Dieet

dieet2Nu de storm rondom de theemutsen van Green Happiness is geluwd, kan ik eindelijk mijn plannen om een dieetboek uit te brengen met jullie delen. Net als iedereen weet ik alles van voedsel, daar hoef je echt niet voor gestudeerd te hebben. Bovendien mag iedere idioot in dit land een dieetboek uitbrengen, dus ik ook.

Natuurlijk heb ik mij eerst verdiept in het onderwerp. Zowel het kweek- als uitscheidingsproces van voedselbronnen heb ik uitgebreid onder de loep genomen. Vervolgens heb ik alles uitgetest op de depressieve kat van de buren. Kat in kwestie leeft nog steeds, is intens gelukkig met zijn nieuw verworven energie en heeft weer een prachtig glanzende vacht. Je zou kunnen zeggen dat Pawpow, zo heet ‘ie, letterlijk straalt van blijdschap.

Wat zorgt er voor de stralingskracht van mijn dieet? Allereerst moet je natuurlijk je darmflora en -fauna goed verzorgen. Jawel lieve mensen, er leven beestjes en blommetjes in uw darmen. Voor het goed reinigen van de darmwand moet u 2 kilo visschubben per dag oraal innemen. De schubben scrubben de darmwand vervolgens op geheel natuurlijke wijze. Zorg er wel voor dat de schubben afkomstig zijn van een vis die gekweekt is in Ardenner bronwater.

Wat mag u beslist niet consumeren? Levertraan! Zoals iedereen weet, is levertraan het sperma van de schelvis. Sperma, van wat voor beest dan ook, is niet geschikt voor consumptie. Afblijven dus, Pawpow kreeg van de levertraan extreme neigingen om de buurvrouw te swaffelen. Geloof me, dat ziet er niet prettig uit.
Daarnaast is het af te raden om producten met spelt te nuttigen. Spelt prikt en van de speltenprikjes krijg je prikkelbare darmen. IJzer mag dan wel goed voor je zijn, maar neem liever een pil.

Dit is een eerste indruk van de bijzonder boeiende inhoud van mijn boek. Houd deze blog in de gaten voor de verschijningsdatum van mijn boek ‘Die eet en die eet niet voor dummy’s’.

Man kookt vanavond. Hutspot. Met spekjes en worst. Lekker.

Fitbit

dieet2Een fitbit, ik had er nog nooit van gehoord. Zag het voorbij komen tijdens een reclame voor de Weight Watchers, ‘nu met een gratis fitbit’, en had er meteen een ander beeld bij. Dat je bij je pogingen om af te vallen een bit in je mond stopt en dat dat ding stroomstootjes afgeeft op het moment dat je begint te kwijlen bij het aanschouwen van een zak chips. Of iets anders lekkers. En dat je dan kronkelend van de pijn op de grond ligt en je nooit meer iets in je mond wenst te stoppen. Een prima hulpmiddel dus als je wilt afvallen, snel resultaat op een ongezonde manier zoals de meeste diëten. Nu is die fitbit inderdaad een soort van hulpmiddel, het blijkt een veredelde stappenteller te zijn. Het ding houdt bij hoeveel stappen je op een dag zet, van bank naar koelkast en weer terug, en hoeveel calorieën je daarbij verbrandt. De luxere varianten houden ook je slaappatroon bij en wekken je ’s ochtends met een stil trilalarm. Als het apparaat toch al kan trillen en het voornamelijk wordt gekocht door vrouwen, is het misschien een idee om er een vibratorfunctie op te zetten. Een ander soort fitness en ook prima om calorieën mee te verbranden. Kortom, de fitbit is blijkbaar een musthave als je wilt afvallen. Dames toch. We weten toch allemaal heel goed wat je wel of niet in je mond kan stoppen, hoeveel het mag zijn en hoe vaak. En dat regelmatig sporten ook niet verkeerd is voor lijf en leden. En stop vooral met het nuttigen van light producten. Ook zoiets, trouwens. Waarom zou je in vredesnaam roomijs in een light-variant willen eten? Als je dan wilt zondigen, doe het dan goed. Hup, gewoon zo’n hele bak met slagroomijs op schoot en lepelen maar. Bovendien zijn de meeste lightproducten helemaal niet zo gezond. Als ’t minder vet heeft, dan heeft ’t meer suikers en andersom. Light pindakaas blijkt 451% meer suikers te bevatten dan normale pindakaas. Mooi dat ze het voor ons zo precies hebben uitgerekend, niet ruim 400% maar 451% op de kop af. Moraal van dit verhaal; gebruik je gezonde verstand, eet verstandig, beweeg regelmatig, maar vergeet vooral niet om te leven. Is het al borreltijd, ergens?

Groenvoer

lekkerIn Groningen is het heel normaal dat je tijdens je lunchbreak volkorenbammetjes met kaas eet en deze wegspoelt met een bekertje melk. In Amstelveen word ik omgeven door vrouwen die het liefst de hele dag in een rauwkostsalade rondprikken. Zelfgemaakt, met de nodige creativiteit. En die creativiteit zorgt ervoor dat bij het openen van het Tupperware bakje, je het idee hebt dat je op een pasar malam bent. Of met je kop in een bak met uien hangt. Uien stinken, dus waarom moet ik lijden onder het knaagdierendieet van een ander? Kunnen we voor groenvoereters niet een aparte, afgesloten ruimte maken? Zodat ze lekker aan elkaars salade kunnen ruiken en kap-, maai- en maalrecepten kunnen uitwisselen? Een eigen konijnenpaleis/caviaparadijs/hamsterhol (doorhalen wat niet van toepassing is). Zou dat niet geweldig zijn? En dan zorgen we ook voor een tredmolen, zodat men meteen aan de broodnodige beweging kan werken.
Nu is het niet gek dat vrouwen vaak bezig zijn met hun lijn. Doe het zelf ook, maar ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat ik rondingen heb. Gelukkig wel op de daarvoor bestemde plekken. Dus ja, ook ik eet thuis weleens een salade. Voor de broodnodige balans. Waar ik echter helemaal panisch van word, is dat ik tegenwoordig ook mannen op kantoor aantref met een bak groenvoer. Die daar, heel vreemd, meestal wat lusteloos op zitten te kauwen. Met een diepbedroefde blik. ‘Mijn’ mannen in Groningen vreten tijdens de lunch hamburgers. Met friet. En het zijn atletisch gebouwde mannen. En oké, ook een enkeling met een niet echt acceptabele B-cup. Misschien dat zij ’s avonds thuis samen met het gezin aan een trog moeten plaatsnemen om het pas gemaaide gras weg te kanen. Maar daar heb ik dan gelukkig geen last van. Ik wacht op het moment dat een groenvoerman in Amstelveen mij gaat vragen of zijn kont ook te dik lijkt in de broek die hij draagt. ‘Nee schat, die broek is te klein voor jouw kont.’ Try me.