December 2019

Post voor Jacco. Geen idee hoe die jongen ooit op die verzendlijst is terechtgekomen, maar het is van het Leger des Heils. In het venstertje is een sleutelhanger met kerstengel zichtbaar, op de envelop staat dat ‘u iemands engel kunt zijn’. Klopt. Die van mij en van niemand anders. Normaal gesproken zou ik het poststuk weggooien, maar dit gaat retour naar de afzender.

December vind ik al jaren een vervelende maand, maar dit jaar doe ik extra mijn best om me af te sluiten voor alle ‘feestelijke’ uitingen. Ik kan niet zeggen dat dat erg goed lukt. Naast onverwachte kerstpost heb je te maken met versierde straten, winkels vol onnodige hebbedingetjes die je beslist iemand cadeau moet doen en te lange reclame-uitingen op tv. De reclame van de Lidl werkt me enorm op de zenuwen en die van de Jumbo begint inmiddels ook te schuren.  In de afgelopen jaren aanschouwde ik de feestmaand met het nodige sarcasme, maar dit jaar (en alle komende jaren) moet ik het doen zonder mijn mede-december-moppersmurf. Natuurlijk kan ik best in mijn eentje mopperen op alles wat met de kerst te maken heeft, maar met z’n tweetjes mopperen is vele malen leuker. We hebben samen 19 decembermaanden meegemaakt, die trouwens allemaal volgens hetzelfde patroon verliepen.

Eerste kerstdag

‘Mag ik Top 2000 luisteren?’
‘Nee, dat kan mijn apparatuur niet aan.’
‘Ik moet het hele jaar naar jouw takkeherrie luisteren, je kan je best een paar dagen aanpassen.’
‘Waarom?’
‘Daarom.’
Het duurde eventjes , maar morrend ging meneer altijd overstag. Om ieder jaar weer tot de ontdekking te komen dat ‘zijn’ muziek ook in de Top 2000 staat.

’s Ochtends zaten we altijd in campingoutfit op de bank een stuk kerststol weg te werken. In de loop van de middag kleedden we ons met veel tegenzin om, want ergens in het land wachtte een gourmetstel op ons. Onderweg in de auto zongen wij ons moed in, gelukkig staan er genoeg meezingliedjes in de Top 2000.
’s Avonds op de terugweg: ‘Nou, dit hebben we ook weer overleefd.’

Oudejaarsavond

Stokbrood, kruidenboter, rundvleessalade, gehaktballetjes, oliebollen en appelbeignets op de salontafel. Jut en Jul in campingoutfit op de bank. Top 2000 op de radio en de TV zonder geluid aan.
‘Ik ben moe.’
‘Ik ook, is het al 12 uur?’
‘Nee, het is half 11. Nog anderhalf uur, dan is het nieuwjaar.’
‘Zo lang nog? Kunnen we niet alvast in bed gaan liggen?’
‘De familie verwacht om middernacht toch echt een telefoontje van ons. Laten we het nog maar even volhouden.’
‘Zucht.’
We hielden altijd vol en gingen later naar bed dan we zelf verwacht hadden. Want we hadden zo’n mooi uitzicht op het vuurwerk dat in Groningen werd afgestoken. En op de rellen in een nabijgelegen straat.

Dit jaar

Dit jaar is alles anders. Wel een Top 2000 en geen verplichtingen. Wel een campingoutfit en geen gourmetstel. Eigen regie, dat ga ik doen. En dan op 1 januari 2020 kunnen zeggen dat ik december (weer) heb overleefd.

Ik wens iedereen een fijne kerst en een gezond, liefdevol en voorspoedig 2020 toe.

December

De maand december kan mij nooit snel genoeg voorbij zijn. We hebben Sinterklaas en Piet, in een kleur naar keuze, nog niet uitgezwaaid of de eerste mensen beginnen al fanatiek te slepen met de kerstdecoratie. Want dat is gezellig. Ben ik het niet mee eens, want in mijn huis is het ook gezellig zonder dennennaalden, pieken, ballen en flikkerende verlichting. Geen gedoe met een omzeilende boom, uitvallende naalden die lekker in de sokjes blijven hangen en gescheld en getier bij het ontwarren van de lampjes. Bovendien werk ik altijd in de kerstvakantie en word ik op beide kerstdagen buiten de deur verwacht, dus wat heb ik aan een rijkelijk versierd huis? Niets, helemaal niets.
En dan de kerstinkopen. Ik zie nooit iemand relaxt door de supermarkt lopen,  zo vlak voor de kerst. Ik tref altijd vrouwen aan die, met de Allerhande in de hand, hysterisch door de winkel rennen. Vrouwen die compleet door het lint gaan als de wildzwijnrollade niet op voorraad is. Of als de ingrediënten voor de cranberrycompote uitverkocht zijn. Gewone rollade is ook lekker en compote is ernstig overgewaardeerd. Hup, appelmoes op tafel met zo’n lullig kersje. Maar dat valt dan weer niet onder foodporn, want ook voedsel moet er tegenwoordig sexy uitzien. Belachelijk, wat is er mis met stamppot boerenkool met rookworst. En spekjes.
Heb je de inkopen overleefd, dan moet je de kerstdagen zelf nog zien door te komen. De haartjes keurig gekapt, hoofd in de plamuur, spannend jurkje en naaldhakken aan. Om vervolgens in vol ornaat in de keuken gaan staan stressen. Haar zakt in, de plamuur loopt door en om onduidelijke redenen zitten er opeens garnalen in je decolleté. Het kind heeft ondertussen alle chocoladekerstkransjes opgegeten en kotst de maaginhoud enthousiast over de feestelijk gedekte tafel. Vrolijk kerstfeest, maar niet heus. Dit alles is volgens mij de reden dat na de kerst de meeste mensen verkondigen dat ze blij zijn dat het hele gedoe weer achter de rug is. Ik vraag me dan altijd af waarom we ons dan ieder jaar weer in allerlei bochten wringen om het iedereen naar de zin te maken. Moeten we daar niet gewoon eens mee stoppen? Of vinden we het stiekem best gezellig en zeiken we er naderhand graag over? Voorlopig pas ik me aan en tel ik de dagen af tot januari. En volgende week ga ik de scharrelvarkens in Buitenveldert tellen. Mocht er na de kerst eentje ontbreken, dan heb ik wel een idee wat er met het arme beest is gebeurd. Wildzwijnrollade met cranberrycompote….kerst2