Moeder

Mijn moeder was de leukste, de liefste, de vrolijkste, het spontaanste van allemaal.  Nu zullen veel mensen dat zeggen over hun eigen moeder, maar dat interesseert me niet. De mijne was de leukste en nu moeten we haar missen. Je weet dat er ooit een moment komt dat je afscheid moet nemen van je ouders, maar zo’n moment komt altijd te vroeg. In het geval van mijn moeder kwam dat moment ook behoorlijk onverwacht. Naast al het geregel dat een overlijden met zich meebrengt, proberen we als familie de mooie herinneringen op te halen. Of zoals zo mooi op een condoleancekaart geschreven stond: “Er is niets dat voorgoed verdwijnt, als men de herinnering bewaart.”  De afgelopen dagen hebben we veel gehuild maar ook veel gelachen, omdat mijn moeder nu eenmaal een geweldig vrolijk mens was met veel humor. Ik heb duizenden mooie herinneringen aan mijn moeder, een paar daarvan wil ik graag met jullie delen.

Herinneringen

Als mijn broer en ik uit school kwamen, zat ze klaar met een kopje thee en een koekje. Wij vonden dat fijn, zo’n moeder die er altijd was. Op de camping hadden onze drie achternichtjes ook elke dag een thee-uurtje met tante Geertje, die eigenlijk een derde oma voor de dames was.

De deur stond altijd open, iedereen was welkom. Met Oud & Nieuw zat bij ons het huis altijd vol.

Mijn moeder kon enorm de slappe lach hebben. Het kwam voor dat ze me opbelde omdat ze iets leuks wilde vertellen en dat ik door de schaterlach werkelijk geen idee had wat ze precies had meegemaakt. Wel had ik zelf de slappe lach gekregen.

Toen we klein waren, zette mijn moeder ons rustig voor een film met kannibalen. Als we in de dagen daarna vervelend werden, zei ze altijd: ‘als jullie nu niet ophouden, vreet ik jullie op.’ Dat vonden wij toch best wel heel erg eng.

Mijn moeder was creatief, ze schilderde graag landschappen. En ze hield enorm van zingen. Als mijn vader en ik naar voetballen waren, bleven zij en mijn broer thuis om muziek te maken. Ze kon ook een gemeen stukje mondharmonica spelen, al kan ik me alleen herinneren dat ze ‘Roodborstje tikt’ uit die harmonica kon krijgen.

Mijn broer en ik kennen van geen enkel kinderliedje de oorspronkelijke tekst, want mijn moeder maakte haar eigen teksten.

Mijn moeder had voor veel mensen een bijnaam, van Winnetou tot Mina Rukwind.

Mijn moeder sprak geen Frans, maar stapte rustig in Parijs met tante K. in het kielzog op de metro. Ze wilde kaartjes kopen om naar de ‘Eiffeltower’ te gaan, maar de loketbediende begreep haar pas na het nodige handen-en-voetenwerk. Hij: ‘Aaah, Tour Eiffèl!’. Mijn moeder: ‘ja, wat dacht jij dan, kloothommel.’  

Mijn moeder was stapelgek op haar twee kleinkinderen en ‘kleinhond’ Bo. En alle drie waren ze stapelgek met haar.

Potpourri

Mijn moeder hield van muziek en hield van verschillende genres. Jaren geleden hebben we ooit eens gevraagd welke nummers zij tijdens haar uitvaart gespeeld wilde hebben en ze noemde zoveel nummers op, dat ze zei ‘dou mie moar een potpourri’. Uiteindelijk hebben we een groot deel van haar lievelingsnummers tijdens de uitvaart kunnen draaien, waaronder Blue eyes cryin’ in the rain van Willie Nelson:

“In the twilight glow I see them
Blue eyes cryin’ in the rain
When we kissed goodbye and parted
I knew we’d never meet again

Love is like a dyin’ ember
Only memories remain
Through the ages I’ll remember
Blue eyes cryin’ in the rain”

December 2019

Post voor Jacco. Geen idee hoe die jongen ooit op die verzendlijst is terechtgekomen, maar het is van het Leger des Heils. In het venstertje is een sleutelhanger met kerstengel zichtbaar, op de envelop staat dat ‘u iemands engel kunt zijn’. Klopt. Die van mij en van niemand anders. Normaal gesproken zou ik het poststuk weggooien, maar dit gaat retour naar de afzender.

December vind ik al jaren een vervelende maand, maar dit jaar doe ik extra mijn best om me af te sluiten voor alle ‘feestelijke’ uitingen. Ik kan niet zeggen dat dat erg goed lukt. Naast onverwachte kerstpost heb je te maken met versierde straten, winkels vol onnodige hebbedingetjes die je beslist iemand cadeau moet doen en te lange reclame-uitingen op tv. De reclame van de Lidl werkt me enorm op de zenuwen en die van de Jumbo begint inmiddels ook te schuren.  In de afgelopen jaren aanschouwde ik de feestmaand met het nodige sarcasme, maar dit jaar (en alle komende jaren) moet ik het doen zonder mijn mede-december-moppersmurf. Natuurlijk kan ik best in mijn eentje mopperen op alles wat met de kerst te maken heeft, maar met z’n tweetjes mopperen is vele malen leuker. We hebben samen 19 decembermaanden meegemaakt, die trouwens allemaal volgens hetzelfde patroon verliepen.

Eerste kerstdag

‘Mag ik Top 2000 luisteren?’
‘Nee, dat kan mijn apparatuur niet aan.’
‘Ik moet het hele jaar naar jouw takkeherrie luisteren, je kan je best een paar dagen aanpassen.’
‘Waarom?’
‘Daarom.’
Het duurde eventjes , maar morrend ging meneer altijd overstag. Om ieder jaar weer tot de ontdekking te komen dat ‘zijn’ muziek ook in de Top 2000 staat.

’s Ochtends zaten we altijd in campingoutfit op de bank een stuk kerststol weg te werken. In de loop van de middag kleedden we ons met veel tegenzin om, want ergens in het land wachtte een gourmetstel op ons. Onderweg in de auto zongen wij ons moed in, gelukkig staan er genoeg meezingliedjes in de Top 2000.
’s Avonds op de terugweg: ‘Nou, dit hebben we ook weer overleefd.’

Oudejaarsavond

Stokbrood, kruidenboter, rundvleessalade, gehaktballetjes, oliebollen en appelbeignets op de salontafel. Jut en Jul in campingoutfit op de bank. Top 2000 op de radio en de TV zonder geluid aan.
‘Ik ben moe.’
‘Ik ook, is het al 12 uur?’
‘Nee, het is half 11. Nog anderhalf uur, dan is het nieuwjaar.’
‘Zo lang nog? Kunnen we niet alvast in bed gaan liggen?’
‘De familie verwacht om middernacht toch echt een telefoontje van ons. Laten we het nog maar even volhouden.’
‘Zucht.’
We hielden altijd vol en gingen later naar bed dan we zelf verwacht hadden. Want we hadden zo’n mooi uitzicht op het vuurwerk dat in Groningen werd afgestoken. En op de rellen in een nabijgelegen straat.

Dit jaar

Dit jaar is alles anders. Wel een Top 2000 en geen verplichtingen. Wel een campingoutfit en geen gourmetstel. Eigen regie, dat ga ik doen. En dan op 1 januari 2020 kunnen zeggen dat ik december (weer) heb overleefd.

Ik wens iedereen een fijne kerst en een gezond, liefdevol en voorspoedig 2020 toe.