Eerste hulp bij kerstongelukken

Terwijl ik achteloos de chocoladetruffels uit het kerstpakket naar binnen schuif, blader ik door de Allerhande. De kersteditie staat weer vol met allerlei lekkernijen waarvan de kans klein is dat ik die ooit zal bereiden. Mijn oog valt op een bericht over de WhatsApp-hulp bij het kerstkoken. Dat is een nieuw woord, kerstkoken. Koken tijdens/voor/met kerst zou logischer zijn, want het lijkt mij niet dat je de kerst kan koken. Je kan zelf koken van woede tijdens de kerst, maar dat is weer een heel ander verhaal. Enfin, de Allerhande biedt hulp bij het koken door middel van WhatsApp. Om de aanstaande koks voor te bereiden op het soort vragen dat aan het WhatsApp-team gesteld kan worden, geeft de Allerhande alvast wat voorbeeldvragen. Vragen die bijzonder gemakkelijk te beantwoorden zijn, vind ik. Daar heb je geen webcare-team vol enthousiaste jongetjes en meisjes voor nodig die hun kerstdagen opofferen om hobby-koks bij te staan in de donkere dagen tijdens de kerst. Om het team het gemakkelijk te maken, heb ik de vragen voor ze beantwoord. Kunnen zij lekker achterover leunen en Netflix kijken onder het genot van een zak chips.

Mijn vlees is niet gaar! Hebben jullie advies?
Het is niet de bedoeling dat het vlees zo uit de verpakking op het bord wordt gekwakt. U dient het vlees te braden. In een braadpan of koekenpan. De aanwijzingen staan op de verpakking, hoe moeilijk kan het zijn.

Hoe bereid ik mijn kalkoen?
In een braadslee in de oven. Aan het spit kan ook, maar dan moet je wel een hele grote oven hebben. Het is trouwens raadzaam de kalkoen eerst te doden, alvorens men het beest in de oven schuift.

Welke wijn kan ik het beste bij mijn borrelhapjes schenken?
Wijn schenkt men in een glas en niet bij de hapjes, daar worden de toastjes brie alleen maar zompig van. Iedere wijn is geschikt om in een glas te schenken.

Wat zijn kerntemperaturen?
Dat had u zelf ook wel even kunnen googelen: https://www.meerdanvlees.nl/page/20/kerntemperaturen

Help! Ik ben wat ingrediënten vergeten te kopen. Alternatieven?
McDonalds.

Mijn saus is te dun, wat nu?
Weggooien en overnieuw beginnen. Of serveer het als soep, dat kan ook nog.

De soep schift, help!
Van geschifte soep wordt niemand blij. Direct buiten de deur zetten en 112 bellen.

Vragen? U weet mij te vinden.

blogfoto-kerst-fokke-en-sukke

Kerstkaart

kerst1Laat ik beginnen met te zeggen dat ik altijd veel waardering heb voor mensen die zelf kerstkaarten maken. Het is toch hartstikke lief dat iemand de moeite doet om met draadjes, glitters, wattenstaafjes, dennennaalden, ballen, theezakjes en het nodige knip- en plakwerk iets moois voor jou te maken. Ook al vind ik niet iedere creatie even mooi, deze kaarten worden door mij bewaard. Uit respect. Hetzelfde geldt voor kaarten met een persoonlijke boodschap.

Ik twijfel zelf al een paar jaar aan het nut van het versturen van kerstkaarten. Stuurde ik vroeger aan alle familieleden, vrienden, vage kennissen en buren een kaart, de laatste jaren is de groep fiks geslonken. Door natuurlijk verloop, scheidingen en andere onvoorziene omstandigheden. Maar de kogel is door de kerk, dit jaar verstuur ik geen enkele kerstkaart meer en dit allemaal dankzij de reclame van PostNL. Die reclame waarin een mevrouw die, heel gezellig, allemaal mensen op bezoek krijgt tijdens de kerst, haar via WhatsApp en Facebook ontvangen kerstwensen heeft uitgeprint en  opgehangen. Aaahhhh, wat zielig! Vindt PostNL. Flauwekul, ze krijgt tenminste nog mensen over de vloer. Nee, dan die meneer die in de reclame een kerstkaart ontvangt. Hij is verbannen uit het bejaardenoord waarin hij is gestald en zit eenzaam en alleen buiten. In december, in de kou, met  een plaid over de benen gedrapeerd. En dan komt er zo’n overenthousiaste verzorgster met een kaart aan gehuppeld. Man zielsgelukkig dat hij weer een mens ziet, maar die trut laat hem alleen achter met de kaart die waarschijnlijk door een ‘zeer begaan’ familielid is verstuurd. Wat J. de opmerking ontlokte dat als je het toch allemaal zo belangrijk vindt, je die man gewoon een bezoekje moet brengen. Of nog beter, ophaalt voor het kerstdiner. Nee, we sturen een kaartje en dan hebben we weer aan ons plicht voldaan.

Ik ben in het bezit van hele leuke familieleden, vrienden en collega’s, die allen in meer of mindere mate belangrijk zijn in mijn leven. En waar ik ook best wel van houd, in meer of mindere mate. Dus ik ga een poging wagen om in de toekomst dit meer te delen met deze mensen, in meer of mindere mate. Gewoon, omdat het kan en niet omdat het moet. Kortom, de traditie van het verplicht kerstkaarten versturen wordt bij deze afgeschaft. Heb er geen zin meer in. Desalniettemin wens ik iedereen bij deze een hele fijne kerst toe, ik beloof dat ik aan jullie zal denken als ik voor de zoveelste keer verplicht zit te kijken naar Home Alone.

Liefs, Marita

home.jpg

 

Winterblues

winterblues2Naarmate ik ouder word, begin ik steeds meer een hekel te krijgen aan de winter. Mijn minst favoriete maand van het jaar valt deels in de winter, namelijk december. Januari, februari en maart zijn ook niet oké, maar aan geen enkele maand heb ik zo de pest als aan december. Maar daar ga ik het nu niet over hebben, nog 3 weken zien te overleven en dan is het weer voorbij. Nee, ik wil het hebben over hoe moeizaam ik mijn nest uit kan komen in de winter. En hoelang het duurt voordat ik op gang ben.

Zomaar een dinsdagochtend. De wekker gaat op een, voor de zomer, christelijk tijdstip. Nu is het winter en nog heel erg donker, dus hebben we het hier over een onchristelijk tijdstip. Maar er moet gewerkt worden en na een worsteling met de wekker, sleep ik mijn vermoeide lichaam richting badkamer. Aldaar aangekomen constateer ik dat ik wallen onder de ogen heb zitten ter grootte van de Afsluitdijk. En vouwen in het gezicht met de diepte van de Marianentrog. Wetende dat het uren gaat duren voordat wallen en vouwen zijn verdwenen, stap ik in lichtelijk depressieve toestand onder de douche. Op de automatische piloot was ik de haartjes, boen ik het lijf en weet ik daarna andere cosmetische activiteiten redelijk succesvol af te ronden. Vervolgens het dilemma van de dag: hoe koud is het en wat trek ik aan? De keuze valt natuurlijk op iets dat nog gestreken moet worden. Strijkplankje staat, bloesje ligt gedrapeerd gekreukeld te zijn en ik sta met de föhn in de handen me af te vragen hoe ik in vredesnaam met dat ding moet strijken. Het duurt even voordat ik doorheb dat ik beter het strijkijzer kan pakken. Blij toe dat ik het strijkijzer niet gebruikt heb voor het föhnen van mijn haar.

Aangekleed en wel sta ik een eeuwigheid later buiten naar mijn fiets te staren. Iemand dacht waarschijnlijk dat het glad zou worden en vond het verstandiger dat ik met iets zachtere banden zou gaan fietsen. Maar je kan het ventieltje ook iets te ver losdraaien. Het is nog steeds heel erg donker en ik heb heel erg geen zin om mijn band op te pompen. Eigenlijk heb ik ook heel erg geen zin om te fietsen, tram 5 lonkt. Die band komt vanavond wel. Of morgen. Of over een paar maanden, als het weer licht is. Na mijn winterslaap.

M/V

mv2Het was de afgelopen week rustig op het fietspad tussen Amsterdam Zuid en Amstelveen Centrum. Het was ’s ochtends een beetje koud en dat is blijkbaar voor de hoofdstedelijke suikerpopjes een reden om massaal het openbaar vervoer te gaan ontregelen.  Ik heb heerlijk relaxt gefietst, want geen zwabberende ‘ik-kan-fietsen-en-appen-tegelijk-maar-niet-heus’-types op de weg, maar ik kwam tot de ontdekking dat mijn dunne handschoentjes waarschijnlijk niet warm genoeg zijn als het écht heel koud gaat worden. Oftewel, ik heb meteen een paar warm gevoerde handschoenen en een  sjaal in een kek kabelbreiseltje  gekocht. In het grijs, past goed bij de winterjas. Bij thuiskomst werp ik een blik op het kassabonnetje en zie ik staan: herenhandschoenen en jongens sjaal. Dan besef je je dat ‘mannendingen’ vaak praktischer, efficiënter zijn. Want dameshandschoenen zijn vaak modieus, maar niet altijd even warm omdat vrouwen hun vingers liever slank verpakt zien. Stel je eens voor, model braadworst aan de vingers, nee dan maar liever gangreen. Sjaals voor vrouwen zijn vaak te lang, worden uitgerust met overbodige attributen zoals slierten en pompommetjes of het zijn van die onhandige colletjes.

Zakdoeken, van hetzelfde laken een pak. Als je één keer je neus snuit in een dameszakdoekje, dan is het ding vol. Geloof me, in een vrouwenhoofd zit net zoveel snot als in de kop van een man. Ik gebruik dan ook al jaren herenzakdoeken. Een vriendin koopt alleen badjassen op de mannenafdeling. Die dingen zijn langer, warmer en in neutrale kleuren verkrijgbaar. De badjas voor de vrouw is te kort, omdat we blijkbaar overal onze benen moeten laten zien. Smal gesneden, zodat we ook onze borsten kunnen showen aan de glazenwasser. En dan heb ik het nog niet eens over de foute printjes en kleurtjes. Vriendin en ik liggen liever voor dood op de bank, volledig bedekt door een zwarte badjas. Met de gordijnen dicht, voor het geval dat de glazenwasser voor het raam staat. Of een bouwvakker met een camera.

Zijn er dan geen vrouwendingen die praktischer zijn dan mannendingen? Vast wel, ik kan ze alleen niet bedenken. Volgens een vriend hebben wij vrouwen betere seksspeeltjes tot onze beschikking. Geen idee of dat zo is, volgens mij is er voor de man ook genoeg op de markt. Hij moet gewoon maar eens bij Christine naar binnenlopen. Heb laatst wel ergens gelezen dat voor de vrouw een speeltje efficiënter zijn werk doet dan een man, maar ik kan me niet voorstellen dat een speeltje voor de man een vrouw volledig kan vervangen. Maar wie ben ik.

Koekoek

Sinds ik een groot deel van mijn tijd in Amsterdam doorbreng, zijn de Groningse zaterdagen voornamelijk bedoeld voor klusjes van huishoudelijke aard. Niet direct mijn hobby, maar je moet je tijd nuttig besteden met de echtgenoot. Simpel gesteld betekent dit dat hij de boodschappen doet en ik mij stort op de inhoud van de wasmand. Ik snap de looproute in de Jumbo niet meer en hij doet alsof hij de wasmachine niet begrijpt, vandaar deze rolverdeling.  Dus eigenlijk valt er niet veel spannends te melden over de zaterdag, ware het niet dat meneer vandaag een cadeau uit zijn rugzak toverde. Collega’s zijn leuk, maar niet als ze je gruwelijk lelijke dingen cadeau doen. J. heeft namelijk een klok gekregen. Een roze koekoeksklok, welteverstaan. Waarom? Nou,  als opleider wil J. nog weleens verhaaltjes vertellen ter ondersteuning van het saaie lesmateriaal. En om onduidelijke redenen voert hij met enige regelmaat de klokkenverzameling van de benedenbuurman op. Voor de collega’s: ja, de benedenbuurman bestaat en ja, hij verzamelt klokken. Alles wat J. jullie nog meer  vertelt, is te wijten (of te danken) aan zijn ongebreidelde fantasie. Ik snap dat zijn verhaaltjes een verpletterende indruk maken, maar ik vind het nou niet direct noodzakelijk dat hier een beloning tegenover moet staan. Tenzij het een fles wijn is. Maar nee, plots hangt er in de hal een roze klok. Die een takkeherrie maakt. Na één keer het geluid van een complete kinderboerderij aangehoord te moeten hebben, zijn de batterijen voor dat specifieke onderdeel van de klok meteen verwijderd. Bovendien vliegt de koekoek niet uit zijn nest, maar blijft hij nee-schuddend op zijn stokje zitten. Een uur later heb ik de klok volledig lamgelegd, want hij tikt ook oorverdovend hard. Alsof er een specht in het vogelhuisje verstopt zit die een variant op ‘Roodborstje tikt tegen ’t raam’ aan het spelen is. Voorlopig mag de klok in de hal blijven hangen, maar ik ga J. wat inspiratie bezorgen voor nieuwe lesmateriaal-ondersteunende verhaaltjes. Over een wijnboer en de banketbakker. Kijken wat dat gaat opleveren.

thumbnail_20161126_200502

Echt, lelijker dan dit zijn ze niet te vinden.

Treinleven

Ik zal het maar eerlijk toegeven, ik vind het reizen met de trein helemaal niet erg. Oké, de reis gaat niet altijd zonder vertragingen, maar je maakt genoeg mee onderweg. Dus vind ik het tijd worden dat ik jullie ga vertellen over de verbazingwekkende, irriterende, ontroerende en al dan niet grappige belevenissen in het treinleven.

  • De trein staat op het punt te vertrekken en dan zijn er van die mensen die langs de trein blijven rennen omdat het blijkbaar te lastig is om bij de eerste de beste openstaande deur naar binnen te springen. Belachelijk!
  • De trein is best vol, maar er zijn voldoende zitplekken beschikbaar. En dan zijn er van die mensen die dan door de treincoupés blijven stampen, op zoek naar een plekje waar ze alleen kunnen zitten. Vervolgens komen ze na een kwartier terug sjokken, om dan toch maar naast iemand anders te gaan zitten. Al zuchtend en steunend, alsof de wereld vergaat. Plof toch verdorie gewoon meteen ergens neer! Denk je dan dat je alles hebt gehad, dan heb je van die pipo’s die bij iedere stop van plaats verwisselen. Om vervolgens geïrriteerd te gaan zitten kijken als iemand de euvele moed heeft om naast hem (of haar) plaats te nemen.
  • Mensen die slapen in de trein. Lijkt me heel fijn als je dat kan, maar het ziet er meestal niet erg charmant uit. Mond open, kwijl dat over de wangen loopt, bungelend hoofd en als het meezit gaat persoon in kwestie ernstig snurken. Als de slaper pech heeft, zit er iemand in de trein die er een foto of filmpje van maakt. Doet het altijd goed op YouTube, Twitter en Facebook.
  • Stinkende mensen. Bijvoorbeeld vrouwen die zich rijkelijk hebben besprenkeld met een zwaar parfum. Echt, ik mis soms de fris ruikende vrouw in de trein.
    Of je hebt van die morsige mannen die ruiken alsof ze hun ‘innerlijke hond’ hebben losgelaten. Oftewel, ze stinken naar een hond die heerlijk in het gras door de poep heeft gerold. Als het meezit, rookt de man ook nog eens zware shag voor de intense geurbelevenis. Jippie.
  • Eten in de trein. Bammetjes met kaas is niet erg, maar patat, pasta, salami, maaltijdsalades, chips, cashewnoten etc. stinken. Of maken veel lawaai. Hoe dan ook, als je trek hebt of zelf net hebt gegeten, zit je niet te wachten op de geur van andermans voedsel. En extreem geknaag op rauwkost en noten irriteert mij sowieso mateloos.
  • Defecte toiletten in de trein. Ook al wil je liever niet naar het toilet onderweg, het is geen fijn idee als je van tevoren weet dat je niet de mogelijkheid hebt om gebruik te maken van de WC. Al was het onlangs heel schattig dat een conducteur in Zwolle om die reden een extra toiletstop had ingelast en met een groepje reizigers met hoge nood op zoek ging naar het toilet op het station. Leverde weliswaar een kwartier vertraging op, maar toch.
  • De omroep-skills van de conducteur. Soms zijn ze niet te verstaan, soms schreeuwen ze, soms zijn ze net iets te blij en soms met het verkeerde been uit bed gestapt. Topper vind ik nog altijd de conducteur die bij het binnenrijden van Groningen meldde: ‘Bij vertrek uit Den Haag zei ik dat deze trein richting Groningen zou gaan. Met blijdschap kan ik nu melden dat wij inderdaad in Groningen zijn aanbeland.’ Of: ‘Denk bij het verlaten van de trein aan het meenemen van uw eigendommen. En de persoon met wie u op reis bent.’ Minder enthousiast werd ik van de man die het had over perronnetjes en eigendommetjes. Wij zijn geen kleuters.
  • Over de stiltecoupé heb ik al eerder iets geschreven en ik herhaal het nog eens: wil je rustig reizen, ga dan vooral niet in de stiltecoupé zitten.
  • Heel irritant zijn de momenten dat de NS in de spits plots besluit om een treinstel af te koppelen en dat je dan op het laatste moment je bezittingen bij elkaar moet graaien, om met honderden andere mensen een sprintje te moeten trekken langs de trein. Vervolgens kom je terecht in het overvolle treinstel dat wél naar de eindbestemming doorreist en moet je al klauterend over vermoeide medemensen die de hoop al hebben opgegeven en zijn neergestort in de gangpaden, op zoek naar een zitplek. Die er dan nog best zijn, als je tenminste iemand vriendelijk vraagt zijn bagage van de stoel te verwijderen.
  • De klanttevredenheidsonderzoeken van de NS. Ik krijg altijd een uitnodiging om iets in te vullen op de momenten dat de reis perfect is verlopen. Ik vermoed dat de NS heel goed weet wanneer een trein niet gaat uitvallen. Zo mocht ik mijn reis tussen Den Bosch en Nijmegen in het boemeltje uit Deurne wél beoordelen, maar niet het moment dat ik stond te blauwbekken in Utrecht en geconfronteerd werd met een trein richting Schiphol die zomaar niet ging.
  • Bellende mensen. Moet ik nu echt getuige zijn van privégesprekken? Of erger, van zakelijke gesprekken? Kan het echt, echt, echt niet wachten? Volgens mij wel, want 9 van de 10 keer is het geneuzel. Ga een boek lezen of maak gebruik van de wifi om mobiel te internetten. Hoewel, de wifi in de trein is meestal ruk. Gebruik de WhatsApp en val mij niet lastig met geblaat in het kwadraat.
  • Verliefde stelletjes. Soms vreselijk schattig, als er sprake is van voorzichtige aanrakingen en lief naar elkaar lachen. Maar zodra er uitgebreid speeksel wordt uitgewisseld,er dwalende handen aan te pas komen en kledingstukken plots verdwijnen, wordt het een gênante vertoning. Gratis porno, dat dan wel weer.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar vooralsnog lijkt mij dit voldoende leesvoer voor in het weekend. Wordt ongetwijfeld vervolgd…..

 

Vertraging

trein1.jpgHet is elke zondag weer een verrassing, kan ik rechtstreeks van Groningen naar Amsterdam Zuid met de trein? Of mag ik weer het hele land doorreizen van de NS, eventueel aangevuld met een bus- of metrotripje? Zodra het woord ‘bus’ in de app verschijnt, blijf ik gewoon in Groningen. Het gedoe van het slepen van bagage naar een station, in de trein, uit de trein, op zoek naar de bus, in de bus, uit de bus, op zoek naar het juiste perron, in de trein, uit de trein; ik heb daar zo geen zin in.

Dit weekend viel het reizen enigszins mee, ik kon rechtstreeks naar Amsterdam Bijlmer en daarna verder met de metro. En dan is het maandag en ga je ervan uit dat de treinen weer normaal rijden. Helaas. Ik stond op het perron van Zuid te wachten op de trein richting Heerlen en zag op de borden al de nodige vertragingen verschijnen. Mijn trein kwam gelukkig op tijd, maar ging niet verder dan Den Bosch vanwege een elektrische storing. Nu moest ik daar toevallig ook heen, maar ik was blij dat vriendin M. niet meer in de buurt van Eindhoven woonde. In Den Bosch ontstond de nodige chaos op het station door onrustig ronddravend volk, want er ging misschien wel of misschien niet een trein naar Eindhoven. Misschien van spoor 4 of anders van spoor 6. Op spoor 6 geen enkele teken van leven te bekennen en de trein op spoor 4 ging naar Alkmaar. Dat is toch een heel andere kant op.

Maar als je dan toch ergens in Brabant moet stranden, dan is Den Bosch de beste plek. Want daar hebben ze Jan de Groot en dat is dé bakker van de echte Bossche bollen. Bijpraten met een oude vriendin gaat heel goed samen met het nuttigen van zo’n overheerlijke caloriebom.
De terugreis naar Amsterdam verliep rustig, maar er was nog steeds sprake van de nodige verstoringen in het treinverkeer. Seinstoringen, elektrische storingen, rijp op de bovenleidingen, overwegstoring, onvoldoende materieel en een aanrijding met een persoon. Dat laatste is natuurlijk heel akelig en niet te voorkomen. Maar de rest?
Morgen ga ik met de trein naar Nijmegen en Roermond, en verder ga ik deze week nog naar Utrecht en Groningen. De trein is best wel fijn, maar dan graag zonder vertraging.
Waar zouden we zijn zonder de trein? Nou gewoon, thuis.

Hoogbegaafd

Met stijgende verbazing lees ik een artikel over een hoogbegaafd jongetje in Amsterdam. Hij is pas zes, maar gaat binnenkort al naar de middelbare school. Om dit heuglijke feit wereldkundig te maken, heeft papa een heel mediacircus georganiseerd op de huidige school van het kind. Kind beduusd van alle aandacht en de schooldirecteur stomverbaasd, omdat die niet was geïnformeerd over het bezoek van een aantal cameraploegen. Ondertussen is papa niet blij, omdat koning Willem-Alexander het kind nog niet heeft uitgenodigd voor een bezoek. Want in de USA wordt zo’n extreem slim kind immers uitgenodigd door de president, heel gek dat de koning niet het fatsoen heeft gehad om zich te melden. Op zo’n moment gaan bij mij de alarmbellen af. Natuurlijk mag een ouder apetrots zijn op zijn kind, maar ik vind dat deze vader een beetje doorslaat. Voor het kind is het alleen maar goed dat hij onderwijs gaat krijgen op een niveau dat bij hem past, want anders verveelt hij zich te pletter tussen de andere zesjarigen. Maar om nu de publiciteit te gaan zoeken? Wat voor druk leg je het kind op?

Met een paar hoogbegaafde kinderen in de familie weet ik dat het voor een jong kind niet gemakkelijk is om ‘anders’ te zijn. Ze zijn stukken slimmer dan hun leeftijdgenoten, vinden daardoor geen aansluiting in de klas en worden al gauw betiteld als een buitenbeentje. Bovendien zie je, vreemd genoeg, vooral bij andere ouders de nodige jaloezie en competitiegedrag ontstaan. ‘Onze Betty is anders ook heel slim, ze had deze week geen fouten in haar rekentoets.’ Als het hoogbegaafde kind een keer een misser maakt, waarschijnlijk omdat het zich door verveling absoluut niet interesseert voor het onderwerp van een toets, zie je de omgeving al meewarig lachen. ‘Ja, ja en dat noemen ze dan hoogbegaafd.’
Zoeken hoogbegaafde kinderen op het intellectuele vlak vooral aansluiting bij oudere kinderen, sociaal-emotioneel gezien gedragen ze zich over het algemeen conform hun leeftijd. De boze buitenwereld lijkt dat niet altijd te begrijpen. Plat gezegd: een zesjarige zal zich, ondanks het feit dat hij een paar klassen overslaat, nog niet gaan interesseren voor seks.

Ik hoop dat dit jongetje het ontzettend naar zijn zin zal hebben op de middelbare school en genoeg uitdaging gaat vinden in de lesstof. Maar ik hoop eveneens dat zijn ouders hem een kind van zes laten zijn en goed in de gaten houden dat hij zich op sociaal-emotioneel vlak ook goed kan ontwikkelen. Het geluk van een kind is belangrijker dan een bezoekje brengen aan de koning. Toch?

 

Olifant

081229-kunstkenner-kopieSommige mensen kan je gewoon niets weigeren. Zo heb ik een hele leuke collega die graag wil dat ik mijn hoofd laat zien bij kunstzinnige activiteiten die de kunstcommissie heeft bedacht. Ze is heel lief, heel direct en best wel drammerig. Bovendien beoefent ze een vechtsport. Eigenlijk ben ik gewoon bang voor haar. Dus zo kwam het dat ik afgelopen donderdag tijdens mijn lunchpauze stond te luisteren naar een kunstenaar wiens kunst staat te pronken in onze centrale hal.  Gelukkig was de man in kwestie geen zweverig type en kon hij boeiend vertellen over de totstandkoming van zijn werk. Vooral natuur en architectuur vormen zijn inspiratiebronnen.

Het beeld dat leek op een steen met pukkels, bleek een cactus te zijn. Het gat in de cactus was spontaan ontstaan tijdens het creëren. Zag de een er een gapend zwart gat in waarin een mens kan verdwijnen om nooit weer terug te keren, ik vond het een aardig vogelhuisje. Zou heel leuk in mijn tuin staan, mocht ik een tuin hebben.
Aan het einde van de rondleiding kwamen we terecht bij het pronkstuk van de expositie. ‘Ha, de olifant!’, riep een van de collega’s enthousiast. En warempel, met enige fantasie is er inderdaad een olifant in te herkennen. Een olifant die Marlene Dietrich heet. Marlene was de inspiratiebron voor het beeld en Marlene had toch zeker niet het postuur van een olifant. In de herinnering van de kunstenaar droeg Marlene een bontjas, stak ze een lang been vooruit, rookte ze en droeg ze een ketting. Met die uitleg herkenden we het lange been, snapten we waarom het beeld op een bontje stond en wat de bedoeling was van die gedrapeerde kralen. Alleen dat houten blok waarop het beeld rustte, was dat haar andere been? Nee, dat was om de boel overeind te houden. Marlene heeft maar één been. In beeldvorm that is, in het echte leven had ze er twee.

Zolang Marlene nog in onze hal staat, wens ik haar iedere dag een goedemorgen en probeer ik de beelden van een olifant als drag queen van mijn netvlies te poetsen.
Kunst, iedereen ziet er iets anders in en voor fantasierijke mensen is dat geen kunst.

Facebook

fb3Ongemerkt ben ik al een paar jaar lid van een enge club. Die club heet Facebook. Het lijkt heel gezellig, zo’n digitaal platform waar je je familie, vrienden, collega’s en vage bekenden kunt ontmoeten voor het uitwisselen van al dan niet zinnige informatie. Er zijn huisregels, maar die zijn wat aan de vage kant. Zo blijkt dat het plaatsen van foto’s van een blote tiet of een lelijk hoofd tot levenslange uitsluiting leidt. Ook het kritisch beschouwen van dictators in verre landen kan je beter nalaten. Aan de andere kant zie ik ook veel racistische en homofobe shit voorbij komen, wat dan blijkbaar wel weer mag. Het zou toch fijn zijn als Facebook daar eens actie op gaat ondernemen, maar dat zal wel lastig zijn omdat ‘het systeem’ bepaalt wat wel of niet mag.

Zo vind ik het ook jammer dat je niet altijd zelf kan bepalen wat je te zien krijgt. Ik zit echt niet te wachten op berichten van een Facebookvriend die een pagina voor kattenliefhebbers leuk vindt. Kan die vriend niets aan doen, Facebook vindt dat mij dat moet interesseren. Nee. Echt niet. I’m not a crazy cat lady. Punt.
Gelukkig kan je wel bepalen of iemand iets op jouw tijdlijn mag zetten. Geweldig, per slot van rekening kan ik prima de eigen zooi op mijn pagina plaatsen, daar heb ik andermans shit niet voor nodig. En het werkt echt heel goed, totdat je jarig bent. Want dan kunnen mensen de felicitaties niet kwijt en dan worden er allerlei slinkse wegen bewandeld om jou toch maar te feliciteren. Bijvoorbeeld door een reactie te plaatsen op een oud bericht van jou, wat dan weer reacties van anderen uitlokt. Of paniekerige berichten via Messenger, zodat je genoodzaakt bent om uit te leggen dat het echt niet aan de vriend ligt dat er geen bericht geplaatst kan worden omdat ikzelf de boel heb geblokkeerd. Verder werd ik gespamd via WhatsApp, de privé- én werkmail, de werkchat en telefoon. Als ik ergens de pest aan heb, is het de telefoon. En zelfs het intranet op het werk werd ingezet om de felicitaties over te brengen. Gevolg was dat ik de hele dag bezig ben geweest met het reageren op berichtjes en mijn mobiel geen moment zonder de oplader kon leven.

Dus volgend jaar maar weer gewoon toestaan dat ander volk berichten op mijn tijdlijn mag plaatsen. Kan ik de boel de hele dag negeren, de volgende dag iedereen wild enthousiast bedanken voor de felicitaties, om vervolgens de boel schoon te vegen. Top!
Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor de moeite die men heeft gedaan om mij afgelopen dinsdag te feliciteren. Want, eerlijk is eerlijk, het is toch best fijn als er aan je gedacht wordt. Vooral de collega’s in Groningen wil ik bedanken voor hun spontane felicitaties. De collega’s in Amstelveen moesten eerst gelokt worden met een koek, dat geeft toch te denken.  #weetwaarjevriendenzitten