M/V

mv2Het was de afgelopen week rustig op het fietspad tussen Amsterdam Zuid en Amstelveen Centrum. Het was ’s ochtends een beetje koud en dat is blijkbaar voor de hoofdstedelijke suikerpopjes een reden om massaal het openbaar vervoer te gaan ontregelen.  Ik heb heerlijk relaxt gefietst, want geen zwabberende ‘ik-kan-fietsen-en-appen-tegelijk-maar-niet-heus’-types op de weg, maar ik kwam tot de ontdekking dat mijn dunne handschoentjes waarschijnlijk niet warm genoeg zijn als het écht heel koud gaat worden. Oftewel, ik heb meteen een paar warm gevoerde handschoenen en een  sjaal in een kek kabelbreiseltje  gekocht. In het grijs, past goed bij de winterjas. Bij thuiskomst werp ik een blik op het kassabonnetje en zie ik staan: herenhandschoenen en jongens sjaal. Dan besef je je dat ‘mannendingen’ vaak praktischer, efficiënter zijn. Want dameshandschoenen zijn vaak modieus, maar niet altijd even warm omdat vrouwen hun vingers liever slank verpakt zien. Stel je eens voor, model braadworst aan de vingers, nee dan maar liever gangreen. Sjaals voor vrouwen zijn vaak te lang, worden uitgerust met overbodige attributen zoals slierten en pompommetjes of het zijn van die onhandige colletjes.

Zakdoeken, van hetzelfde laken een pak. Als je één keer je neus snuit in een dameszakdoekje, dan is het ding vol. Geloof me, in een vrouwenhoofd zit net zoveel snot als in de kop van een man. Ik gebruik dan ook al jaren herenzakdoeken. Een vriendin koopt alleen badjassen op de mannenafdeling. Die dingen zijn langer, warmer en in neutrale kleuren verkrijgbaar. De badjas voor de vrouw is te kort, omdat we blijkbaar overal onze benen moeten laten zien. Smal gesneden, zodat we ook onze borsten kunnen showen aan de glazenwasser. En dan heb ik het nog niet eens over de foute printjes en kleurtjes. Vriendin en ik liggen liever voor dood op de bank, volledig bedekt door een zwarte badjas. Met de gordijnen dicht, voor het geval dat de glazenwasser voor het raam staat. Of een bouwvakker met een camera.

Zijn er dan geen vrouwendingen die praktischer zijn dan mannendingen? Vast wel, ik kan ze alleen niet bedenken. Volgens een vriend hebben wij vrouwen betere seksspeeltjes tot onze beschikking. Geen idee of dat zo is, volgens mij is er voor de man ook genoeg op de markt. Hij moet gewoon maar eens bij Christine naar binnenlopen. Heb laatst wel ergens gelezen dat voor de vrouw een speeltje efficiënter zijn werk doet dan een man, maar ik kan me niet voorstellen dat een speeltje voor de man een vrouw volledig kan vervangen. Maar wie ben ik.

Vrouwen

liz

@Liz

‘k Was van plan om iets te schrijven over het groepje vrouwen dat afgelopen vrijdag op de vroege middag bij mij in de trein stapte. In nuchtere toestand, met een penis op de neus. Geen idee wat voor feestje de dames van plan waren om te gaan vieren, maar zelfs in dronken toestand zou ik nog geen piemel op mijn neus plakken. Het groepje vrouwen werd aangevoerd door een moeder overste van middelbare leeftijd, uitgerust met een kortpittig kapsel. Zo’n vrouw die tussen de coupés rondrent met krentenbollen en chips, iedereen nog eens vertelt waar er overgestapt moet worden en quasi lollig loopt te gillen dat de kaartjes gecontroleerd gaan worden. Ik vond haar vermoeiend.
Al mijmerend over het onderwerp ‘voorbindpenis op ooghoogte’, bedacht ik me dat ik vrouwen vreemde wezens vind. Ik mag dat zeggen, per slot van rekening ben ik zelf een vrouw. Niet dat mannen zo normaal zijn, maar die snap ik over het algemeen beter dan de mede-vrouwmens. Mannen kunnen charmant zijn en tegelijkertijd een enorme hork. Ze krabben zich in gezelschap ongegeneerd in hun eigen kruis en drinken graag grote hoeveelheden bier zodat ze bij een voetbalwedstrijd het Wilhelmus mee kunnen boeren. Of olé olé olé, dat is iets simpeler. En je weet dat als je ze vraagt om zo meteen samen de deur uit te gaan, dat je daarbij moet vermelden dat je direct, nu en onmiddellijk bedoelt en niet over 3 uur. Ziehier de man, ietwat gechargeerd maar jullie begrijpen wat ik bedoel. Mannen zitten op een terras en kijken naar vrouwen, vrouwen zitten op een terras en kijken naar vrouwen. Nee, niet naar aantrekkelijke mannen maar naar vrouwen. Dat zit ergens in onze genen opgesloten en dát maakt ons vreemd. Waarom doen wij dat? Om onze eigen onzekerheid te voeden? Het liefst zie je natuurlijk vrouwen voorbij komen die hun 88 vetrollen in een stretchtopje en een laag zittende legging hebben gepropt, daarbij comfortabel wandelend op hun spuuglelijke Crocs. Maar nee, wij vrouwen zien alleen buitengewoon mooie en slanke dames met de rondingen op de juiste plekken langs trippelen. En met een obsessie voor het uiterlijk, is de gang naar de plastische chirurg gauw gemaakt. Grotere borsten, opgezwollen lippen en, de laatste trend, een Kardeshiankont. Waarom wil je in vredesnaam een dikke kont? Omdat er billenmannen bestaan die in een dikke kont een vruchtbare vrouw herkennen? Het is ook zo niet praktisch, het laten fabriceren van een enorm achterwerk. Want in wat voor maat broek past zo’n Kardeshiankont? Je hebt een taille in maat 38 en een nepbips in maat 54, dat wordt gezellig shoppen.
Over dik gesproken, ik snap de hysterie rondom de uitspraken van Giel Beelen niet. Die jongen mag best zeggen dat hij dikke vrouwen niet aantrekkelijk vindt. Hij heeft het iets ongelukkig gebracht, maar hij is een man en dus een hork. Er zijn zat mannen die dikke vrouwen bloedmooi vinden, dus ophouden met zeuren. Want wees eerlijk, ieder mens heeft toch zijn persoonlijke voorkeuren voor wat betreft het uiterlijk van een potentiële partner? Persoonlijk vind ik lange, slanke mannen aantrekkelijk. Als ik een man met een buik in formaat skippybal zie, denk ik echt niet dat ik daar even lekker mee wil stuiteren. Alleen het idee al.

Zijn jullie na dit ‘hak-op-de-tak’-verhaal de draad kwijt? Verbaast mij niets, ik ben ook regelmatig het spoor bijster in mijn eigen, drukke hoofd. Maar dit soort gedachten gingen er door mijn hoofd, vrijdag op het traject Amsterdam-Deventer, dankzij de dames met hun voorbindpenissen. Inspiratie zit in de kleine dingen van het leven.

Shapewear

corsetiere.net

corsetiere.net

Shapewear is een mooi woord voor figuur corrigerend ondergoed. Ondergoed dat borsten omhoogstuwt, de buik laat verdwijnen, een wespentaille creëert, billen opbeurt en de heupen mooi rond laat zijn. Alles waarvan wij vrouwen denken dat het ons aantrekkelijker maakt voor het andere geslacht en blijkbaar ga je jezelf ook beter voelen als het lijf in de ‘juiste’ proporties is geduwd. Maar wat zijn dan die juiste proporties en houden we onszelf en een ander niet voor de gek? Het droombeeld voor veel vrouwen is het zandloperfiguurtje met een lekkere C-cup. Maar dat hebben we nu eenmaal niet allemaal en bovendien hebben de mannen ook hun eigen voorkeuren, om het even lekker lastig te maken. De een houdt van grote borsten, de ander heeft liever een handzamer formaat, er zijn mannen die op dikke vrouwen vallen of juist op dunne latten. Kortom, waarom doen we al die moeite? Is die vent niet gewoon gevallen voor je sprankelende ogen en je geweldige persoonlijkheid? En houdt hij niet net zoveel van je als je, puisterig en al, ongesteld bent en je volstrekt onmogelijk gedraagt? Maar nee, we hijsen ons massaal in de shapewear. Alleen lijkt mij die hele figuur corrigerende zooi bij een opbloeiende liefde toch wel een stressfactor. Want stel je eens voor dat je op de date aller dates gaat, die date van ‘tonight is the night…’, en dat je op het moment suprême uit je sexy jurkje stapt en die leuke man je moet helpen om je te bevrijden uit de huidkleurige short met pijpjes. Kunnen we het licht even dimmen? Want die letterlijk adembenemende korset met push up bh moet ook nog uit. De vetrolletjes springen spontaan tevoorschijn, je billen en borsten zakken 20 centimeter en de taille is met de noorderzon vertrokken. Toppunt van romantiek, echt waar. Dit propje gaat morgen weer naar de sportschool.

 

Deze dames hebben toch echt geen shapewear nodig

 

Vriendschap

vriendschap6.jpgDe heren van Het Goede Doel hebben in het verleden leuke liedjes geschreven, maar met ‘Vriendschap’ hebben ze wat mij betreft de plank misgeslagen. ‘Een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie’. Niet waar, Henk Westbroek. Mensen komen en gaan, maar echte vriendschap gaat nooit verloren. Je kan iemand 15 jaar lang niet zien en bij het eerstvolgende contact de draad weer oppakken alsof je elkaar gisteren voor het laatst hebt gesproken. En oké, met anderen raak je op een gegeven moment uitgeluld en moet je er niet aan denken om daar ooit nog eens mee af te spreken. Is helemaal niet erg, er zijn altijd weer andere leukerds in de buurt om bevriend mee te raken. Nu heb ik geen bakken met vrienden voorradig maar de vrienden die ik heb, zijn mij allemaal even dierbaar. Oude vrienden, nieuwe vrienden, beste vrienden en mogelijk toekomstige vrienden, de laatste tijd zit ik niet verlegen om afspraakjes. Naast vrouwen heb ik ook mannen in mijn vriendenkring. Nu blijkt dat laatste nogal eens voor opgetrokken wenkbrauwen te zorgen. Is het voor een tienermeisje betrekkelijk normaal dat je ook bevriend bent met jongens, als volwassene is een vriendschap tussen een man en vrouw (beiden van het heteroseksuele soort) blijkbaar iets ongewoons. En gedoemd om te mislukken. Diezelfde Henk Westbroek van Het Goede Doel heeft in de vorige eeuw al iets geroepen over zijn vriendschap met vrouwen en ik citeer: ‘Bij vrouwen speelt toch altijd onderhuids een erotisch moment mee.’ Kijken alle mannen zo naar hun vrienden van het vrouwelijke geslacht en geldt dat andersom ook? Dat wij vrouwen na een paar glazen wijn ons opeens gaan afvragen waarom wij die leuke vent aan de andere kant van de cafétafel nog nooit de kleren van het lijf hebben gerukt? Wat nou vriendschap, seks willen we! Gelukkig heb ik een ijzeren zelfbeheersing als ‘mijn mannen’ in de buurt zijn en is het nog nooit in mij opgekomen om erotiek in de vriendschap te pompen. En als dat wel het geval is, zou ik dat hier natuurlijk nooit toegeven. De familie leest mee.

Vijftig tinten pizza

De hele ophef rondom Vijftig tinten grijs heb ik nooit begrepen. Ik heb een illegale download van het 1e boek gelezen en geconstateerd dat het eigenlijk een bouquetreeks is met een sadomasochistisch tintje. Niet heel erg spannend en boeiend, net als de bouquetreeksboekjes. Een vriendin van mijn moeder vond het wel een strak plan om mij te voorzien van romantisch leesvoer toen ik als 16-jarige een tijdje aan huis was gekluisterd met gescheurde enkelbanden. Ik heb op z’n minst 100 boekjes gelezen in die periode en het zal geen toeval zijn dat ik sindsdien voornamelijk thrillers lees. Want het bouquet-thema is altijd hetzelfde. Jonge vrouw ontmoet een iets oudere, arrogante man. Une petite femme met weelderige lokken, pronte borstjes, roomwitte (!) dijen en meestal uitgerust met korenbloemblauwe of hazelnootbruine ogen. Man is groot, gespierd, in 90% van de gevallen donkerharig, heeft bijpassende donkere ogen en is voorzien van borsthaar. Ze hebben meteen een hekel aan elkaar, maar natuurlijk is er sprake van enorme wederzijdse aantrekkingskracht. Het duurt dan ook niet lang voordat hij zich grommend op haar stort en zij verrukte kreetjes begint uit te slaan als hij teder haar naar aardbeien smakende lippen kust. Ware liefde en ze leven nog lang en gelukkig. Misselijkmakend. Ik wil voorstellen dat de bouquetreeksboekjesschrijvers eens een keer een wat realistischer verhaal gaan schrijven. Ik wil wel even een voorzetje geven.

‘Ietwat zenuwachtig belt hij aan op nummer 13. Zijn eerste avond als pizzakoerier en de jongens van de pizzeria deden nogal lacherig en geheimzinnig over zijn 1e klant, weduwe De Boer. De deur vliegt open en daar staat ze dan, even breed als ze lang is. Gemelijk kijkt ze hem aan met haar fletsblauwe varkensoogjes. Ze bekijkt hem van top tot teen en begint haar 4 nicotine gele tanden bloot te lachen. Grommend vraagt ze hem binnen, omdat haar portemonnee nog op de keukentafel ligt. Ze draait zich om en bedremmeld volgt hij haar. Hij bekijkt met afgrijzen haar 140kg drillende vleesmassa en de bossen okselhaar die onder haar tanktop uitwippen. Eenmaal in de keuken laat weduwe De Boer zich op een stoel vallen en gaat wijdbeens zitten. Hij kan niet liplezen, maar de witte legging met kantinzet laat niets aan de verbeelding over. Ze vraagt hem dichterbij te komen zodat ze hem even goed kan bekijken. Hij durft niet te weigeren, doet een stap naar voren en voordat hij kan protesteren, heeft zij haar lippen op de zijne geperst. Haar adem riekt naar knoflook en uien, hij voelt een golf van misselijkheid opkomen. Zijn iele lijf zit inmiddels vastgeklemd tussen haar massieve borsten en enthousiast rukt ze hem de kleren van het lijf. Al gauw voelt hij haar eelterige handen agressief over zijn lichaam schuren. In een poging om los te komen, merkt hij tot zijn grote schrik dat de legging op wonderbaarlijke wijze is verdwenen en hij zich aan 2 harige melkflessen vasthoudt. Woest grommend duwt zij zijn handen richting het tropisch regenwoud tussen haar benen. Doodsbang volgt hij haar blaffende aanwijzingen op. Links! Verder naar links! Stukje naar rechts! Lager! De ontdekkingstocht duurt gelukkig niet heel lang, want weduwe De Boer begint al snel te loeien als een misthoorn en ze zakt als een plumpudding ineen. De pizzakoerier weet zich eindelijk uit haar omhelzing te worstelen en vlucht het huis uit. Zonder zijn handen te wassen.’

Ik hoef voorlopig geen pizza.

Fruithapje

appeltaart1Man eet geen fruit. Hij wordt daar fysiek onpasselijk van, zegt hijzelf. Ooit heeft hij vol trots gemeld dat hij tijdens een Gezondheidsweek op het werk een sinaasappel had genuttigd, om daarna thuis met een grote boog om de fruitschaal heen te wandelen. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vorige week bij thuiskomst een berg appels op de fruitschaal aantrof. Of hij van plan was om die dingen ook daadwerkelijk op te gaan eten, vroeg ik argwanend. Jawel, zei hij monter en om zijn goede voornemen te bewijzen, zette hij zijn tanden enthousiast in een appel. Serieus, dit was voor het eerst in 16 jaar dat ik hem een stuk fruit heb zien eten. De pret was echter van korte duur want toen ik na een week van afwezigheid wederom het huis betrad, was de berg appels nog niet geslonken. Man was namelijk na die ene appel toch wel een beetje ziekjes geworden en zat nu met dat bergje fruit in zijn maag, want weggooien is immers zonde. Hij wilde wel een appeltaart gaan bakken maar we hadden geen rozijnen in huis, meldde hij vanaf de bank. Waarop ik met een duik in de voorraadkast op wonderbaarlijke wijze een zakje rozijnen tevoorschijn toverde. Het was even stil en toen moest ie toegeven dat hij niet heel erg hard had gezocht. Niet heel veel later was de keuken omgetoverd tot een slagveld. In het midden van de chaos een mopperende man, want het deeg bleef aan de deegroller plakken en rozijnen moet je eerst wellen. En die appels waren ook niet van de allerbeste kwaliteit. Het hele proces van het bakken van een appeltaart werd mij uitvoerig uitgelegd, alsof ik nog nooit zo’n taart heb gebakken. Maar goed, op het uiteindelijke resultaat mag hij trots zijn. Toen hij de volgende dag uitvoerig met zijn moeder het bakproces aan het doornemen was en de receptenuitwisseling op gang kwam, begon ik me wel wat zorgen te maken. Het hielp ook niet toen hij daarna aandachtig naar bakprogramma’s op 24Kitchen aan het kijken was. Nog even en hij is aan het trainen voor ‘Heel Holland bakt’ en wie moet dan al die taarten opeten? Precies, yours truly. Wie komt er helpen?

 

Brabantse mannen

Waarom leven vrouwen langer dan mannen? En of ik daar niet iets over kan schrijven? De man die mij deze vragen stelde, had het antwoord best wel kunnen googelen. Vrouwen hebben een beter immuunsysteem. Tel daarbij op dat mannen meer zuipen, meer roken én roekelozer zijn dan vrouwen. En mannen worden vaker vermoord. Geen ingrediënten voor een lang leven. Man in kwestie is trouwens van mening dat de stress die mannen van vrouwen krijgen, ook een belangrijke bijdrage levert aan het stervensproces van de man. Want hij moet de vuilniszakken buiten zetten. Hij heeft gelijk. Een vrouw die nu nog durft te beweren dat het op de wereld zetten van een kind zwaar is, moet zich de ogen uit de kop schamen. Vuilniszakken buiten zetten; dát is pas een zware bevalling!
bierNu zit hij als Brabander sowieso in de gevarenzone. Feit is namelijk dat in ons kikkerlandje Brabanders veruit het meeste zuipen. Iedere Brabander die ik ken, voldoet ook aan dit beeld. Met liefde. Laat het woord bier vallen en de Brabander staat al te kwispelen bij de voordeur. Sterker nog, hij hangt al met zijn hoofd onder de tap. Door de overmatige bierconsumptie wordt er in Brabant ook veel over straat gezwalkt, Brabanders zijn dan ook de uitvinders van het dweilorkest. Dweilen. In de zin van doelloos, dan wel dronken op straat rondzwerven. Echt waar, het heeft helemaal niets met schaatsen uit te staan, zo’n dweilorkest. Het dweilend over straat gaan, heeft weer als nadeel dat men vaak ongecoördineerd loopt rond te zwalken. Een ongeluk zit dan in een klein hoekje. Of een stevige matpartij. Helpt ook allemaal niet voor een lekker lang leven.
Mijn voorzichtige conclusie? Brabanders halen de gemiddelde levensduur van de man fiks naar beneden. De vraag is alleen wie er meer lol heeft gehad in zijn leven; de dweilende Brabander of de ‘ik-onthoud-mij-van-alles’-man.
Brabanders … en zij leefden nog kort en gelukkig.