Waar is het feestje?!

Na een fijn appartementje in Milaan, een gastvrij hotel in Turijn, een onpersoonlijk doch goed hotel in Parma en een luxe onderkomen in Bologna, zijn we aanbeland in een top appartement in Negrar. Met enige moeite, want we moeten een steil geitenpad nemen om bij het huisje te geraken. Gelukkig heeft Tom Tom altijd gelijk. We hebben in ieder geval een mooi uitzicht over de wijnvelden, de heuvels en in de verte de stad Verona. Onze gastheer Gianni verwelkomt ons hartelijk met een flesje Corona en salsamuziek. Wij wanen ons in Zuid-Amerika en al gauw wordt duidelijk dat de echtgenote van Gianni uit Colombia afkomstig is. De voertaal in het huishouden is een mix van Spaans en Italiaans, om het spannend te houden. Gianni spreekt niet zo goed Engels, maar met handen, voeten en Google Translate komen we een heel end. We krijgen uitleg over het gebruik van de diverse sleutels, een rondleiding door het appartement en een richtingaanwijzing naar het dichtsbijzijnde restaurant. ‘ You go zoe ze woods and go down, 200 metres.’  We zien een donker gapend gat en een pad vol met gaten en losliggende stenen. Nog een geitenpad! De afdaling blijkt lastig te zijn, maar is goed te doen zolang je geen naaldhakken aantrekt. En op de terugweg is het toch fijn dat er een zaklantaarnfunctie op de mobiel zit.

Kortom, we zitten in de rimboe en dat vinden we best wel fijn voor een paar dagen. Lekker rustig ook, denken we. Helaas blijken de Gianni’s  een zoon te hebben die een feestje geeft voor zijn vrienden. In het appartement onder de onze begint laat op de avond een hels kabaal van onverstaanbaar brommende rappers en boink boink boink gedreun. De “muziek” staat zo hard, dat de jongeren elkaar niet kunnen verstaan en enthousiast beginnen te schreeuwen. Ergens is het dan lastig om in slaap te vallen en slaapdronken blèren wij zo nu en dan HAKKUH! mee. Niemand die het hoort, dus dat mag best. Gelukkig houdt het feestgedruis om 5 uur in de ochtend op, kunnen we toch nog een paar uurtjes slaap pakken voordat we om half 10 bij het ontbijt aanschuiven.

Gianni heeft een geweldig ontbijt voor ons gemaakt en vraagt bezorgd of we niet teveel last hebben gehad van de jongens. Het was de 19e verjaardag van junior, vandaar en de rest van de week zal het rustig blijven. Wij liegen braaf dat het allemaal wel is meegevallen, wij hebben altijd van die enorme wallen onder de ogen, en samen zijn we het erover eens dat boink boink boink geen muziek is. Ik geloof best dat het de komende dagen lekker rustig zal zijn, maar ga uit voorzorg mijn oordopjes opsporen. Voor het geval dat junior een onbetrouwbare factor in het huishouden blijkt te zijn.

Geitenpad

Het geitenpad naar het restaurant in Negrar

Hormonen

Ieder jaar neem ik me voor om geen lijstje in te leveren voor de Top2000. Want het is onbegonnen werk om uit die duizenden mooie nummers een keuze te moeten maken en ieder jaar kom ik erachter dat ik juist dat ene nummer vergeten ben aan te vinken. Maar goed, afgelopen zaterdag vond ik het nodig om het goede voorbeeld van Facebook-vrienden te volgen en heb ik toch maar weer een lijstje gemaakt. Omdat ik best heel tevreden was met mijn keuze, heb ik de boel natuurlijk ook gedeeld op Facebook. Het duurde niet lang of een vriendin meldde zich via Messenger met de mededeling dat ze mijn lijst nog even goed had bekeken. Ja…en? Ik kreeg één woord, thema! Thema? Hoezo, thema? Snel mijn lijstje bekijken en OMG, ze had gelijk. Liefde, liefde en nog eens liefde. Toen ze ook nog eens het woord intens mijn kant op slingerde, wist ik het zeker; je moet nooit een keuze maken als je ongesteld bent. En al helemaal niet op de ik-bloed-helemaal-leeg-dag. Want nuchtere ik word eens per maand zo’n romantisch wrak. Zo’n vrouw die plots een doos tissues nodig heeft bij het aanschouwen van de reclames, helemaal soft wordt van George Clooney en dan opeens een Nespresso-apparaat wil, what else? Als mijn softe kant komt bovendrijven, is dat dus van invloed op mijn muziekkeuze. Romantiek, kan iemand überhaupt zonder? Hoe dan ook, ik bied iedereen die mijn lijst wel heel erg klef vindt, mijn nederige excuses aan. Aan de andere kant mag iedereen blij zijn dat ik geen lijst heb gemaakt nadat de wasmachine op mijn Amsterdamse adres mij in de steek liet en ik ’s avonds mijn was stond uit te wringen in de badkuip. Grote kans dat dan een lied als Smack my bitch up van The Prodigy plots hoog op mijn voorkeurslijstje terecht was gekomen. Of songs die wel heel erg over dood en verderf gaan. Waarheen, waarvoor van Mieke Telkamp bijvoorbeeld. Nee, dan maar een liefdevolle benadering. Want per slot van rekening: ‘what the world needs now is love, sweet love’.

Marita’s keuze