Logés

Vorige week had ik voor het eerst logés in mijn nieuwe huis. In plaats van rustig wennen aan één gast in huis, begon ik meteen met vier personen plus hond. Dat was een vergissing. Op de vrijdagmiddag begon de invasie van Casa di Marita. Ze waren nog niet binnen of iedere beschikbare ruimte werd ingenomen door mobieltjes, tablets, schoenen, spelletjes, tassen en koffers. De kinderen drapeerden zich languit op de bank, hond had zijn eigen verblijf  inclusief knuffels meegenomen maar besloot dat het hele huis zijn domein was. Dat was het moment dat ik mij realiseerde dat ik niet meer ongegeneerd met de deur open op het toilet kon zitten en dat de badkamer gedeeld moest worden.

Ander punt van aandacht is dat gasten blijkbaar verwachten dat ze gelaafd en gevoed worden. Dat vind ik tot daaraantoe, maar deze logés vonden het nodig om voor bergen afwas te zorgen. Zelden mensen zoveel glazen zien gebruiken op een dag, de vaatwasser maakte overuren. Maar ze voelden zich overduidelijk thuis en dat gold ook voor de hond. Die was druk met het aanvreten van kastpoten, planten, het aanranden/berijden van de poef en het graven van kuilen in de tuin en in de vloerbedekking. En dan heb ik het nog niet gehad over de ranzige winden die het beest kan laten. Feest.

Nacht

De eerste nacht begon onrustig. Het gezin lag in de logeerkamer te meuren, de hond lag in zijn bench in de hal en sloeg aan op ieder vreemd geluid dat hij hoorde. Kon het beestje niets aan doen, stadse geluiden zijn nu eenmaal anders dan de dorpse geluiden in zijn eigen huis. Omdat de logeerkamer al vol lag, besloten we de bench naar mijn slaapkamer te verhuizen.  Afgezien van wat geruft van zijn kant, hebben we allebei als een roos geslapen. Dat gold niet voor een van de kinderen, mijn neefje bleek ’s nachts naar de bank te zijn verhuisd omdat zijn luchtbed kraakte en piepte. De volgende ochtend trof ik zijn zusje aan op diezelfde bank, nu vanwege snurkende ouders en een broertje die blijkbaar in zijn slaap ook ademhaalt.

Gezellig

Nu denkt iedereen dat ik een vreselijk weekend heb gehad, maar niets is minder waar. Even afgezien van de foto die mijn broer van mij heeft gemaakt, waarop ik er uitzie als een aangespoelde potvis met ademnood en het keesspel (!) dat ik gedwongen moest spelen, was het echt heel gezellig. De logés hebben Den Haag verkend, terwijl de hond en ik lekker hebben uitgerust in huis. Broer en schoonzus zijn zo lief geweest om mijn tuinbank in elkaar te zetten en broer heeft ook nog wat lampjes opgehangen. Het was een fijn weekend en nadat ze op maandagochtend weer richting het Noorden waren vertrokken, vond ik het opeens heel stil in huis. Gelukkig duurde dat niet lang, het is toch verrekte fijn dat je weer op je eigen bank kan liggen zonder daarvoor een kind aan de kant te moeten schoppen.

De volgende logés verwacht ik ergens in september. Ik ben er klaar voor, het is een duo maar ik hoop wel dat ze de katten thuislaten. De gordijnen waren niet goedkoop.

Dit is toch een schatje

Bob

20150627_073610Vorige week heb ik Bob ontmoet. Een Italiaan, jong, energiek, donker als de nacht en gezegend met smachtende bruine ogen. Liefde op het eerste gezicht, echt waar. Maar al gauw bleek Bob nogal een zeur te zijn. Als hij geen aandacht krijgt, begint hij te piepen en hij gaat net zolang door totdat iemand, wie dan ook, hem een aai over de bol geeft. Heb ik trouwens al verteld dat Bob een Labrador is? Van het eenzame soort. Een groot deel van zijn dag moet hij doorbrengen in een kooi. Weliswaar met een eigen huisje, een parasol en voldoende water en voedsel, maar toch. Ik vind het zielig en Bob vindt zichzelf het zieligst van allemaal. Want Bob blijkt wreed gescheiden te zijn van zijn gezin. Mevrouw Bob is een vermoeide, donkerharige schoonheid en is met haar 6 kinderen verbannen naar de garage. Zo nu en dan sleept zij zichzelf naar buiten en bekijkt haar dartelende kroost van een afstandje. En daar waar Bob wild enthousiast is om haar te zien, keurt mevrouw haar man geen blik waardig. Blijkbaar pissig, omdat ze alleen staat voor de opvoeding van de kinders. Toch doet Bobby-boy er alles aan om zich bij het gezin te voegen. Op een zonnige middag heeft meneer een gat onder het hek gegraven. Met succes, want al snel dartelde hij rond in de siertuin van zijn baas. Die daar niet gecharmeerd van was en helaas zat Bob al weer gauw achter de tralies. Te piepen, tot wanhoop van de omgeving. Ik heb het een week mogen aanschouwen en ik verwacht nog weinig vreugde in het leven van Bob. Zijn vrouw hoeft hem niet meer en de kinderen zullen over niet al te lange tijd worden verkocht. Gedwongen tot levenslange opsluiting in het hok, met iedere avond een half uurtje vrij rond lopen in de tuin. Arme Bob.