Bizar

Nu snap ik het leven al een tijdje niet meer, maar de laatste paar weken vind ik echt bizar. Naast dat er het nodige gebeurt in mijn eigen wereldje, verstoort een akelig virus het dagelijkse bestaan op een groot deel van deze planeet. Een week of 3 geleden was Corona een virus dat huishield in China en Italië en dachten wij dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen in Nederland. In diezelfde periode heb ik contact opgenomen met een makelaar omdat ik eindelijk de stap durfde te nemen om het huis in Groningen te verkopen. Twee weken later vroegen de makelaar en ik zich af of het handig was om het huis op de markt te brengen vanwege dat verrekte virus. Toch maar gedaan, want ik heb geen haast en het mocht van mij allemaal nog wel een tijdje duren.

Huis

Gek hoe het dan loopt. Vorige week zaterdag stond het huis op Funda en heb ik de boel schoongemaakt en opgeruimd, voor het geval dat er toch iemand het huis wilde komen bekijken. In Nederland werd het langzamerhand duidelijk dat het virus niet zou stoppen bij de grenzen van Brabant. Op zondag zat ik in een nagenoeg lege trein richting Den Haag, in de veronderstelling dat we op kantoor waarschijnlijk afspraken zouden gaan maken over meer thuiswerken en minder op kantoor, maar onderweg werd al duidelijk dat we allemaal thuis moesten gaan werken.
Op woensdag heeft de makelaar met de nodige voorzorgsmaatregelen 5 bezichtigingen in mijn huis gehouden en op donderdag was de boel verkocht. Reden voor een klein feestje in mijn eentje!

Dubbel gevoel

Ik volg de richtlijnen van het RIVM en houd zoveel mogelijk afstand van de medemens als ik mij echt buiten de deur moet begeven. Tot nu toe ga ik alleen de deur uit als ik boodschappen moet doen. Ik woon in een wijk met kleine ondernemers en ik heb vandaag een rondje winkels gedaan. Ik heb toch het gevoel dat ik die mensen moet helpen om hun zaak draaiende te houden. Dus ben ik thuisgekomen met 3 stukken zeep (heel nuttig), een vetplant (minder noodzakelijk), 2 boeken (voor de vrije tijd), een krant (om depressief van te worden), een pot jam in de smaak Wild Blueberry (lekker en dat terwijl ik zelden jam eet) en een mooie presse-papier (heb ik echt niet nodig, maar het ding is echt heel mooi). Alle winkeliers houden zich  aan de voorzorgsmaatregelen en zijn blij dat je langskomt. En wat koopt natuurlijk.

Een dubbel gevoel heb ik over mijn plannen om een ander huis te gaan bezichtigen. Nu het huis in Groningen is verkocht, wil ik verder met mijn leven en iets anders kopen in Den Haag. Maandag staat een 1e bezichtiging gepland. Aan de ene kant spannend, aan de andere kant voelt het niet goed dat ik naar buiten ga om een huis te bekijken. Al is de kans klein dat ik met veel mensen in aanraking ga komen, ik neem een stok van anderhalve meter mee om iedereen op afstand te houden. Maar goed, een dubbel gevoel dus.

Thuiswerken

Een dag in de week thuiswerken is heerlijk, maar dagen achtereen is echt vervelend. Ik mis het contact met de collega’s, het snel kunnen overleggen en de wandelingen naar de koffieautomaat. Op mijn 30m² ben je snel uitgewandeld en ik word toch wel wat stijf van het vele zitten. We houden contact via de WhatsApp en weten nu dat we, al dan niet met beeld, via Skype kunnen vergaderen. Is fijn maar toch niet hetzelfde.

Tijdens het thuiswerken luister ik naar de radio, om zodoende toch nog wat geluid om me heen te hebben. En op de radio zenden ze hele obscure reclame uit. Zo zit ik nog steeds verbijsterd te luisteren naar een meneer die op licht-erotische toon dingen zegt als ‘ze zuigt aan zijn buik’. Dat soort zinnen leidt toch enorm af van je belangrijke werkzaamheden. Porno op de radio, overdag! Blijkt het over het seksleven van de libelle te gaan. Daarvan gaat de mens tuinieren. Volgens Horny Hornbach. Ik wil geen tuin.

Sfeer

Man en ik kijken graag naar woonprogramma’s. Niet omdat wij van plan zijn om te verhuizen of, erger nog, een verbouwing uit gaan voeren. Nee, wij vinden de mensen die aan dat soort programma’s meedoen bijzonder grappig. Neem nou zo’n stel dat graag wil verhuizen in hun vertrouwde omgeving. Ze hebben al 263 woningen bezocht, maar kunnen niets vinden dat aan hun eisen voldoet. En die eisen zijn helemaal niet bijzonder. Ze willen een woonkeuken, 3 slaapkamers, een badkamer met ligbad, een tuin en dat allemaal in een levendige omgeving. Moet niet zo moeilijk zijn, lijkt ons. Dus hup, op pad met een presentatrice en een meneer met verstand van wonen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze geen leuke woning kunnen vinden. Want ook al vinden ze zichzelf enorm gemakkelijk, in werkelijkheid is het een stel azijnzeikers. Het begint al bij de voordeur van huis nummer 1.
‘Nou, het ziet er wat klein uit en de kleur van de voordeur is niet onze smaak.’
‘De deur kan een nieuw likje verf krijgen’, aldus de man-met-verstand-van-wonen.
‘Ja, maar dan hebben we er wel werk van.’ De tenen beginnen bij ons al krom in de pantoffels te trekken. Eenmaal binnen gaan ze helemaal los en wordt er misprijzend naar het meubilair gekeken.
‘Oh, dit is zó niet ons. Ik vind die bank echt niet mooi en ik houd ook niet van gele bloemen.’ Alsof het huis met inboedel en al wordt verkocht.
‘Ja weet je, ik ben heel gevoelig voor sfeer. Echt heel gevoelig en het voelt hier heel donker en kil aan. Volgens mij is er onlangs iemand in dit huis overleden, klopt dat?’ Nee, maar als je zo doorgaat ben jij de eerste.
‘De buurt is wel erg druk.’
‘Jullie wilden toch een levendige omgeving?’
‘Jahaa, maar niet te druk. Hier is het echt heel druk, ik zag net nog iemand fietsen.’

Huis nummer 1 wordt het dus niet. En huis nummer 2 en 3 ook niet. De tuin is te groot, te klein, met te veel of te weinig gras. Het ligbad is te wit of niet wit. Het eigen bed past niet in de slaapkamer, ook al is het bed dat er nu staat net zo groot. De parketvloer moet worden gelakt, er moet een muur worden gesloopt en de keuken is aan vervanging toe. Oftewel, aan alles mankeert wel iets. Maar het ergste is nog dat ze zeuren over het gebrek aan sfeer. Sfeer maak je immers zelf. De een houdt van Rivièra Maison en de ander van industrieel. De een wil alles met steigerhout, terwijl een ander liever veel glas in het interieur heeft. Ronde vormen, harde lijnen, veel kleur of liever zwart-wit, sfeer en inrichting is iets persoonlijks. Zo heeft mijn man ons huis omgetoverd tot een mancave. Gordijnen dicht opdat de stofnesten aan het zicht worden onttrokken, stereo op heavy metal-concertsterkte, bier en whisky binnen handbereik, wc-bril in de opwaartse stand en de planten dood in de pot. (bloempot, niet wc-pot) Helemaal zijn sfeer en niet de mijne. En hoor je mij klagen? Nee, want ik heb mijn eigen domein waar ik wierook in de fik steek, kaarsjes brandt, Sublime FM luister en foto’s van naakte vrouwen aan de muur heb hangen. Ik vind het gezellig en om het even klef af te sluiten:

home_collage

Vlnr: Jeuk – Fijn – Altijd!