo’n onderwerp zet je wel aan het denken. Persoonlijk ben ik van mening dat je in je leven meerdere liefdes kunt hebben. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat je die liefdes gelijktijdig kunt hebben, totdat mijn aandacht werd gevestigd op een aflevering van ‘Je zal het maar zijn’ over polyamorie. Bij polyamorie zijn mensen in staat om tegelijkertijd van twee of meer mensen te houden en openlijk en met ieders instemming met hen een relatie te onderhouden. Ik vind het mooi dat zoiets kan, hoewel ik het net als iedere andere relatievorm toch ook wel ingewikkeld vind. En dan nog niet eens zozeer vanwege de onderlinge verstandhouding, maar meer vanwege de buitenwereld. Want zo open minded zijn wij in dit land nu ook weer niet. De norm is mannetje-vrouwtje-kindje-huisje-beestje en vooruit, ook een boom. Mannen vragen vrouwen ten huwelijk en niet andersom. Homo’s en lesbiennes zijn raar en biseksueel is helemaal bijzonder. En laten we vooral niet beginnen over interraciale relaties. Jammer, want zou het niet zoveel fijner zijn als we iemand gewoon in zijn waarde laten? Dat je als mens een ander open tegemoet treedt, zonder allerlei (voor-)oordelen? Kunnen we daar gewoon niet eens mee beginnen?

Voor de mensen die worstelen met het bovenstaande: Als je gelukkig wordt van welke volwaardige relatievorm dan ook, ga er vooral voor en laat je niet beperken door je omgeving. Mensen die over anderen oordelen, doen dit om niet stil te hoeven staan bij hun eigen gebreken. En jouw geluk is niet afhankelijk van deze mensen.

 

polyamorie en valentijn

Op de 14e mijn kijk op Valentijnsdag, u bent gewaarschuwd…

 

 

 

 

Stoepliefde

Bamberg, DuitslandEen van de geneugten van het wonen in mijn stad is dat je, als je ’s ochtends vroeg naar je werk fietst, met enige regelmaat uitgelaten studenten tegenkomt. Onderweg naar hun studentenkamer om de roes van een nachtje doorhalen in de kroeg uit te slapen. Zo ook een week geleden, met dank aan het lustrumfeest van een studentenvereniging. Omdat ik zelf nog niet helemaal wakker was om kwart over zes, vielen mij de eerste tekenen van een groots feest niet op. Bij de muziek die uit een open raam schalde, dacht ik wel eventjes aan een afterparty en vroeg ik me af wat de buren in de Herman Colleniusstraat daar wel niet van vonden. Ik werd pas echt wakker toen ik iets verderop de Nieuwe Blekerstraat inkeek. Hangend/zittend op de stoeprand een jongen, zijn schamele bezittingen om zich heen verspreid. Schrijlings op hem zat een meisje, zich nog even goed nestelend op zijn schoot, hem fanatiek te kussen. Zelden iemand een ander zo intens zien zoenen. En mijn god, wat was hij zat. Hij liet haar letterlijk over zich heen komen. En ik hoopte dat ze condooms bij de hand hadden, hoewel hij volgens mij niet meer tot grote daden in staat was. Behalve slapen of zich laten zoenen door een leuk meisje. En of het nu slapen, zoenen of een andere activiteit zou worden, ik hoopte dat ze een iets comfortabeler plek dan de stoep zouden opzoeken.
De stoep iets verderop, die van de A-weg, werd in beslag genomen door een ander, mogelijk aankomend, stelletje. Beide jongens waren enthousiast aan het afscheid nemen en de één deed toch duidelijk een poging om te zoenen. De ander was er nog niet helemaal over uit of dat wel zo’n goed idee was, waardoor de omhelzing uitliep op het elkaar onhandig op de rug slaan onder het uitroepen van het woord ‘kerel’. Ik vond het schattig. Voordat ik het wist, zat ik in de trein te mijmeren over prille liefde en vroeg ik me af of condooms ook slecht zijn voor het milieu. Maar dat laatste is een heel ander verhaal, ingegeven door een gesprek met iemand over plastic. Het is beter om te mijmeren over de liefde, en om een klein beetje jaloers te zijn op de intensiteit van dat ene meisje.

Lekker ding

keep calm and love me

Het is helemaal niet verkeerd om door iemand als lekker ding te worden betiteld. Wie wil er nou niet begeerd worden door iemand die van al jouw rondingen houdt? Iemand die het niet erg vindt dat er pondje extra aan zit, want dan is er immers meer om van te houden. Ik wil dus best het lekkere ding uithangen voor de juiste persoon en met passie zijn begeerte beantwoorden. Helaas krijg ik vaak te maken met potentiële minnaars waar ik niet op zit te wachten. Van het soort dat mij zowel in het binnen- als buitenland altijd weet te vinden, de familie Mug. Van die gepassioneerde exemplaren die op mij neerdalen als een stel toeristen op een lopend buffet. Die zonder enige gêne de borden vol scheppen, zonder zich af te vragen of het niet een beetje minder kan. Geen onbedekt stukje lijf is veilig voor die ellendige prikbeesten en binnen no time ben ik voorzien van tig dikke, rode en jeukende bulten. Alsof de builenpest is uitgebroken, geen man die mij dan nog een lekker ding zal vinden. Het ergste is dat alleen muggen van het vrouwelijke geslacht het bloed uit je lijf zuigen, de lesbische krengen. De mannetjes houden zich blijkbaar alleen bezig met hetgeen waar zij goed voor zijn, het paren. Het verbaast me niets, het blijven mannen.
Om te voorkomen dat ik leeggezogen word, kan ik natuurlijk mijn hele lijf gaan bedekken met een boerka of iets dergelijks. Nu is het zomer en draag ik toch liever iets luchtigs. Dus ik zal de komende weken jurkjes en rokjes blijven dragen en ik bied alvast mijn excuses aan voor het bultenparadijs op de zichtbare onderdelen van mijn lichaam. Gewoon de andere kant opkijken als je er onpasselijk van wordt. En slaat de begeerte toch toe, dan hoor ik het graag!

Alternatieve tupperwareparty

speeltjeTja, als je één keer iets hebt geschreven over een seksgerelateerd onderwerp, dan kan je de alternatieve tupperwareparty niet langer op de plank laten liggen. Mijn vingers jeuken al jaren om hierover iets te typen, maar ik was altijd bang dat iemand zich in het verhaal zou kunnen herkennen. Lekker belangrijk, want waar maak ik me eigenlijk druk om. Het moet er toch een keer uit, anders blijf ik er nachtmerries van houden.

Imagine this: een saaie, onopvallende, struise vrouw die er jaren ouder uitziet dan dat ze in werkelijkheid is. Het glas altijd half leeg, of beter gezegd de bodem is negen van de tien keer ernstig in zicht. Een vrouw die de meest aantrekkelijke man/vrouw een minderwaardigheidsgevoel kan aanlullen. Zo’n vrouw dus. En op een dag vertelt deze vrouw op de voor haar bekende, monotone wijze over een party die zij had bijgewoond. Ik denk dan aan een onschuldige onderwerpen als huishoudelijke noodzakelijkheden of desnoods make-up. Maar nee, het ging om andersoortig plastic. Met bewegende onderdelen en wat je daar dan allemaal niet mee kan uitspoken. Alleen. En verdorie, ik denk in beelden. Dus sindsdien, als ik haar ergens tegenkom, krijg ik het beeld op mijn netvlies van een vrouw die op de vrijdagavond haar meidenkast opengooit, de plastic voorraad bekijkt en denkt: ‘waar heb ik vanavond zin in!’. Houd je gezicht dan maar eens in de plooi, ik groet haar dan ook altijd met een grote glimlach op mijn gezicht. En ondertussen weet ik dat er weer een slapeloze nacht zit aan te komen.