Houd van mij!

spiegelbeeldIk lees veel, vaak, graag en van alles. En als je van alles leest, loop je er weleens tegenaan dat je van die ietwat zweverige teksten onder ogen krijgt. Over hoe je succesvol kan worden in je leven of in de liefde. Hoe je gelukkiger kan zijn in dit jachtige bestaan. Soms zijn die teksten best goed, soms trek ik mijn wenkbrauwen omhoog en soms worden er enorme open deuren ingetrapt. Uit die laatste categorie: ‘Houd van jezelf voordat je aan een ander begint.’ Het leven blijkt echt waardeloos te zijn als je niet heel veel aan zelfliefde doet. Volgens de zweef-miepen ga je rare dingen doen als je jezelf niet genoeg bemint. Om de leegte op te vullen in je hart en in je leven. Je gaat bijvoorbeeld een glas wijn drinken om die leegte op te vullen. Je kan beter aan bier beginnen, dat vult beter. Anderen gaan shoppen ter bestrijding van het lege bestaan. Ik shop alleen als ik echt iets moet hebben; een paar schoenen die ik nog niet in de kast heb staan, een leuk shirt bij die nieuwe rok of omdat de jas van vorig jaar dit jaar echt niet meer kan. Andere hobby’s dan shoppen zijn ook verkeerd en iets doen met seks is helemaal fout. Ik citeer: ‘Als je veel behoefte hebt aan seks, zul je erachter komen dat je vooral op zoek bent naar eenheid, versmelting en ontlading.’ Sorry hoor, maar is dat nou niet de hele bedoeling van seks? De verbinding zoeken, in elkaar opgaan, lekker ontspannen met de nodige ontlading? Of neem ik dit nu te letterlijk? Je kunt wel heerlijk van jezelf gaan liggen houden, maar het is toch fijner als er ook iemand anders van jou houdt. Oké, ik geef toe dat als je goed in je vel zit en dit ook uitstraalt, dat je dan aantrekkelijker bent voor anderen. Geen mens heeft zin om te gaan knuffelen met een chagrijnige doos. Maar het houden van wijn, shoppen of seks betekent niet dat je niet genoeg van jezelf houdt. Kortom, vier een mooie dag met een glas wijn of verwen jezelf met winkelen of goede seks. Omdat je het waard bent.

Valentijger

valentijn5Het is vandaag 14 februari, een mooi moment om te gaan zeiken over Valentijnsdag. In den beginne was het gebruikelijk dat je een kaart kreeg van een stille aanbidder, met de nadruk op stille. Dat heeft wel iets romantisch, dat je niet weet wie de ongelukkige ziel is die jou aanbidt. Net als het in een prille relatie heel romantisch is dat hij vlak voor sluitingstijd van de winkels toch nog een roos voor je weet te scoren, om er bij het overhandigen pas achter te komen dat hij een nep roos heeft gekocht. En dat je dat dan heel schattig vindt. Maar eigenlijk is het hele Valentijn gedoe een enorme ergernis. De anonimiteit is al jaren verdwenen en met een simpele kaart of roos kan je blijkbaar niet meer aankomen. Nee, we moeten weekendjes weg en rode lingerie, bonbons en juwelen aanschaffen. Topper van dit jaar vind ik het Wereld Natuurfonds met ‘verras jouw tijger en adopteer een valentijger’. Ik wil best een donatie doen om een tijger te redden, maar niet vanwege Valentijnsdag. Trouwens ook zoiets, die dierenbenamingen voor je partner. Tijger, beertje, varken, aasgier, muisje, haai, duifje. Er staat een paard in de gang, oh nee dat is mijn vrouw. Zit met smart te wachten op een reclame met de tekst ‘Wurgseks? Breng de spanning terug in je relatie en koop een slang voor je serpent’. Negen maanden later: Hoe heet de kleine meid? Anaconda? Ach, wat leuk.
Na dit geraaskal begrijpt u dat wij niet aan Valentijnsdag doen. Niet omdat wij al jaren samen zijn, maar vanwege de hele heisa eromheen. Er zijn genoeg andere dagen in het jaar waarop je elkaar écht kan verrassen. Of niet. Dat kan soms ook heel verrassend zijn.

 

Polyamorie

polyamorieSinds Pickwick vragen plaatst op de labels van hun theezakjes, hebben we opeens hele diepzinnige gesprekken op het werk. Gisteren was de vraag van de dag of je gelooft in liefde op het 1e gezicht. Er volgde een interessant gesprek tussen 2 mannen en 2 vrouwen, hoewel man 1 zich met liefde buiten de discussie plaatste, zat als hij was van alle voorgaande Pickwick-momenten. Wij vrouwen geloven absoluut in liefde op het 1e gezicht en dat hoeft niet altijd om een potentiële partner te gaan. Wij raken ook erg verliefd op baby’s en puppy’s. Man 2 was wat sceptisch want per slot van rekening kan je 1e blik vertroebeld zijn, zodat je op the day after erachter komt dat een persoon in het donker best mooi was maar in het Tl-licht een fikse tegenvaller. Drank maakt meer kapot dan je lief is. Maar goed, zo’n onderwerp zet je wel aan het denken. Persoonlijk ben ik van mening dat je in je leven meerdere liefdes kunt hebben. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat je die liefdes gelijktijdig kunt hebben, totdat mijn aandacht werd gevestigd op een aflevering van ‘Je zal het maar zijn’ over polyamorie. Bij polyamorie zijn mensen in staat om tegelijkertijd van twee of meer mensen te houden en openlijk en met ieders instemming met hen een relatie te onderhouden. Ik vind het mooi dat zoiets kan, hoewel ik het net als iedere andere relatievorm toch ook wel ingewikkeld vind. En dan nog niet eens zozeer vanwege de onderlinge verstandhouding, maar meer vanwege de buitenwereld. Want zo open minded zijn wij in dit land nu ook weer niet. De norm is mannetje-vrouwtje-kindje-huisje-beestje en vooruit, ook een boom. Mannen vragen vrouwen ten huwelijk en niet andersom. Homo’s en lesbiennes zijn raar en biseksueel is helemaal bijzonder. En laten we vooral niet beginnen over interraciale relaties. Jammer, want zou het niet zoveel fijner zijn als we iemand gewoon in zijn waarde laten? Dat je als mens een ander open tegemoet treedt, zonder allerlei (voor-)oordelen? Kunnen we daar gewoon niet eens mee beginnen?

Voor de mensen die worstelen met het bovenstaande: Als je gelukkig wordt van welke volwaardige relatievorm dan ook, ga er vooral voor en laat je niet beperken door je omgeving. Mensen die over anderen oordelen, doen dit om niet stil te hoeven staan bij hun eigen gebreken. En jouw geluk is niet afhankelijk van deze mensen.

 

polyamorie en valentijn

Op de 14e mijn kijk op Valentijnsdag, u bent gewaarschuwd…

 

 

 

 

Afscheid van de bezem

Dinsdagavond 1 december. Lopend naar huis door het centrum van mijn stad, Groningen. Heerlijke stad, klein maar fijn en relaxt bruisend. En er wonen van die lieve, attente mensen. In de Folkingestraat werd ik voorbijgefietst door een jongen die mij waarschuwde dat mijn tas open stond. Dat klopte want de fles wijn die ik cadeau had gekregen, paste niet helemaal in de rugzak. Een cadeautje vanwege mijn afscheid van het kantoor in Groningen. Praktisch als ik ben, heb ik mijn afscheid gecombineerd met de eindejaarsborrel die al gepland stond. Want die borrel was in de kroeg en dat vind ik toch een stuk gezelliger dan het bedrijfsrestaurant. En gezellig was het zeker. Tijdens een afscheid moet er om onduidelijke redenen altijd gespeecht worden. Mijn manager kon zich in ieder geval niet inhouden. Ik geef toe dat ik bij speeches zelden goed oplet, te gauw afgeleid door andere zaken (bitterballen). Ik kan mij herinneren dat het woord carrière vaak voorbij is gekomen en zoiets als een moedige stap. En dat ik een soort van moeder was/ben voor collega’s, wat trouwens meteen vanuit de zaal enthousiast werd aangevuld met het woord ‘heks’. Kon ik natuurlijk alleen maar beamen, het is erg lastig om altijd dat schattige imago in stand te houden. Ook heeft de manager gemeend te moeten melden dat ik in de overgang ben. Ik weet niet waar hij die informatie vandaan heeft, maar het klopt voor geen meter. Speech voorbij, je krijgt bloemen en dan denk je dat je weer aan de drank kan. Maar nee, ook ik moest speechen van de aanwezigen. Ik ben de beroerdste niet, ook zonder pen en papier kan ik de nodige onzin uitkramen. Geheel onvoorbereid, maar improviseren blijkt een van mijn talenten te zijn. Alleen die microfoon…. Hoe dan ook, een beter afscheidsfeestje had ik mij niet kunnen wensen. Een hoop lieve woorden, veel knuffels, zoenen en sjans met de barman. Een aantal liefdesverklaringen ontvangen, sommige mensen waren nuchter toen ze me dat meldden, anderen zeer zeker niet. Maar ach, het is toch mooier dat mensen van je houden en je gaan missen, dan dat de vlag wordt uitgehangen bij je vertrek. De mensen van kantoor Groningen hebben voor altijd een plekje in mijn hart veroverd. Voor al die mensen die ik in de afgelopen jaren een mep heb verkocht; ik deed het uit liefde. En met liefde.

Het favoriete heksje van Paul,
Marita

paul

Mooie woorden van Paul

 

 

Hormonen

Ieder jaar neem ik me voor om geen lijstje in te leveren voor de Top2000. Want het is onbegonnen werk om uit die duizenden mooie nummers een keuze te moeten maken en ieder jaar kom ik erachter dat ik juist dat ene nummer vergeten ben aan te vinken. Maar goed, afgelopen zaterdag vond ik het nodig om het goede voorbeeld van Facebook-vrienden te volgen en heb ik toch maar weer een lijstje gemaakt. Omdat ik best heel tevreden was met mijn keuze, heb ik de boel natuurlijk ook gedeeld op Facebook. Het duurde niet lang of een vriendin meldde zich via Messenger met de mededeling dat ze mijn lijst nog even goed had bekeken. Ja…en? Ik kreeg één woord, thema! Thema? Hoezo, thema? Snel mijn lijstje bekijken en OMG, ze had gelijk. Liefde, liefde en nog eens liefde. Toen ze ook nog eens het woord intens mijn kant op slingerde, wist ik het zeker; je moet nooit een keuze maken als je ongesteld bent. En al helemaal niet op de ik-bloed-helemaal-leeg-dag. Want nuchtere ik word eens per maand zo’n romantisch wrak. Zo’n vrouw die plots een doos tissues nodig heeft bij het aanschouwen van de reclames, helemaal soft wordt van George Clooney en dan opeens een Nespresso-apparaat wil, what else? Als mijn softe kant komt bovendrijven, is dat dus van invloed op mijn muziekkeuze. Romantiek, kan iemand überhaupt zonder? Hoe dan ook, ik bied iedereen die mijn lijst wel heel erg klef vindt, mijn nederige excuses aan. Aan de andere kant mag iedereen blij zijn dat ik geen lijst heb gemaakt nadat de wasmachine op mijn Amsterdamse adres mij in de steek liet en ik ’s avonds mijn was stond uit te wringen in de badkuip. Grote kans dat dan een lied als Smack my bitch up van The Prodigy plots hoog op mijn voorkeurslijstje terecht was gekomen. Of songs die wel heel erg over dood en verderf gaan. Waarheen, waarvoor van Mieke Telkamp bijvoorbeeld. Nee, dan maar een liefdevolle benadering. Want per slot van rekening: ‘what the world needs now is love, sweet love’.

Marita’s keuze

 

Hipster of Oerman

baard5Hipsters. Dat zijn van die vage types met een baard, snor, flanellen ruitjesoverhemd, muts op de kop en een foute bril. Hipsters zetten zich af tegen de mainstream, maar inmiddels heb je zoveel van die baardmannen dat ze zelf mainstream zijn geworden. Dan moet er toch iets anders aan de hand zijn, want die wildgroei aan baarden is opvallend.  Er bestaan zelfs mannen die aan de baardhaartransplantatie gaan. Waarom in vredesnaam? Gelukkig heb je altijd wel ergens een wetenschapper die dit soort zaken graag onderzoekt en wat blijkt; de hipsterbaard is ontstaan door de druk die mannen voelen door de aanwezigheid van andere mannen. Mannen willen door zo’n baard agressiever lijken. Oftewel, hoe schakel je de concurrentie uit op het liefdespad. Ons vrouwen wordt niets gevraagd, wij moeten maar accepteren dat de heren elkaar al grommend in de baardharen vliegen om de vrouw naar keuze te kunnen veroveren. Heeft het testosteronbommetje de strijd gewonnen, dan wordt de vrouw waarschijnlijk aan haar haren de mancave ingesleurd. En dat verklaart weer waarom er veel vrouwen zijn met een kortpittig kapsel. De grote klauwen van de Oerman hebben immers geen grip op korte haartjes. Vrouwen met meer haar op het hoofd moeten het ergste vrezen. Want wat gebeurt er als Oerman je eenmaal heeft binnengehaald? Staat hij dan ieder weekend in een weiland woest te zwaaien met zijn knuppel? Om vervolgens een onschuldige koe een kopje kleiner te maken? Een koe die hij mee naar huis sleept en dan triomfantelijk voor jouw bed deponeert? ‘Kijk eens vrouw, wat ik voor jou heb gevangen.’ Dan kan je toch beter een kat nemen. Die slepen tenminste kleinere beesten het huis binnen, dat geeft aanzienlijk minder troep.

Lieve mannen, van mij hoeft het niet hoor, zo’n baard. Met minder haar, waar dan ook op het lichaam, kunnen jullie ook best heel erg aantrekkelijk zijn. Er is niets mis met een fris geschoren gezicht en aangezien er geen haar voor/boven/naast/onder de mond hangt, zijn jullie ook veel beter verstaanbaar. Liever een man waarmee je een goed gesprek kunt voeren dan zo’n exemplaar dat naar je gromt. Grommen is niet romantisch en zonder romantiek geen liefde. Dus!

Familiedag

minion familyEr zijn families die ieder jaar vol enthousiasme een familiedag vieren. Gezellig met elkaar een dagje uit of, als het erg tegenzit, een heel weekend. Ik heb mijzelf altijd gelukkig geprezen dat ik niet tot zo’n familie behoor, ik houd niet van die verplichte gezelligheid. Nu kom ik mijn familie tegenwoordig alleen nog maar tegen bij crematies en ik moet toegeven dat dat niet de meest ideale omstandigheden zijn. Je kan dus wachten op het moment dat meer mensen dat gevoel hebben en iemand vanzelf gaat brullen dat we een familiedag moeten organiseren. En jawel, vorige maand kwam dat moment voorbij en voordat ik het in de gaten had, was er ook al een datum gepland. Zaterdag 22 augustus was de heuglijke dag. Plaats van het feestgedruis: familiepark Nienoord in Leek. Een speeltuin. Voor kinderen. Living hell, waarom hebben wij zoveel peuters en kleuters in de familie? En waarom moet ik, de kinderloze, daar onder lijden? Zelfs de agenda in mijn Samsungetje zag de bui al hangen, de autocorrectie noteerde heel braaf een familiedrama in Niet Oort te Leek.

Met lood in de schoenen stapte ik op zaterdagmiddag in de auto, mijn ouders veilig ingesnoerd achterin. Het kinderslot geactiveerd, want je weet maar nooit of ze de autogordel toch zelfstandig los kunnen krijgen. Als eersten aanwezig, altijd goed voor een paniekmoment bij mijn ouders, want waar is de rest van de familie. “Half 2 is half 2 en het is bijna half 2, waar blijven ze.” Vaders in een sukkeldrafje terug naar de parkeerplaats om de kudde bijeen te drijven. Het is bij tijd en wijle net een bordercollie, die vader van mij. Vervolgens chaos bij de kassa. Groepskorting, want wij zijn met ons 28-en, allemaal apart afrekenen en het liefst contant. Want van de kassadame mag er maar één pinnen, anders raakt de boel in de war. Heerlijk efficiënt, ik houd er van. Maar eenmaal binnen de poorten hebben wij ons prima vermaakt. Vaderlief is tot onze grote vreugde nog in het water gedonderd. Eigen schuld, als man van bijna 80 kan je niet meer als een jonge god op een evenwichtsbalk gaan huppelen. De achterneefjes en –nichtjes in de zoveelste graad blijken allemaal heel lief te zijn en ik heb maar één potentiële kandidaat gezien die mijn titel van ‘Meest ondeugende en ondernemende kind van de familie’ kan overnemen. Bijna twee, maar hij heeft alle kwaliteiten in zich om na bijna 50 jaar de kroon van mij over te nemen. De dag hebben we afgesloten met een etentje en ik moet bekennen dat ik, ondanks mijn jeukerige gevoelens over het fenomeen Familiedag, een gezellige dag heb gehad. Want ik heb best wel een hele leuke familie en dat kan lang niet iedereen zeggen. Ik denk dat ik ze maar houd.