Afscheid van de bezem

Dinsdagavond 1 december. Lopend naar huis door het centrum van mijn stad, Groningen. Heerlijke stad, klein maar fijn en relaxt bruisend. En er wonen van die lieve, attente mensen. In de Folkingestraat werd ik voorbijgefietst door een jongen die mij waarschuwde dat mijn tas open stond. Dat klopte want de fles wijn die ik cadeau had gekregen, paste niet helemaal in de rugzak. Een cadeautje vanwege mijn afscheid van het kantoor in Groningen. Praktisch als ik ben, heb ik mijn afscheid gecombineerd met de eindejaarsborrel die al gepland stond. Want die borrel was in de kroeg en dat vind ik toch een stuk gezelliger dan het bedrijfsrestaurant. En gezellig was het zeker. Tijdens een afscheid moet er om onduidelijke redenen altijd gespeecht worden. Mijn manager kon zich in ieder geval niet inhouden. Ik geef toe dat ik bij speeches zelden goed oplet, te gauw afgeleid door andere zaken (bitterballen). Ik kan mij herinneren dat het woord carrière vaak voorbij is gekomen en zoiets als een moedige stap. En dat ik een soort van moeder was/ben voor collega’s, wat trouwens meteen vanuit de zaal enthousiast werd aangevuld met het woord ‘heks’. Kon ik natuurlijk alleen maar beamen, het is erg lastig om altijd dat schattige imago in stand te houden. Ook heeft de manager gemeend te moeten melden dat ik in de overgang ben. Ik weet niet waar hij die informatie vandaan heeft, maar het klopt voor geen meter. Speech voorbij, je krijgt bloemen en dan denk je dat je weer aan de drank kan. Maar nee, ook ik moest speechen van de aanwezigen. Ik ben de beroerdste niet, ook zonder pen en papier kan ik de nodige onzin uitkramen. Geheel onvoorbereid, maar improviseren blijkt een van mijn talenten te zijn. Alleen die microfoon…. Hoe dan ook, een beter afscheidsfeestje had ik mij niet kunnen wensen. Een hoop lieve woorden, veel knuffels, zoenen en sjans met de barman. Een aantal liefdesverklaringen ontvangen, sommige mensen waren nuchter toen ze me dat meldden, anderen zeer zeker niet. Maar ach, het is toch mooier dat mensen van je houden en je gaan missen, dan dat de vlag wordt uitgehangen bij je vertrek. De mensen van kantoor Groningen hebben voor altijd een plekje in mijn hart veroverd. Voor al die mensen die ik in de afgelopen jaren een mep heb verkocht; ik deed het uit liefde. En met liefde.

Het favoriete heksje van Paul,
Marita

paul

Mooie woorden van Paul

 

 

Hormonen

Ieder jaar neem ik me voor om geen lijstje in te leveren voor de Top2000. Want het is onbegonnen werk om uit die duizenden mooie nummers een keuze te moeten maken en ieder jaar kom ik erachter dat ik juist dat ene nummer vergeten ben aan te vinken. Maar goed, afgelopen zaterdag vond ik het nodig om het goede voorbeeld van Facebook-vrienden te volgen en heb ik toch maar weer een lijstje gemaakt. Omdat ik best heel tevreden was met mijn keuze, heb ik de boel natuurlijk ook gedeeld op Facebook. Het duurde niet lang of een vriendin meldde zich via Messenger met de mededeling dat ze mijn lijst nog even goed had bekeken. Ja…en? Ik kreeg één woord, thema! Thema? Hoezo, thema? Snel mijn lijstje bekijken en OMG, ze had gelijk. Liefde, liefde en nog eens liefde. Toen ze ook nog eens het woord intens mijn kant op slingerde, wist ik het zeker; je moet nooit een keuze maken als je ongesteld bent. En al helemaal niet op de ik-bloed-helemaal-leeg-dag. Want nuchtere ik word eens per maand zo’n romantisch wrak. Zo’n vrouw die plots een doos tissues nodig heeft bij het aanschouwen van de reclames, helemaal soft wordt van George Clooney en dan opeens een Nespresso-apparaat wil, what else? Als mijn softe kant komt bovendrijven, is dat dus van invloed op mijn muziekkeuze. Romantiek, kan iemand überhaupt zonder? Hoe dan ook, ik bied iedereen die mijn lijst wel heel erg klef vindt, mijn nederige excuses aan. Aan de andere kant mag iedereen blij zijn dat ik geen lijst heb gemaakt nadat de wasmachine op mijn Amsterdamse adres mij in de steek liet en ik ’s avonds mijn was stond uit te wringen in de badkuip. Grote kans dat dan een lied als Smack my bitch up van The Prodigy plots hoog op mijn voorkeurslijstje terecht was gekomen. Of songs die wel heel erg over dood en verderf gaan. Waarheen, waarvoor van Mieke Telkamp bijvoorbeeld. Nee, dan maar een liefdevolle benadering. Want per slot van rekening: ‘what the world needs now is love, sweet love’.

Marita’s keuze

 

Hipster of Oerman

baard5Hipsters. Dat zijn van die vage types met een baard, snor, flanellen ruitjesoverhemd, muts op de kop en een foute bril. Hipsters zetten zich af tegen de mainstream, maar inmiddels heb je zoveel van die baardmannen dat ze zelf mainstream zijn geworden. Dan moet er toch iets anders aan de hand zijn, want die wildgroei aan baarden is opvallend.  Er bestaan zelfs mannen die aan de baardhaartransplantatie gaan. Waarom in vredesnaam? Gelukkig heb je altijd wel ergens een wetenschapper die dit soort zaken graag onderzoekt en wat blijkt; de hipsterbaard is ontstaan door de druk die mannen voelen door de aanwezigheid van andere mannen. Mannen willen door zo’n baard agressiever lijken. Oftewel, hoe schakel je de concurrentie uit op het liefdespad. Ons vrouwen wordt niets gevraagd, wij moeten maar accepteren dat de heren elkaar al grommend in de baardharen vliegen om de vrouw naar keuze te kunnen veroveren. Heeft het testosteronbommetje de strijd gewonnen, dan wordt de vrouw waarschijnlijk aan haar haren de mancave ingesleurd. En dat verklaart weer waarom er veel vrouwen zijn met een kortpittig kapsel. De grote klauwen van de Oerman hebben immers geen grip op korte haartjes. Vrouwen met meer haar op het hoofd moeten het ergste vrezen. Want wat gebeurt er als Oerman je eenmaal heeft binnengehaald? Staat hij dan ieder weekend in een weiland woest te zwaaien met zijn knuppel? Om vervolgens een onschuldige koe een kopje kleiner te maken? Een koe die hij mee naar huis sleept en dan triomfantelijk voor jouw bed deponeert? ‘Kijk eens vrouw, wat ik voor jou heb gevangen.’ Dan kan je toch beter een kat nemen. Die slepen tenminste kleinere beesten het huis binnen, dat geeft aanzienlijk minder troep.

Lieve mannen, van mij hoeft het niet hoor, zo’n baard. Met minder haar, waar dan ook op het lichaam, kunnen jullie ook best heel erg aantrekkelijk zijn. Er is niets mis met een fris geschoren gezicht en aangezien er geen haar voor/boven/naast/onder de mond hangt, zijn jullie ook veel beter verstaanbaar. Liever een man waarmee je een goed gesprek kunt voeren dan zo’n exemplaar dat naar je gromt. Grommen is niet romantisch en zonder romantiek geen liefde. Dus!

Familiedag

minion familyEr zijn families die ieder jaar vol enthousiasme een familiedag vieren. Gezellig met elkaar een dagje uit of, als het erg tegenzit, een heel weekend. Ik heb mijzelf altijd gelukkig geprezen dat ik niet tot zo’n familie behoor, ik houd niet van die verplichte gezelligheid. Nu kom ik mijn familie tegenwoordig alleen nog maar tegen bij crematies en ik moet toegeven dat dat niet de meest ideale omstandigheden zijn. Je kan dus wachten op het moment dat meer mensen dat gevoel hebben en iemand vanzelf gaat brullen dat we een familiedag moeten organiseren. En jawel, vorige maand kwam dat moment voorbij en voordat ik het in de gaten had, was er ook al een datum gepland. Zaterdag 22 augustus was de heuglijke dag. Plaats van het feestgedruis: familiepark Nienoord in Leek. Een speeltuin. Voor kinderen. Living hell, waarom hebben wij zoveel peuters en kleuters in de familie? En waarom moet ik, de kinderloze, daar onder lijden? Zelfs de agenda in mijn Samsungetje zag de bui al hangen, de autocorrectie noteerde heel braaf een familiedrama in Niet Oort te Leek.

Met lood in de schoenen stapte ik op zaterdagmiddag in de auto, mijn ouders veilig ingesnoerd achterin. Het kinderslot geactiveerd, want je weet maar nooit of ze de autogordel toch zelfstandig los kunnen krijgen. Als eersten aanwezig, altijd goed voor een paniekmoment bij mijn ouders, want waar is de rest van de familie. “Half 2 is half 2 en het is bijna half 2, waar blijven ze.” Vaders in een sukkeldrafje terug naar de parkeerplaats om de kudde bijeen te drijven. Het is bij tijd en wijle net een bordercollie, die vader van mij. Vervolgens chaos bij de kassa. Groepskorting, want wij zijn met ons 28-en, allemaal apart afrekenen en het liefst contant. Want van de kassadame mag er maar één pinnen, anders raakt de boel in de war. Heerlijk efficiënt, ik houd er van. Maar eenmaal binnen de poorten hebben wij ons prima vermaakt. Vaderlief is tot onze grote vreugde nog in het water gedonderd. Eigen schuld, als man van bijna 80 kan je niet meer als een jonge god op een evenwichtsbalk gaan huppelen. De achterneefjes en –nichtjes in de zoveelste graad blijken allemaal heel lief te zijn en ik heb maar één potentiële kandidaat gezien die mijn titel van ‘Meest ondeugende en ondernemende kind van de familie’ kan overnemen. Bijna twee, maar hij heeft alle kwaliteiten in zich om na bijna 50 jaar de kroon van mij over te nemen. De dag hebben we afgesloten met een etentje en ik moet bekennen dat ik, ondanks mijn jeukerige gevoelens over het fenomeen Familiedag, een gezellige dag heb gehad. Want ik heb best wel een hele leuke familie en dat kan lang niet iedereen zeggen. Ik denk dat ik ze maar houd.

Stoepliefde

Bamberg, DuitslandEen van de geneugten van het wonen in mijn stad is dat je, als je ’s ochtends vroeg naar je werk fietst, met enige regelmaat uitgelaten studenten tegenkomt. Onderweg naar hun studentenkamer om de roes van een nachtje doorhalen in de kroeg uit te slapen. Zo ook een week geleden, met dank aan het lustrumfeest van een studentenvereniging. Omdat ik zelf nog niet helemaal wakker was om kwart over zes, vielen mij de eerste tekenen van een groots feest niet op. Bij de muziek die uit een open raam schalde, dacht ik wel eventjes aan een afterparty en vroeg ik me af wat de buren in de Herman Colleniusstraat daar wel niet van vonden. Ik werd pas echt wakker toen ik iets verderop de Nieuwe Blekerstraat inkeek. Hangend/zittend op de stoeprand een jongen, zijn schamele bezittingen om zich heen verspreid. Schrijlings op hem zat een meisje, zich nog even goed nestelend op zijn schoot, hem fanatiek te kussen. Zelden iemand een ander zo intens zien zoenen. En mijn god, wat was hij zat. Hij liet haar letterlijk over zich heen komen. En ik hoopte dat ze condooms bij de hand hadden, hoewel hij volgens mij niet meer tot grote daden in staat was. Behalve slapen of zich laten zoenen door een leuk meisje. En of het nu slapen, zoenen of een andere activiteit zou worden, ik hoopte dat ze een iets comfortabeler plek dan de stoep zouden opzoeken.
De stoep iets verderop, die van de A-weg, werd in beslag genomen door een ander, mogelijk aankomend, stelletje. Beide jongens waren enthousiast aan het afscheid nemen en de één deed toch duidelijk een poging om te zoenen. De ander was er nog niet helemaal over uit of dat wel zo’n goed idee was, waardoor de omhelzing uitliep op het elkaar onhandig op de rug slaan onder het uitroepen van het woord ‘kerel’. Ik vond het schattig. Voordat ik het wist, zat ik in de trein te mijmeren over prille liefde en vroeg ik me af of condooms ook slecht zijn voor het milieu. Maar dat laatste is een heel ander verhaal, ingegeven door een gesprek met iemand over plastic. Het is beter om te mijmeren over de liefde, en om een klein beetje jaloers te zijn op de intensiteit van dat ene meisje.

Lekker ding

keep calm and love me

Het is helemaal niet verkeerd om door iemand als lekker ding te worden betiteld. Wie wil er nou niet begeerd worden door iemand die van al jouw rondingen houdt? Iemand die het niet erg vindt dat er pondje extra aan zit, want dan is er immers meer om van te houden. Ik wil dus best het lekkere ding uithangen voor de juiste persoon en met passie zijn begeerte beantwoorden. Helaas krijg ik vaak te maken met potentiële minnaars waar ik niet op zit te wachten. Van het soort dat mij zowel in het binnen- als buitenland altijd weet te vinden, de familie Mug. Van die gepassioneerde exemplaren die op mij neerdalen als een stel toeristen op een lopend buffet. Die zonder enige gêne de borden vol scheppen, zonder zich af te vragen of het niet een beetje minder kan. Geen onbedekt stukje lijf is veilig voor die ellendige prikbeesten en binnen no time ben ik voorzien van tig dikke, rode en jeukende bulten. Alsof de builenpest is uitgebroken, geen man die mij dan nog een lekker ding zal vinden. Het ergste is dat alleen muggen van het vrouwelijke geslacht het bloed uit je lijf zuigen, de lesbische krengen. De mannetjes houden zich blijkbaar alleen bezig met hetgeen waar zij goed voor zijn, het paren. Het verbaast me niets, het blijven mannen.
Om te voorkomen dat ik leeggezogen word, kan ik natuurlijk mijn hele lijf gaan bedekken met een boerka of iets dergelijks. Nu is het zomer en draag ik toch liever iets luchtigs. Dus ik zal de komende weken jurkjes en rokjes blijven dragen en ik bied alvast mijn excuses aan voor het bultenparadijs op de zichtbare onderdelen van mijn lichaam. Gewoon de andere kant opkijken als je er onpasselijk van wordt. En slaat de begeerte toch toe, dan hoor ik het graag!

Bob

20150627_073610Vorige week heb ik Bob ontmoet. Een Italiaan, jong, energiek, donker als de nacht en gezegend met smachtende bruine ogen. Liefde op het eerste gezicht, echt waar. Maar al gauw bleek Bob nogal een zeur te zijn. Als hij geen aandacht krijgt, begint hij te piepen en hij gaat net zolang door totdat iemand, wie dan ook, hem een aai over de bol geeft. Heb ik trouwens al verteld dat Bob een Labrador is? Van het eenzame soort. Een groot deel van zijn dag moet hij doorbrengen in een kooi. Weliswaar met een eigen huisje, een parasol en voldoende water en voedsel, maar toch. Ik vind het zielig en Bob vindt zichzelf het zieligst van allemaal. Want Bob blijkt wreed gescheiden te zijn van zijn gezin. Mevrouw Bob is een vermoeide, donkerharige schoonheid en is met haar 6 kinderen verbannen naar de garage. Zo nu en dan sleept zij zichzelf naar buiten en bekijkt haar dartelende kroost van een afstandje. En daar waar Bob wild enthousiast is om haar te zien, keurt mevrouw haar man geen blik waardig. Blijkbaar pissig, omdat ze alleen staat voor de opvoeding van de kinders. Toch doet Bobby-boy er alles aan om zich bij het gezin te voegen. Op een zonnige middag heeft meneer een gat onder het hek gegraven. Met succes, want al snel dartelde hij rond in de siertuin van zijn baas. Die daar niet gecharmeerd van was en helaas zat Bob al weer gauw achter de tralies. Te piepen, tot wanhoop van de omgeving. Ik heb het een week mogen aanschouwen en ik verwacht nog weinig vreugde in het leven van Bob. Zijn vrouw hoeft hem niet meer en de kinderen zullen over niet al te lange tijd worden verkocht. Gedwongen tot levenslange opsluiting in het hok, met iedere avond een half uurtje vrij rond lopen in de tuin. Arme Bob.