Zonder thema geen feest

hb4Heb ik net met pijn en moeite de Familiedag overleefd, bedenkt een van mijn lieftallige neefjes dat het heel leuk is om zijn verjaardag in stijl te gaan vieren. Met diezelfde Familiedag-familie, minus 8 kinderen. Dat is nog tot daaraantoe, maar blijkbaar wordt er van mij verwacht dat ik van iedere bijeenkomst een verslag ga schrijven. Om de buitenwereld vooral te laten weten hoe geweldig wij wel niet zijn. Want dat zijn we, zolang we de foto’s maar niet laten zien.

Verjaardagen. Ik geef het meteen toe, ik vind er helemaal niets aan. Dat traditionele Nederlandse gedoe van kringzitten, slagroomtaart, een bak chips, borrelnootjes, blokjes kaas en stukjes worst. En als je mazzel hebt, één lullige bitterbal. Mannen die over voetbal kwekken alsof ze er verstand van hebben en vrouwen die de laatste roddels uitwisselen. Vreselijk. Ik vreesde dan ook het ergste toen ik een uitnodiging kreeg voor de 40e verjaardag van neefje lief. Kringzitten in het Drentse Zeijen staat niet hoog op mijn verlanglijstje. Sterker nog, het staat helemaal niet op mijn lijstje. Maar de beste jongen wist mij te verrassen, het werd een themafeestje in de lokale kroeg. De jaren 70 van de vorige eeuw, want het joch is geboren in 1975, graag in stijl gekleed komen. Er bestaat dus toch nog iets ergers dan kringzitten; verkleedpartijtjes! En aangezien iedereen enthousiast in de verkleedmodus gaat, moet je ook wel ‘gezellig’ meedoen. Want anders loop je zo vreselijk voor lul, als je gewoon als jezelf gaat. Dus enigszins in paniek op zoek naar een gepaste look. Hippie of disco? Nee, punk! Maar dan zonder de veiligheidsspelden in het lichaam. Foute make-up, veel zwart, rokje, bloesje, geruite panty en mijn good old Doc Martens. Kan best.

Eenmaal in Zeijen, bleken veel van de familieleden en andere genodigden voor de gemakkelijke weg te hebben gekozen. De hele zaal stond vol met hippies. Als punkertje val je dan wel op, gelukkig was Abba ook vertegenwoordigd, net als de cast van Grease, en trof ik een rockende hanenkam aan. Toevallig allemaal familie. Dan denk je dat verkleden voldoende is, maar dan moet er ook nog gedanst worden. Daar zijn wij in de familie geen fan van, wij observeren liever. Totdat er voldoende bier in het systeem zit, dan gaan we los en hoe. Niet geschikt voor kijkers onder de 18, het beeldmateriaal houden we dan ook mooi voor onszelf. Via de groeps-WhatsApp, hoe hebben we ooit zonder gekund, heb ik de meest vreselijke dingen voorbij zien komen. Maar, net als de Familiedag, was dit een uiterst geslaagd feest! Thanks, M.!

Familiedag

minion familyEr zijn families die ieder jaar vol enthousiasme een familiedag vieren. Gezellig met elkaar een dagje uit of, als het erg tegenzit, een heel weekend. Ik heb mijzelf altijd gelukkig geprezen dat ik niet tot zo’n familie behoor, ik houd niet van die verplichte gezelligheid. Nu kom ik mijn familie tegenwoordig alleen nog maar tegen bij crematies en ik moet toegeven dat dat niet de meest ideale omstandigheden zijn. Je kan dus wachten op het moment dat meer mensen dat gevoel hebben en iemand vanzelf gaat brullen dat we een familiedag moeten organiseren. En jawel, vorige maand kwam dat moment voorbij en voordat ik het in de gaten had, was er ook al een datum gepland. Zaterdag 22 augustus was de heuglijke dag. Plaats van het feestgedruis: familiepark Nienoord in Leek. Een speeltuin. Voor kinderen. Living hell, waarom hebben wij zoveel peuters en kleuters in de familie? En waarom moet ik, de kinderloze, daar onder lijden? Zelfs de agenda in mijn Samsungetje zag de bui al hangen, de autocorrectie noteerde heel braaf een familiedrama in Niet Oort te Leek.

Met lood in de schoenen stapte ik op zaterdagmiddag in de auto, mijn ouders veilig ingesnoerd achterin. Het kinderslot geactiveerd, want je weet maar nooit of ze de autogordel toch zelfstandig los kunnen krijgen. Als eersten aanwezig, altijd goed voor een paniekmoment bij mijn ouders, want waar is de rest van de familie. “Half 2 is half 2 en het is bijna half 2, waar blijven ze.” Vaders in een sukkeldrafje terug naar de parkeerplaats om de kudde bijeen te drijven. Het is bij tijd en wijle net een bordercollie, die vader van mij. Vervolgens chaos bij de kassa. Groepskorting, want wij zijn met ons 28-en, allemaal apart afrekenen en het liefst contant. Want van de kassadame mag er maar één pinnen, anders raakt de boel in de war. Heerlijk efficiënt, ik houd er van. Maar eenmaal binnen de poorten hebben wij ons prima vermaakt. Vaderlief is tot onze grote vreugde nog in het water gedonderd. Eigen schuld, als man van bijna 80 kan je niet meer als een jonge god op een evenwichtsbalk gaan huppelen. De achterneefjes en –nichtjes in de zoveelste graad blijken allemaal heel lief te zijn en ik heb maar één potentiële kandidaat gezien die mijn titel van ‘Meest ondeugende en ondernemende kind van de familie’ kan overnemen. Bijna twee, maar hij heeft alle kwaliteiten in zich om na bijna 50 jaar de kroon van mij over te nemen. De dag hebben we afgesloten met een etentje en ik moet bekennen dat ik, ondanks mijn jeukerige gevoelens over het fenomeen Familiedag, een gezellige dag heb gehad. Want ik heb best wel een hele leuke familie en dat kan lang niet iedereen zeggen. Ik denk dat ik ze maar houd.