Durf te vragen

slotenmaker

Durf te vragen … ©Hein de Kort

Ik ben geen fan van Facebookgroepen, maar met dank aan de site van De Beste Social Media heb ik een hele leuke groep gevonden, namelijk Amsterdam Durft te Vragen. De Beste Social Media had een aantal leuke vragen van de groep verzameld, die in sommige gevallen bijzonder hilarisch waren. Een dame wilde bijvoorbeeld graag weten waarom de meeste mannen linksdragend zijn, aangezien bij baby’s van het mannelijke geslacht het desbetreffende onderdeel geen enkele voorkeur voor een kant lijkt te hebben. Daar ga je dan toch wel over zitten nadenken, hoewel het mij eerlijk gezegd nog nooit is opgevallen hoe mannen de boel ordenen in hun broek. Zou ook gek zijn, als ik mijn hoofd steeds op kruishoogte zou houden. ‘Hé, je hebt pepermuntjes in je linkerbroekzak. Lekker, mag ik er eentje? O, is dat geen rolletje pepermunt…’ Zou toch gênant zijn. Maar goed, met enig logisch nadenken en gewoon vragen aan een vent, is de enige verklaring dat de meeste mensen rechtshandig zijn. Als de boel naar links wijst, is het gemakkelijker uitpakken als je rechtshandig bent. Dat dus.

Jullie begrijpen vast wel dat ik meteen lid ben geworden van die groep. En man, wat is het verslavend.  Ik doe enthousiast mee bij het beantwoorden van zinnige vragen. Denk daarbij aan het spuien van ideeën voor een low-budget vrijgezellenfeest, adressen van fijne restaurants en cafés in de stad of het geven van informatie over het inschrijven bij een gemeente.  Ik moet wel zeggen dat sommige mensen bijzonder lui zijn, want veel antwoorden kan je gewoon googelen.
Andere vragen en antwoorden lees ik graag, zoals:
Wat zijn dit voor rare dingetjes op mijn plant? Luis!
Wat is dit voor een kapot kabeltje aan mijn scooter? De remkabel, meid.
Kan een rompertje voor mannen? Nee.
Waarom zingen de vogels nog? Eh…..
Wat is dit voor een eng beest in mijn tuin (foto toegevoegd van een insect)? Ieuw, bah!

Wat ook heel fijn is aan de groep, is dat ik de stad beter leer kennen. Ik weet nu welke garagehouders onbetrouwbaar zijn, waar ik het beste mijn wimpers kan laten verven, wie klusjes uitvoert voor een gering bedrag, waar je flessentassen koopt en wie goed pianoles kan geven. Niet dat ik een garagehouder zoek of van plan ben om pianolessen te gaan volgen, het is gewoon handig om te weten.
Maar lieve mensen, ik moet nu echt afronden anders mis ik de zoektocht naar het beste recept voor satésaus. Bye!

Facebook

fb3Ongemerkt ben ik al een paar jaar lid van een enge club. Die club heet Facebook. Het lijkt heel gezellig, zo’n digitaal platform waar je je familie, vrienden, collega’s en vage bekenden kunt ontmoeten voor het uitwisselen van al dan niet zinnige informatie. Er zijn huisregels, maar die zijn wat aan de vage kant. Zo blijkt dat het plaatsen van foto’s van een blote tiet of een lelijk hoofd tot levenslange uitsluiting leidt. Ook het kritisch beschouwen van dictators in verre landen kan je beter nalaten. Aan de andere kant zie ik ook veel racistische en homofobe shit voorbij komen, wat dan blijkbaar wel weer mag. Het zou toch fijn zijn als Facebook daar eens actie op gaat ondernemen, maar dat zal wel lastig zijn omdat ‘het systeem’ bepaalt wat wel of niet mag.

Zo vind ik het ook jammer dat je niet altijd zelf kan bepalen wat je te zien krijgt. Ik zit echt niet te wachten op berichten van een Facebookvriend die een pagina voor kattenliefhebbers leuk vindt. Kan die vriend niets aan doen, Facebook vindt dat mij dat moet interesseren. Nee. Echt niet. I’m not a crazy cat lady. Punt.
Gelukkig kan je wel bepalen of iemand iets op jouw tijdlijn mag zetten. Geweldig, per slot van rekening kan ik prima de eigen zooi op mijn pagina plaatsen, daar heb ik andermans shit niet voor nodig. En het werkt echt heel goed, totdat je jarig bent. Want dan kunnen mensen de felicitaties niet kwijt en dan worden er allerlei slinkse wegen bewandeld om jou toch maar te feliciteren. Bijvoorbeeld door een reactie te plaatsen op een oud bericht van jou, wat dan weer reacties van anderen uitlokt. Of paniekerige berichten via Messenger, zodat je genoodzaakt bent om uit te leggen dat het echt niet aan de vriend ligt dat er geen bericht geplaatst kan worden omdat ikzelf de boel heb geblokkeerd. Verder werd ik gespamd via WhatsApp, de privé- én werkmail, de werkchat en telefoon. Als ik ergens de pest aan heb, is het de telefoon. En zelfs het intranet op het werk werd ingezet om de felicitaties over te brengen. Gevolg was dat ik de hele dag bezig ben geweest met het reageren op berichtjes en mijn mobiel geen moment zonder de oplader kon leven.

Dus volgend jaar maar weer gewoon toestaan dat ander volk berichten op mijn tijdlijn mag plaatsen. Kan ik de boel de hele dag negeren, de volgende dag iedereen wild enthousiast bedanken voor de felicitaties, om vervolgens de boel schoon te vegen. Top!
Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor de moeite die men heeft gedaan om mij afgelopen dinsdag te feliciteren. Want, eerlijk is eerlijk, het is toch best fijn als er aan je gedacht wordt. Vooral de collega’s in Groningen wil ik bedanken voor hun spontane felicitaties. De collega’s in Amstelveen moesten eerst gelokt worden met een koek, dat geeft toch te denken.  #weetwaarjevriendenzitten

Privacy

over-internet-privacy-gesproken-7506Wie denkt dat hij nog enige privacy heeft in dit land (en vele andere landen), vergist zich. Had privacy vroeger vooral te maken met het lekker op jezelf zijn, zo zonder ander volk in de buurt, tegenwoordig heeft het meer de betekenis dat je zelf kan bepalen wie welke informatie over je krijgt. Maar eigenlijk bepaal je dat zelf helemaal niet, onbewust deel je meer over je leven dan je lief is. Met dank aan de bonuskaart weet Appie precies wat voor boodschappen ik in huis haal en hij mailt mij vervolgens enthousiast als mijn favorieten in de aanbieding zijn. Dat vind ik dan nog heel onschuldig maar dat mijn internetgebruik fanatiek wordt gevolgd, vind ik een stuk spannender. Je bezoekt een website en een bedrijf als Google kan aan de hand van het bezoekersgedrag de nodige gegevens over jou binnen harken. Met als doel om een profiel van je levensstijl te maken om dat te gebruiken voor advertentiedoeleinden. Want het moet je toch opgevallen zijn dat als je net een leuk jurkje hebt zitten te bekijken op Wehkamp, dat je bij een bezoek aan een andere website opeens hetzelfde jurkje voorgeschoteld krijgt. Dat jurkje blijft je dan de hele dag achtervolgen, zodat je gaat denken dat het een teken van bovenaf is en dat je toch echt die jurk moet aanschaffen.

Google gebruik ik ook voor studiedoeleinden en als inspiratiebron voor mijn schrijfsels. Dus als ik iets schrijf over een opblaaspop, dan wil ik echt weten waar dat ventieltje zit en ga ik zoeken op het wereldwijde web. Zo loop je de kans om op allerlei obscure websites op het gebied van porno te komen en dan moet ik me toch ernstig gaan afvragen wat voor profiel Google van mij heeft gemaakt. Een vrouw van middelbare leeftijd met een belangstelling voor pornografische opblaasitems? Gelukkig blijven alleen jurkjes en schoenen mij tot nu toe achtervolgen op de verschillende websites.

En dan Facebook. Ben ik ooit eens mee begonnen om de naaste familie te informeren over mijn whereabouts tijdens de vakantie. Vervolgens breidde de vriendengroep zich uit en deelde ik wat meer informatie over mezelf. Ik ben daar trouwens wel kieskeurig in. Het is nog steeds bedoeld als een trackingsysteem voor mijn ouders, een chip laten implanteren ging me te ver. Vorig jaar vroeg ik me af waarom ik op Facebook informatie had staan over mijn burgerlijke staat, mijn woonplaats en mijn werkgever. De meeste Facebookvrienden kennen mij goed en weten dat ik getrouwd ben, waar ik woon en wie mijn salaris betaalt. Dus die informatie heb ik verwijderd, om vervolgens gestalkt te worden met berichten over leuke vrijgezelle mannen in mijn omgeving. Want, denkt Facebook, geen burgerlijke staat betekent alleen en dus zielig, laten we die meid eens gaan helpen aan een andere vent. Lekker dan. Ik kan nu natuurlijk mijn huwelijkse staat weer in de openbaarheid gooien maar ach, het is ook nooit verkeerd om alle opties open te houden.

Kortom, wil je privacy? Dan moet je op een onbewoond eiland in de Stille Zuidzee gaan zitten. Helemaal alleen, zonder communicatiemiddelen en klantenkaarten. Beetje de hele dag luieren op het strand, regelmatig het zand uit je bilnaad wegspoelen in zee, kokosnoten uit een palm slaan, visjes vangen met een zelfgemaakte speer en zonder lucifers een kampvuur proberen te maken. Tenzij je de visjes rauw wilt eten. Klinkt als hel op aarde. Wifi please!