Feminist

Ligt het aan mij of is men in de media de laatste tijd heel erg veel bezig met feminisme? Volgens mij gingen de sluizen (weer) open op het moment dat het fenomeen ‘manspreading’ op het toneel verscheen, met dank aan de gemeente Madrid die het mannen verbiedt om wijdbeens te zitten in het openbaar vervoer. Een groep feministen had hier last van, want dat wijdbeens zitten is een duidelijk teken van mannelijke dominantie. En ik altijd maar denken dat het gewoon lekkerder zit voor zo’n man, ik kan me zo voorstellen dat je de boel dan even fijn de ruimte kan geven. We mogen blij zijn dat de man niet heel blijmoedig ook nog zijn hand in zijn broek steekt. Maar goed, als je er naast wil gaan zitten, kan je ook vriendelijk vragen om wat plaats te maken. Op het bankje, niet in zijn broek. Alsof vrouwen nooit veel ruimte in beslag nemen in de openbare ruimte. Ik kom ze toch regelmatig tegen in de trein, met 20 tasjes van de Primark om zich heen gestald. Klim daar maar eens overheen.

Oké, dan heb je dus vrouwen die zich boos maken over mannelijke dominantie, vervolgens krijg je een man die zich feminist noemt, maar vindt dat vrouwen meer naar mannen moeten luisteren en daar zijn andere man/vrouw-feministen het weer niet mee eens. En zo ligt iedereen met elkaar overhoop en ondertussen verandert er geen ene malle moer. Wat feminisme betekent kan iedereen opzoeken, voor mij betekent het gelijkwaardigheid, vrijheid, respect en zelfbeschikking. Dat geldt trouwens niet alleen voor man-vrouw, maar ook voor religie, seksuele geaardheid, huidskleur, ras en afkomst. Maar laat ik het voor nu bij feminisme houden. Kijk, ik vind niet dat ik naar mannen moet luisteren. Ik luister alleen naar mensen die iets zinnigs te melden hebben. Ik vind wel dat er, zichzelf feminist noemende, vrouwen zijn die erg zeuren en ook niet staat zijn om andere vrouwen te respecteren. Neem alleen maar het gezeik dat Emma Watson over zich heen kreeg toen er een mooie foto van haar verscheen. Want half ontblote borsten betekent dat je geen feminist kan zijn. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op en is nog maar één voorbeeld van hoe sommige vrouwen hun denkbeelden aan anderen wensen op te dringen.

Een ander punt dat mij stoort in de discussie is dat vrouwen (terecht!) gelijkwaardig willen worden behandeld, maar het vervelend vinden als er ook dezelfde eisen aan vrouwen worden gesteld als aan mannen. Zoals nu bij de fitheidstest voor brandweerlieden. ‘O verdorie, ik haal die test niet. Maar ja, ik ben een vrouw en ben anders gebouwd dan een man, dus dit is niet eerlijk.’ Het spijt me, maar als er brand uitbreekt in mijn appartementencomplex dan schiet het niet heel erg op als een lid van de brandweer niet verder dan de 6e etage de trappen op kan komen. Ik woon op de 8e en ik wil gewoon gered worden door een heel fit iemand. Man óf vrouw, het zal me werkelijk een rotzorg zijn, je hebt die test maar te halen.

Natuurlijk zijn er nog veel mannen op deze aardkloot aanwezig die vinden dat een vrouw onderdanig hoort te zijn en vooral moet plaatsnemen achter het aanrecht. Mannen die seksuele intimidatie en geweld heel normaal vinden. Mannen die bij het minste of geringste roepen dat een vrouw maar verkracht moet worden. (wat zegt dat eigenlijk over deze mannen?) Iedere dag zien we dit soort shit in het nieuws verschijnen en ik denk ook niet dat dit soort gedrag uit te roeien is. Maar wij vrouwen mogen weleens beter ons best doen om elkaar te ondersteunen, in plaats van elkaar af te zeiken.
In de Volkskrant van vandaag stond een artikel over Carolee Schneemann en daarin stond het volgende:

Het hedendaagse feminisme is reactief, het reageert op incidenten, bevindt zich vaak veilig online en is erg bezig met zelfbeeld…. Geen reactie, maar actie. Niet alleen petities tekenen of verontwaardiging rondpompen in je Facebook-bubbel, maar voordoen hoe je het wél graag wil. Niet piepen over manspreading, maar doodgemoedereerd zélf wijdbeens in de tram gaan zitten. ‘Rechtvaardig jezelf NOOIT, doe wat je voelt, carry it strongly yourself’, luidde het slot van de tekst die Carolee Schneemann 42 jaar geleden uit zichzelf tevoorschijn trok. Wie doet zoiets vandaag?

En meer woorden wil ik aan dit onderwerp niet vuil maken.

cartoon-feminisme @Malcolm Evans (2011).jpg

©Malcolm Evans

 

 

 

Minnaar

Sinds ik doordeweeks geheel manloos woon, krijg ik met enige regelmaat de vraag of ik al een minnaar heb. Met name mannen blijken dit graag te willen weten, geen idee waarom. Misschien vinden ze het een spannend idee, zo’n vrouw alleen in de grote stad en kunnen ze het zich eigenlijk niet voorstellen dat een vrouw überhaupt zonder een man kan leven. De wens is de vader van de gedachte, zoiets.  Of het is een verkapte sollicitatie, wat ik niet mag hopen. (sorry heren)
Nu ben ik best wel kieskeurig en is het nog niet in mij opgekomen om een minnaar aan te schaffen. Maar het onderwerp zet je wel aan het denken en na een paar glaasjes wijn leek het mij een goed plan om een wensenlijstje op te gaan stellen, voor het geval dat ik opeens tegen een potentiële kandidaat aanloop. En omdat er heel veel woorden op minnaar rijmen, is het een heel slecht gedicht geworden. Echt héél slecht. Omdat het kan. Het lag niet aan de wijn. Denk ik.

Gezocht: een minnaar
Het liefst een onweerstaanbaar exemplaar
jong, atletisch en niet al te zwaar
met veel, weinig of geen haar
en het mag best wel een beetje onvoorspelbaar
zoals het trimmen van zijn schaamhaar met een betonschaar
Niet bang voor een beetje gevaar, mijn aanstaande minnaar

Heb geen bezwaar tegen een kunstenaar of Hongaar
maar liever geen saaie ambtenaar of bedelaar
ik hoef er ook niet mee naar het altaar
we blijven heel fijn een niet-echtpaar
hopelijk is hij onvermoeibaar onverzadigbaar
en altijd voor mij beschikbaar

Is deze  man voor mij onbereikbaar
en blijft mijn verlangen onvervulbaar
hij is onvindbaar maar mij nu al dierbaar
die ene ware minnaar

Nu moet ik mijn man nog informeren over de plannen. Ik kan ook wachten met vertellen totdat die minnaar-man eindelijk eens een keer komt opdagen. Want hij laat aardig op zich wachten, op tijd komen is niet zijn sterkste kant. Niet al te letterlijk nemen trouwens, dat op tijd komen. Maar misschien is hij gekidnapt door een verwarde vrouw en zit hij nu ergens vastgeketend in een huisje. In de Ardennen of het Buda-gebergte. Dat kan natuurlijk ook nog. Het is dat ik niet weet wie het is, anders zou ik meteen een reddingsactie op touw zetten. Of ik selecteer gewoon een andere minnaar,  zo dierbaar is die gast me nu ook weer niet. Hij zoekt het maar uit met die verwarde heks, had ie z’n betonschaar maar mee moeten nemen. 

single-taken-who-cares-im-awesome-quote-1

Vulva

Seks verkoopt, dat bleek maar weer eens na mijn vorige blog. Tag het woord seks en je hebt meteen meer lezers. Mensen willen met je praten over speeltjes of dragen spontaan nieuwe onderwerpen aan voor een volgende blog. Mijn moeder bijvoorbeeld. Zo zit je niets vermoedend een koekje bij je kopje thee weg te werken, zo krijg je opeens een paginagrote foto van een vulva onder je neus geschoven. Het blijkt een artikel te zijn uit de Linda, waarin foto’s van vulva’s open en bloot met de buitenwereld worden gedeeld. Opdat wij vrouwen weten dat die dingen er rommelig uit horen te zien en er geen enkele reden is om naar de plastische chirurg te rennen voor bijsnijdactiviteiten.
‘Kan jij hier iets mee?’, vraagt mijn moeder. Ik besluit eerst mijn koekje op te eten om daarna de foto’s uitgebreid te bestuderen.
‘Nooit geweten dat er zoveel variatie zit in die dingen’, zegt mijn moeder.
‘Hoe vaak lig je in het kruis van een andere vrouw te koekeloeren, mam?’
‘Nooit!’, zegt mijn moeder monter en dat vind ik een geruststellende gedachte.

Nu heb ik al eens iets geschreven over de Playboypoes, dus ik voel niet de behoefte opkomen om over vulva en vagina te schrijven. De vulva is trouwens het buitenwerk van het vrouwelijke geslachtsdeel, de vagina de toegangsweg tot het Beloofde Land. Afhankelijk van de vrouw varieert het Beloofde Land zich van Sahara tot Chersonissos in het hoogseizoen.  Van extreme droogte tot overmatig alcoholgebruik, zogezegd.

Ook T. laat zich niet onbetuigd.  Hij laat luidkeels aan iedereen die het (niet) wil weten dat ik zijn zorgvuldig opgebouwde reputatie aan het vernietigen ben. ‘Alles voor extra lezers, sweetie!’  De schat. Vervolgens stuurt hij mij een link naar een artikel over een vibrator die je zelf in elkaar mag knutselen. Waarom zou je in vredesnaam zo’n ding zelf in elkaar willen zetten? Voordat je het weet houd je schroefjes over en gedraagt de vibrator zich als een onhandige, raggende man in de turbostand.
Maar goed, in T. is het beest los sinds hij de massagestaaf heeft gezien. Over beesten gesproken, ik las deze week dat het op 14 maart Steak and Blowjob Day was.  Tenzij je getrouwd bent, dan is het alleen steakdag. Ooit eens bedacht door een Amerikaanse DJ, omdat er geen specifieke dag voor mannen zou zijn. Wat natuurlijk onzin is, ze hebben al jarenlang dierendag op 4 oktober. Gaat de vrouwendag over emancipatie, de mannendag gaat natuurlijk over voedsel en seks. Typisch. Misschien moeten wij vrouwen ook een dag hebben voor ons eigen plezier. De Nationale Vulva en Vagina Verwendag, bijvoorbeeld. Voor je eigen genot gaan is ook heel geëmancipeerd. Waarvan akte.

20170303_192600

Hon-en-katedral, Niki de Saint Phalle @Stedelijk Museum

M/V

mv2Het was de afgelopen week rustig op het fietspad tussen Amsterdam Zuid en Amstelveen Centrum. Het was ’s ochtends een beetje koud en dat is blijkbaar voor de hoofdstedelijke suikerpopjes een reden om massaal het openbaar vervoer te gaan ontregelen.  Ik heb heerlijk relaxt gefietst, want geen zwabberende ‘ik-kan-fietsen-en-appen-tegelijk-maar-niet-heus’-types op de weg, maar ik kwam tot de ontdekking dat mijn dunne handschoentjes waarschijnlijk niet warm genoeg zijn als het écht heel koud gaat worden. Oftewel, ik heb meteen een paar warm gevoerde handschoenen en een  sjaal in een kek kabelbreiseltje  gekocht. In het grijs, past goed bij de winterjas. Bij thuiskomst werp ik een blik op het kassabonnetje en zie ik staan: herenhandschoenen en jongens sjaal. Dan besef je je dat ‘mannendingen’ vaak praktischer, efficiënter zijn. Want dameshandschoenen zijn vaak modieus, maar niet altijd even warm omdat vrouwen hun vingers liever slank verpakt zien. Stel je eens voor, model braadworst aan de vingers, nee dan maar liever gangreen. Sjaals voor vrouwen zijn vaak te lang, worden uitgerust met overbodige attributen zoals slierten en pompommetjes of het zijn van die onhandige colletjes.

Zakdoeken, van hetzelfde laken een pak. Als je één keer je neus snuit in een dameszakdoekje, dan is het ding vol. Geloof me, in een vrouwenhoofd zit net zoveel snot als in de kop van een man. Ik gebruik dan ook al jaren herenzakdoeken. Een vriendin koopt alleen badjassen op de mannenafdeling. Die dingen zijn langer, warmer en in neutrale kleuren verkrijgbaar. De badjas voor de vrouw is te kort, omdat we blijkbaar overal onze benen moeten laten zien. Smal gesneden, zodat we ook onze borsten kunnen showen aan de glazenwasser. En dan heb ik het nog niet eens over de foute printjes en kleurtjes. Vriendin en ik liggen liever voor dood op de bank, volledig bedekt door een zwarte badjas. Met de gordijnen dicht, voor het geval dat de glazenwasser voor het raam staat. Of een bouwvakker met een camera.

Zijn er dan geen vrouwendingen die praktischer zijn dan mannendingen? Vast wel, ik kan ze alleen niet bedenken. Volgens een vriend hebben wij vrouwen betere seksspeeltjes tot onze beschikking. Geen idee of dat zo is, volgens mij is er voor de man ook genoeg op de markt. Hij moet gewoon maar eens bij Christine naar binnenlopen. Heb laatst wel ergens gelezen dat voor de vrouw een speeltje efficiënter zijn werk doet dan een man, maar ik kan me niet voorstellen dat een speeltje voor de man een vrouw volledig kan vervangen. Maar wie ben ik.

Vrouwen

liz

@Liz

‘k Was van plan om iets te schrijven over het groepje vrouwen dat afgelopen vrijdag op de vroege middag bij mij in de trein stapte. In nuchtere toestand, met een penis op de neus. Geen idee wat voor feestje de dames van plan waren om te gaan vieren, maar zelfs in dronken toestand zou ik nog geen piemel op mijn neus plakken. Het groepje vrouwen werd aangevoerd door een moeder overste van middelbare leeftijd, uitgerust met een kortpittig kapsel. Zo’n vrouw die tussen de coupés rondrent met krentenbollen en chips, iedereen nog eens vertelt waar er overgestapt moet worden en quasi lollig loopt te gillen dat de kaartjes gecontroleerd gaan worden. Ik vond haar vermoeiend.
Al mijmerend over het onderwerp ‘voorbindpenis op ooghoogte’, bedacht ik me dat ik vrouwen vreemde wezens vind. Ik mag dat zeggen, per slot van rekening ben ik zelf een vrouw. Niet dat mannen zo normaal zijn, maar die snap ik over het algemeen beter dan de mede-vrouwmens. Mannen kunnen charmant zijn en tegelijkertijd een enorme hork. Ze krabben zich in gezelschap ongegeneerd in hun eigen kruis en drinken graag grote hoeveelheden bier zodat ze bij een voetbalwedstrijd het Wilhelmus mee kunnen boeren. Of olé olé olé, dat is iets simpeler. En je weet dat als je ze vraagt om zo meteen samen de deur uit te gaan, dat je daarbij moet vermelden dat je direct, nu en onmiddellijk bedoelt en niet over 3 uur. Ziehier de man, ietwat gechargeerd maar jullie begrijpen wat ik bedoel. Mannen zitten op een terras en kijken naar vrouwen, vrouwen zitten op een terras en kijken naar vrouwen. Nee, niet naar aantrekkelijke mannen maar naar vrouwen. Dat zit ergens in onze genen opgesloten en dát maakt ons vreemd. Waarom doen wij dat? Om onze eigen onzekerheid te voeden? Het liefst zie je natuurlijk vrouwen voorbij komen die hun 88 vetrollen in een stretchtopje en een laag zittende legging hebben gepropt, daarbij comfortabel wandelend op hun spuuglelijke Crocs. Maar nee, wij vrouwen zien alleen buitengewoon mooie en slanke dames met de rondingen op de juiste plekken langs trippelen. En met een obsessie voor het uiterlijk, is de gang naar de plastische chirurg gauw gemaakt. Grotere borsten, opgezwollen lippen en, de laatste trend, een Kardeshiankont. Waarom wil je in vredesnaam een dikke kont? Omdat er billenmannen bestaan die in een dikke kont een vruchtbare vrouw herkennen? Het is ook zo niet praktisch, het laten fabriceren van een enorm achterwerk. Want in wat voor maat broek past zo’n Kardeshiankont? Je hebt een taille in maat 38 en een nepbips in maat 54, dat wordt gezellig shoppen.
Over dik gesproken, ik snap de hysterie rondom de uitspraken van Giel Beelen niet. Die jongen mag best zeggen dat hij dikke vrouwen niet aantrekkelijk vindt. Hij heeft het iets ongelukkig gebracht, maar hij is een man en dus een hork. Er zijn zat mannen die dikke vrouwen bloedmooi vinden, dus ophouden met zeuren. Want wees eerlijk, ieder mens heeft toch zijn persoonlijke voorkeuren voor wat betreft het uiterlijk van een potentiële partner? Persoonlijk vind ik lange, slanke mannen aantrekkelijk. Als ik een man met een buik in formaat skippybal zie, denk ik echt niet dat ik daar even lekker mee wil stuiteren. Alleen het idee al.

Zijn jullie na dit ‘hak-op-de-tak’-verhaal de draad kwijt? Verbaast mij niets, ik ben ook regelmatig het spoor bijster in mijn eigen, drukke hoofd. Maar dit soort gedachten gingen er door mijn hoofd, vrijdag op het traject Amsterdam-Deventer, dankzij de dames met hun voorbindpenissen. Inspiratie zit in de kleine dingen van het leven.

Shapewear

corsetiere.net

corsetiere.net

Shapewear is een mooi woord voor figuur corrigerend ondergoed. Ondergoed dat borsten omhoogstuwt, de buik laat verdwijnen, een wespentaille creëert, billen opbeurt en de heupen mooi rond laat zijn. Alles waarvan wij vrouwen denken dat het ons aantrekkelijker maakt voor het andere geslacht en blijkbaar ga je jezelf ook beter voelen als het lijf in de ‘juiste’ proporties is geduwd. Maar wat zijn dan die juiste proporties en houden we onszelf en een ander niet voor de gek? Het droombeeld voor veel vrouwen is het zandloperfiguurtje met een lekkere C-cup. Maar dat hebben we nu eenmaal niet allemaal en bovendien hebben de mannen ook hun eigen voorkeuren, om het even lekker lastig te maken. De een houdt van grote borsten, de ander heeft liever een handzamer formaat, er zijn mannen die op dikke vrouwen vallen of juist op dunne latten. Kortom, waarom doen we al die moeite? Is die vent niet gewoon gevallen voor je sprankelende ogen en je geweldige persoonlijkheid? En houdt hij niet net zoveel van je als je, puisterig en al, ongesteld bent en je volstrekt onmogelijk gedraagt? Maar nee, we hijsen ons massaal in de shapewear. Alleen lijkt mij die hele figuur corrigerende zooi bij een opbloeiende liefde toch wel een stressfactor. Want stel je eens voor dat je op de date aller dates gaat, die date van ‘tonight is the night…’, en dat je op het moment suprême uit je sexy jurkje stapt en die leuke man je moet helpen om je te bevrijden uit de huidkleurige short met pijpjes. Kunnen we het licht even dimmen? Want die letterlijk adembenemende korset met push up bh moet ook nog uit. De vetrolletjes springen spontaan tevoorschijn, je billen en borsten zakken 20 centimeter en de taille is met de noorderzon vertrokken. Toppunt van romantiek, echt waar. Dit propje gaat morgen weer naar de sportschool.

 

Deze dames hebben toch echt geen shapewear nodig

 

Vriendschap

vriendschap6.jpgDe heren van Het Goede Doel hebben in het verleden leuke liedjes geschreven, maar met ‘Vriendschap’ hebben ze wat mij betreft de plank misgeslagen. ‘Een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie’. Niet waar, Henk Westbroek. Mensen komen en gaan, maar echte vriendschap gaat nooit verloren. Je kan iemand 15 jaar lang niet zien en bij het eerstvolgende contact de draad weer oppakken alsof je elkaar gisteren voor het laatst hebt gesproken. En oké, met anderen raak je op een gegeven moment uitgeluld en moet je er niet aan denken om daar ooit nog eens mee af te spreken. Is helemaal niet erg, er zijn altijd weer andere leukerds in de buurt om bevriend mee te raken. Nu heb ik geen bakken met vrienden voorradig maar de vrienden die ik heb, zijn mij allemaal even dierbaar. Oude vrienden, nieuwe vrienden, beste vrienden en mogelijk toekomstige vrienden, de laatste tijd zit ik niet verlegen om afspraakjes. Naast vrouwen heb ik ook mannen in mijn vriendenkring. Nu blijkt dat laatste nogal eens voor opgetrokken wenkbrauwen te zorgen. Is het voor een tienermeisje betrekkelijk normaal dat je ook bevriend bent met jongens, als volwassene is een vriendschap tussen een man en vrouw (beiden van het heteroseksuele soort) blijkbaar iets ongewoons. En gedoemd om te mislukken. Diezelfde Henk Westbroek van Het Goede Doel heeft in de vorige eeuw al iets geroepen over zijn vriendschap met vrouwen en ik citeer: ‘Bij vrouwen speelt toch altijd onderhuids een erotisch moment mee.’ Kijken alle mannen zo naar hun vrienden van het vrouwelijke geslacht en geldt dat andersom ook? Dat wij vrouwen na een paar glazen wijn ons opeens gaan afvragen waarom wij die leuke vent aan de andere kant van de cafétafel nog nooit de kleren van het lijf hebben gerukt? Wat nou vriendschap, seks willen we! Gelukkig heb ik een ijzeren zelfbeheersing als ‘mijn mannen’ in de buurt zijn en is het nog nooit in mij opgekomen om erotiek in de vriendschap te pompen. En als dat wel het geval is, zou ik dat hier natuurlijk nooit toegeven. De familie leest mee.