Het Melkmeisje

Eens in de zoveel tijd (jaar) vind ik het leuk om een legpuzzel in elkaar te flansen. Meestal van die landschapsdingetjes, zoals Griekse bootjes in een haven of kleurrijke huisjes aan de Amalfikust. Een bijzonder rustgevende klus die in een paar dagen is afgerond. Je moet ook niet overdrijven met de rust.

Onlangs heb ik in een museumwinkel een puzzel van Het Melkmeisje gekocht, wie kent haar niet. Even iets anders dan zo’n landschap en het werd hoog tijd dat ik de voormalige ‘racebaan op hardboard’ van mijn broer weer in gebruik ging nemen.  Dat stuk hardboard is minstens 45 jaar oud en sleep ik al jaren mee voor mijn puzzelactiviteiten.

Eigenlijk wil ik maar één ding kwijt over Het Melkmeisje: het is een kutpuzzel. Nog nooit meegemaakt dat van de 1000 puzzelstukjes er 943 op alle plekken in de puzzel passen. Het duurt een eeuwigheid voordat je de juiste identieke stukjes puzzel bij elkaar hebt gevonden en daar word ik nou niet bepaald rustig van. Bovendien heeft de puzzelmaker niet de juiste kleuren gebruikt, zo ontdekte ik onlangs in de Oude Kerk van Delft. Daar was een afdruk van het beroemde schilderij van Vermeer te bezichtigen en daar is rood ook echt rood. En zijn blauw en groen ook duidelijk herkenbare kleuren. De puzzel heeft echter de kleur zwart voor zowel rood, blauw als groen genomen. Ik noem dat valsspelen. Tel dat op bij de kwestie van de 943 identieke puzzelstukjes en dan spreek je toch echt over frauduleus handelen.

Hoe dan ook, ik ben nog wel even bezig met het in elkaar timmeren van de zwarte kant van Miss Milk en als ik daarmee klaar ben, dan breek ik haar volledig af en mag ze met haar doos naar de kringloop. Dus dat.

Het Melkmeisje, zoals het Melkmeisje moet zijn. Met frisse kleuren blauw, rood en groen.
“Mijn melkmeisje”, zie hoeveel zwarte stukjes er nog liggen voor de blauwe, rode en groene gedeelten!