Comfortzone

Naast dat het een jeukwoord is, is comfortzone ook een vaag begrip. Want wat betekent het eigenlijk? Het klinkt als een fijne plek, waar je je veilig voelt en op je gemak. Maar het wordt uitgelegd als een saai, leeg en voorspelbaar leven, en dat kan natuurlijk niet. Dus moet je vooral uit je comfortzone stappen. Je moet dingen gaan doen die je anders nooit doet, zo zegt men. ‘Men’ komt dan ook altijd met ideeën die ‘men’ zelf ontzettend leuk vindt. Oftewel, dingen die in de eigen comfortzone van ‘men’ liggen. Waarom ik dan degene moet zijn die moet veranderen, is mij niet helemaal duidelijk. Bovendien, er verandert altijd wel iets in het leven van de mens waardoor die zogenaamde comfortzone ook verandert. Als ik naar de afgelopen 4 jaar kijk, ben ik van baan veranderd, verhuisd naar de andere kant van het land én ben ik een Latrelatie aangegaan met mijn echtgenoot. Ik ga daarom vaker in mijn eentje naar  theater,  museum of bioscoop en ik vind het leuk om nieuwe restaurants en winkels te ontdekken.

Toch bestaan er mensen die vinden dat ik best nog wel andere dingen kan gaan doen. Bijvoorbeeld een teamsport beoefenen, meedoen aan een leesclubje of deelnemen aan iets waarbij je veel nieuwe mensen ontmoet. Laat ik die behoefte nu totaal niet hebben. Naast het feit dat ik grote groepen mensen niet prettig vind, meer dan 4 personen vind ik al te veel, houd ik ook niet van verplichtingen. Ik lees heel graag, maar in zo’n leesclub wordt voorgeschreven wat je moet lezen en wanneer en dan moet je er ook nog over gaan discussiëren. Ik lees wanneer ik wil, wat ik wil en als ik er per se over na wil praten, zoek ik zelf wel een slachtoffer. Dus nee, Marita gaat niet in een clubje.

Kunnen we proberen iedereen in zijn waarde te laten? Leef je leven, doe wat je leuk vindt en accepteer dat ieder mens anders is. Andermans leven kan er saai uitzien, maar als iemand zielstevreden is met zijn bestaan, wie ben jij dan om er iets van te vinden.
En laten we a.u.b. het woord comfortzone niet meer gebruiken, het is geen afgebakend gebied.
(Als je baas trouwens zegt dat je je comfortzone moet verlaten, betekent het dat hij wil dat je zelf op zoek gaat naar een andere baan, zonder dat hij je moet ontslaan.)

Stemacteren

Een kille winteravond in januari. Samen met vriend Durfal zit ik het leven door te nemen in de kroeg. Hij heeft al veel dingen gedaan in zijn leven en vindt dat ik ook maar eens acteerlessen moet nemen. Een belachelijk idee natuurlijk. Dat meneer Durfal zich met veel enthousiasme op de meest gekke bezigheden stort, betekent niet dat deze extraverte introvert haar comfortzone wenst te verlaten. Maar goed, toen er kort na ons gesprek een advertentie voorbijkwam voor een workshop stemacteren, heb ik niet lang geaarzeld en me opgegeven. Doe ik toch nog iets met acteren, zonder dat ik daarvoor een podium moet betreden. Om het verhaal kort te houden: na de workshop geeft Marita zich in vlaag van verstandsverbijstering op voor de basiscursus.

En zo kwam het, dat ik mij de afgelopen week in de wondere wereld van het stemacteren heb begeven. Wat een prachtig en veelomvattend vak, maar ook ongelooflijk moeilijk om onder de knie te krijgen. Als Groningse blijk ik te bezitten over de welbekende ‘natte t’, met als gevolg dat ik de hele maandagavond heb geprobeerd om de zin ‘Tou nou Tammo’ zonder consumptie uit te spreken. Ik wil mijn oprechte excuses aanbieden aan iedereen die ik de afgelopen jaren heb onder gespuugd bij het uitspreken van de t. Ik snap nu waarom mensen in hun gezicht te wrijven tijdens een gesprek met mij. Sorry.
Verder moet ik de r proberen uit te spreken met mijn huig (hoe doe je dat in vredesnaam?!) en is de ij het grootste struikelblok. Voor de juiste uitspraak moet ik mijn kaak laten vallen en dat lukt maar matig. Zeker als ik een boodschap met een lach moet verkondigen. Mondhoeken omhoog, kaak naar beneden. Ga voor de spiegel staan, probeer het zelf en constateer dat dat er volledig belachelijk uitziet.

Verder heb ik de neiging om klinkers wat langer te laten klinken dan strikt noodzakelijk. Gelegen wordt bij mij gelééégen, bijvoorbeeld. Niet heel handig als je het nieuws moet voorlezen of bij het inspreken van een luisterboek. Ging er dan helemaal niets goed? Natuurlijk wel. Als het gek mag, gaat het best lekker. Ik red me prima als er gekke stemmetjes gedaan moeten worden of als ik hysterisch blij mag krijsen in een commercial, maar dan houdt het wel op. Hoewel ik ook een hele sexy stem kan opzetten, maar daar verkoop je geen luiers of diepvriesspruitjes mee. En zo’n stem is ook niet geschikt voor het oplezen van de files.

Ik mag meedoen aan de vervolgopleiding, wat natuurlijk fijn is om te horen. Maar dat wordt een fikse tijdsinvestering, zeker om mijn accent weg te poetsen. Tijd die ik domweg niet heb, even afgezien van het feit dat ik zelf vind dat ik niet over voldoende talent beschik om van dit vak een succes te maken. Ik heb het voorrecht gehad om deze week door te brengen met mensen die dát talent wel hebben en die ik een hele mooie toekomst in het vak toewens.

Ik heb deze week veel geleerd, genoten en vooral ook gelachen. Ik weet nu hoe ik mijn stem op verschillende manieren kan gebruiken en waar mijn valkuilen zich bevinden. De fijnste feedback die ik deze week heb ontvangen: ‘Jij hebt volgens mij niet zo veel moeite met uit je comfortzone stappen.’ O jawel, maar dat heeft alles te maken met een gevoel van veiligheid. Die geweldige mensen met wie ik in de cursusgroep zat, hebben het voor mij gemakkelijk gemaakt om mijn grenzen te verleggen. Grenzen die ik lang niet bij iedereen ‘overschrijd’. Anderen hoeven mij dus niet te vragen om gekke of sexy stemmetjes te gaan doen. Doe maar lekker zelf, ik vertik het. Ik ga me richten op een volgend comfortzone-overschrijdende activiteit: dansen op een tafel. Zet de flessen wijn alvast maar klaar.

Meer informatie over stemacteren? Zie http://voiceovercollege.nl/