Weekendje weg

Afgelopen zaterdag stond een ‘diner met matties’ op het programma. Geen deurmatties maar vrienden, voor alle duidelijkheid. Plaats van handeling: Amsterdam. Omdat ik er geen zak aan vind om ’s avonds laat een trein te moeten halen terwijl het nog hartstikke gezellig is, boek ik liever een hotelovernachting. Nu vind ik het sinds het overlijden van J. best spannend om alleen op pad te gaan, al moet ik er al helemaal niet aan denken om met iemand anders te moeten reizen, ongeacht wie het is. Dus dit weekend was een test om te kijken of ik het nog kan, alleen een weekendje weg. En dan is Amsterdam een goede plek om te starten, want het is immers bekend terrein.

Amsterdam ligt net als Den Haag in de rode gevarenzone. En net als thuis krijg je op straat het idee dat die rode zone helemaal niet bestaat. Het was alsof ik niet weg ben geweest, de fietsers en pooierbakken scheuren nog steeds opgefokt rond en ook de bakfietsmokkels zijn helaas nog in groten getale aanwezig, met hun bakfietskindertjes en schoothondjes. Het volk krioelt er lustig op los, alsof Corona een feestje is dat ergens anders wordt gevierd. Alle hulde voor de mensen in de horeca, die er een dagtaak aan hebben om de meute in bedwang te houden. Ieder café, restaurant én museum dat ik heb bezocht, houdt zich strikt aan de regels. Voordat je überhaupt binnen mag komen, word je gedesinfecteerd en vervolgens geregistreerd als een niet-risicogeval. Bij twijfel staat er iemand klaar met zo’n wattenstaaf van anderhalve meter om zo nodig ter plekke een Coronatest op je los te laten. Als alle voorzorgsmaatregelen achter de rug zijn, krijg je een barcode op je voorhoofd gestempeld en mag je eindelijk plaatsnemen aan een tafeltje. Allemaal heel veilig dus.

Ook het matties-dinertje verliep heel veilig, al was het jammer dat de helft van het matties-bestand heeft moeten afzeggen vanwege niet-Corona-gerelateerde omstandigheden. Maar A. en ik hebben het samen heel gezellig gehad en hebben lekker kunnen bijpraten.  Fijn restaurant, goed eten, lekkere wijn; het werd een latertje in De Pijp.

Conclusie van 2 nachten in een hotel in de oude woonomgeving? Ik kan het nog, alleen een weekendje weg.

Boodschappen

Het doen van boodschappen is in deze Corona-tijd een uitdaging. We worden allemaal geacht om binnen te blijven en als we dan toch naar buiten moeten, minstens anderhalve meter afstand van elkaar te houden. Ik ga alleen naar buiten als er boodschappen gehaald moeten worden, in de praktijk kom ik dus 2 tot 3 keer per week mijn hok uit. Het juiste tijdstip om ongestoord te kunnen winkelen in de supermarkt heb ik nog niet helemaal helder, maar gelukkig houden de meeste mensen ruim afstand van elkaar en komt men alleen naar de winkel. (helaas zijn er altijd uitzonderingen die de regel bevestigen)

Gisterochtend was ik op tijd wakker en liep ik al voor 9 uur in de supermarkt rond. Om snel te kunnen winkelen, hanteer ik het welbekende boodschappenlijstje. Bij voorkeur rekening houdende met de meest efficiënte looproute. Starten met groente & fruit en eindigen met brood. Wat zou het fijn als iedereen dat in deze tijden zou doen, want mijn wandeling stokte al bij de groente. Er was namelijk een meneer die het nodig vond om alle tomaten persoonlijk te begroeten. Tomaatjes vasthouden, peinzend bekijken, wegleggen, weer pakken, hé er zijn ook andere tomaatjes, vastpakken, terugleggen, andere tomaatjes betasten en in de herhaling met het hele ritueel. Ondertussen stond ik op ruim 3 meter afstand te wachten en hield ik nauwlettend in de gaten welke tomaten onaangeraakt waren. ‘Gelukkig’ bedacht meneer zich opeens dat hij ook nog aan de komkommers en courgettes moest friemelen, zodat ik een sprintje naar de tomaten kon maken. Al ben ik er niet zeker van dat ik een doos met onaangeraakte exemplaren heb meegenomen. Volgens mij heeft hij ze namelijk allemaal in de handen gehad.

De rest van mijn aanwezigheid in de supermarkt kenmerkte zich vooral door het proberen te ontlopen van de tomatenbetaster. Die man liep zo chaotisch door die winkel heen, zonder oog te hebben voor zijn omgeving, dat het voor iedereen bijna onmogelijk werd om voldoende afstand te houden.  Ik hoop dat de beste man wel vaste tijden heeft om boodschappen te doen, want dan kan ik de zaterdagochtend om 9 uur van mijn lijstje schrappen.

De tomaten liggen nu in mijn koelkast bij te komen van de aanranding. Straks hak ik ze in stukjes,  voor de pastasaus. Met garnalen, dat bevalt vast beter dan al dat gefriemel.

Bizar

Nu snap ik het leven al een tijdje niet meer, maar de laatste paar weken vind ik echt bizar. Naast dat er het nodige gebeurt in mijn eigen wereldje, verstoort een akelig virus het dagelijkse bestaan op een groot deel van deze planeet. Een week of 3 geleden was Corona een virus dat huishield in China en Italië en dachten wij dat het allemaal niet zo’n vaart zou lopen in Nederland. In diezelfde periode heb ik contact opgenomen met een makelaar omdat ik eindelijk de stap durfde te nemen om het huis in Groningen te verkopen. Twee weken later vroegen de makelaar en ik zich af of het handig was om het huis op de markt te brengen vanwege dat verrekte virus. Toch maar gedaan, want ik heb geen haast en het mocht van mij allemaal nog wel een tijdje duren.

Huis

Gek hoe het dan loopt. Vorige week zaterdag stond het huis op Funda en heb ik de boel schoongemaakt en opgeruimd, voor het geval dat er toch iemand het huis wilde komen bekijken. In Nederland werd het langzamerhand duidelijk dat het virus niet zou stoppen bij de grenzen van Brabant. Op zondag zat ik in een nagenoeg lege trein richting Den Haag, in de veronderstelling dat we op kantoor waarschijnlijk afspraken zouden gaan maken over meer thuiswerken en minder op kantoor, maar onderweg werd al duidelijk dat we allemaal thuis moesten gaan werken.
Op woensdag heeft de makelaar met de nodige voorzorgsmaatregelen 5 bezichtigingen in mijn huis gehouden en op donderdag was de boel verkocht. Reden voor een klein feestje in mijn eentje!

Dubbel gevoel

Ik volg de richtlijnen van het RIVM en houd zoveel mogelijk afstand van de medemens als ik mij echt buiten de deur moet begeven. Tot nu toe ga ik alleen de deur uit als ik boodschappen moet doen. Ik woon in een wijk met kleine ondernemers en ik heb vandaag een rondje winkels gedaan. Ik heb toch het gevoel dat ik die mensen moet helpen om hun zaak draaiende te houden. Dus ben ik thuisgekomen met 3 stukken zeep (heel nuttig), een vetplant (minder noodzakelijk), 2 boeken (voor de vrije tijd), een krant (om depressief van te worden), een pot jam in de smaak Wild Blueberry (lekker en dat terwijl ik zelden jam eet) en een mooie presse-papier (heb ik echt niet nodig, maar het ding is echt heel mooi). Alle winkeliers houden zich  aan de voorzorgsmaatregelen en zijn blij dat je langskomt. En wat koopt natuurlijk.

Een dubbel gevoel heb ik over mijn plannen om een ander huis te gaan bezichtigen. Nu het huis in Groningen is verkocht, wil ik verder met mijn leven en iets anders kopen in Den Haag. Maandag staat een 1e bezichtiging gepland. Aan de ene kant spannend, aan de andere kant voelt het niet goed dat ik naar buiten ga om een huis te bekijken. Al is de kans klein dat ik met veel mensen in aanraking ga komen, ik neem een stok van anderhalve meter mee om iedereen op afstand te houden. Maar goed, een dubbel gevoel dus.

Thuiswerken

Een dag in de week thuiswerken is heerlijk, maar dagen achtereen is echt vervelend. Ik mis het contact met de collega’s, het snel kunnen overleggen en de wandelingen naar de koffieautomaat. Op mijn 30m² ben je snel uitgewandeld en ik word toch wel wat stijf van het vele zitten. We houden contact via de WhatsApp en weten nu dat we, al dan niet met beeld, via Skype kunnen vergaderen. Is fijn maar toch niet hetzelfde.

Tijdens het thuiswerken luister ik naar de radio, om zodoende toch nog wat geluid om me heen te hebben. En op de radio zenden ze hele obscure reclame uit. Zo zit ik nog steeds verbijsterd te luisteren naar een meneer die op licht-erotische toon dingen zegt als ‘ze zuigt aan zijn buik’. Dat soort zinnen leidt toch enorm af van je belangrijke werkzaamheden. Porno op de radio, overdag! Blijkt het over het seksleven van de libelle te gaan. Daarvan gaat de mens tuinieren. Volgens Horny Hornbach. Ik wil geen tuin.