Oostvaarder blues

Piazza Navona, Fontana del Nettuno (Rome)

Sinds een aantal maanden zit ik regelmatig in de trein van Groningen naar Amsterdam. Onderweg kom je dan langs het natuurgebied Oostvaardersplassen. In dit natuurgebied leven grote kuddes paarden, herten en runderen. Loslopend wild dus. De afgelopen week heb ik geen enkel wild beest gespot, met uitzondering van een roofvogel die te zwaar zat te wezen op een ernstig doorbuigende tak. Mogelijk zat het overige wild verscholen achter het welig tierende jacobskruiskruid, om zich onzichtbaar te maken voor de in kaki geklede verrekijker-wandelaars. Ik kan me voorstellen dat je er een keer zat van bent om constant begluurd te worden en dat het dan best leuk kan zijn om onverwacht achter de struiken vandaan te schieten om zo’n wandelaar de stuipen op het lijf te jagen. Maar ik vrees dat de beesten elders hun heil hebben gezocht.

In de winter vind ik de Oostvaardersplassen een desolate plek. Gegeseld door regen en wind, schuilen de konikpaarden al blauwbekkend bij elkaar. Je ziet ze van afstand huiveren van de kou. Ik kan het niet helpen, maar ik vraag me af of zo’n paard dan niet denkt dat ‘ie voor hetzelfde geld bij Anky in de manege had kunnen staan. Lekker warm en droog, beetje trainen op een ritmisch dansje. En dat ‘ie liever op hiphop danst, maar dat dat blijkbaar niet past in het Olympische programma. Best wel saai, eigenlijk. Dan maar oefenen op de drievoudige cherry flip en kijken of je als toegift toch mag stagediven van Anky. Alles beter dan in weer en wind op de Oostvaardersplassen te moeten staan. Hoewel dat misschien weer de voorkeur heeft boven een manege voor kleuters, van die ongeleide projectielen die altijd te hard aan je hoofdstel rukken. En dat je die kleuters dan wilt bijten, maar dat je weet dat je bij zo’n actie meteen bij de paardenslager belandt. Het leven van een paard gaat niet over rozen.

 

Jeukwoorden

Vrijdagmiddag komt een lieve oud-collega langs om even bij te bomen en natuurlijk om een drankje te doen. Ik verwacht lonkende blikken naar de whisky-voorraad. Bij zijn afscheid, zo’n anderhalf jaar geleden, heb ik van hem de bullshit-bingokaart geërfd. Een door hem met zorg bijgehouden overzicht van allerlei management-jeukwoorden. En H. heeft nogal wat van die woorden verzameld, woorden waar hij ofwel met verbijstering ofwel met een schaterlach op reageert. Favorieten zijn gremia, commitment, linking pin, profileren en quick win. Dat laatste wordt ook wel laaghangend fruit genoemd, ook zo’n gruwel-uitdrukking. Dat geldt eveneens voor kruisbestuiving, dat levert bij mij altijd heel andere associaties op. Ooit werd ik door een collega gecomplimenteerd met mijn helikopter view, waar een ander heel ad rem op reageerde met ‘dus Marita, jij bent een wentelteefje’. Wat bij mijn gesprekspartner een niet-begrijpende blik opleverde en bij mij de slappe lach. I’m forever French toast.
Managen%20op%20zijn%20GroningsPersoonlijk heb ik al jaren een hekel aan het woord enthousiasmeren, dat heeft ook heel lang in mijn functieomschrijving gestaan. Niet omdat ik niet in staat ben om mensen enthousiast voor dingen te krijgen, maar gewoon omdat het bij mij het beeld van een cheerleader oproept. Met pom pom’s en al. We hebben een J, we hebben een E, we hebben een U, we hebben een K, JEUK! Het afgelopen jaar is mijn jeukwoordenlijst uitgebreid met governance, dat te pas en te onpas wordt gebruikt. Kortom, ik heb mij voorgenomen om vanaf nu de bullshit-bingokaart van H. verder bij te houden. Input welkom. Ik zal als casemanager proactief reageren, daar waar nodig feedback geven en zorgen dat eventuele bottlenecks worden uitgekristalliseerd. Zodoende wordt een win-win situatie gecreëerd en hoeven we niet, heel LEAN, met een leercirkel aan de gang. Blablabla.

Lekker ding

keep calm and love me

Het is helemaal niet verkeerd om door iemand als lekker ding te worden betiteld. Wie wil er nou niet begeerd worden door iemand die van al jouw rondingen houdt? Iemand die het niet erg vindt dat er pondje extra aan zit, want dan is er immers meer om van te houden. Ik wil dus best het lekkere ding uithangen voor de juiste persoon en met passie zijn begeerte beantwoorden. Helaas krijg ik vaak te maken met potentiële minnaars waar ik niet op zit te wachten. Van het soort dat mij zowel in het binnen- als buitenland altijd weet te vinden, de familie Mug. Van die gepassioneerde exemplaren die op mij neerdalen als een stel toeristen op een lopend buffet. Die zonder enige gêne de borden vol scheppen, zonder zich af te vragen of het niet een beetje minder kan. Geen onbedekt stukje lijf is veilig voor die ellendige prikbeesten en binnen no time ben ik voorzien van tig dikke, rode en jeukende bulten. Alsof de builenpest is uitgebroken, geen man die mij dan nog een lekker ding zal vinden. Het ergste is dat alleen muggen van het vrouwelijke geslacht het bloed uit je lijf zuigen, de lesbische krengen. De mannetjes houden zich blijkbaar alleen bezig met hetgeen waar zij goed voor zijn, het paren. Het verbaast me niets, het blijven mannen.
Om te voorkomen dat ik leeggezogen word, kan ik natuurlijk mijn hele lijf gaan bedekken met een boerka of iets dergelijks. Nu is het zomer en draag ik toch liever iets luchtigs. Dus ik zal de komende weken jurkjes en rokjes blijven dragen en ik bied alvast mijn excuses aan voor het bultenparadijs op de zichtbare onderdelen van mijn lichaam. Gewoon de andere kant opkijken als je er onpasselijk van wordt. En slaat de begeerte toch toe, dan hoor ik het graag!

De Nederlander op Vakantie

SardiniëDe zomer  is losgebarsten en ongetwijfeld worden de komende tijd talloze columns geschreven over De Nederlander op Vakantie. Over hoe erg we het vinden om landgenoten tegen te komen in het buitenland. Of over hoe duidelijk herkenbaar we zijn in den vreemde, door onze outfits van driekwartbroeken en sokken in sandalen. Ik moet altijd lachen om de verontwaardigde reacties die op dit soort, meestal ironisch geschreven, verhalen binnenkomen. Want we vinden het echt wel leuk om landgenoten te ontmoeten op vakantie. En wij Nederlanders zijn beslist niet te herkennen in het buitenland, we passen ons immers prima aan en met onze talenkennis is ook niets mis.

Nou, als ik heel eerlijk ben dan moet ik bekennen dat ik liever geen landgenoten tegenkom als ik op reis ben. Voor alle duidelijkheid: ik ga op reis en niet op vakantie. Dat is echt anders. Nu zijn Nederlanders net Japanners, je komt ze werkelijk overal tegen. En als ik dus Nederlanders tegenkom dan zeuren en klagen ze over van alles en nog wat. Of ze zijn nadrukkelijk, oftewel luidruchtig, aanwezig en willen ze met iedere aanwezige landgenoot vriendjes worden. Ik word er hoe dan ook doodmoe van. Voor mensen die ook liever rustig op reis gaan, heb ik de volgende tips:

  1. Plan zelf je reisroutes en dwaal af van de gebaande paden.
  2. Kom je toch een landgenoot tegen en wil je niet aangesproken worden, zorg dan voor boeken of tijdschriften in een andere taal. Alleen de echte die-hards zullen je dan nog durven te benaderen. Uit ervaring weet ik dat die kans erg klein is.
  3. Huur in het buitenland een auto. Zo’n buitenlands nummerbord schrikt af.
  4. Neem geen boodschappen mee vanuit Nederland. Zodra men een pot Calvé pindakaas of doos Vencodrop ziet, ben je verloren.
  5. Kleed je naar de plaatselijke gebruiken. Als dat betekent dat je er uit moet zien als een Engelse sloerie (te korte rok, al dan niet een string aan en een topje dat 3 maten te klein is), dan moet dat maar. Onthoud: driekwartbroeken en sokken in sandalen zijn een no-no.
  6. En het klinkt misschien heel ongezellig, maar praat niet met je (reis-)partner als er landgenoten in de buurt zijn. Eén verstaanbaar woord Nederlands en je wordt meteen besprongen.

Mocht je na het lezen van het bovenstaande ietwat depressief worden, wees dan gerust. Niet alle Nederlanders zijn vervelend op vakantie. Er zitten best leuke mensen tussen, maar dan moet je wel even zoeken. Als je daar tenminste de behoefte aan hebt, anders gewoon mijn advies opvolgen en lekker je eigen gang gaan. Doe ik ook en dat bevalt  prima!

Bob

20150627_073610Vorige week heb ik Bob ontmoet. Een Italiaan, jong, energiek, donker als de nacht en gezegend met smachtende bruine ogen. Liefde op het eerste gezicht, echt waar. Maar al gauw bleek Bob nogal een zeur te zijn. Als hij geen aandacht krijgt, begint hij te piepen en hij gaat net zolang door totdat iemand, wie dan ook, hem een aai over de bol geeft. Heb ik trouwens al verteld dat Bob een Labrador is? Van het eenzame soort. Een groot deel van zijn dag moet hij doorbrengen in een kooi. Weliswaar met een eigen huisje, een parasol en voldoende water en voedsel, maar toch. Ik vind het zielig en Bob vindt zichzelf het zieligst van allemaal. Want Bob blijkt wreed gescheiden te zijn van zijn gezin. Mevrouw Bob is een vermoeide, donkerharige schoonheid en is met haar 6 kinderen verbannen naar de garage. Zo nu en dan sleept zij zichzelf naar buiten en bekijkt haar dartelende kroost van een afstandje. En daar waar Bob wild enthousiast is om haar te zien, keurt mevrouw haar man geen blik waardig. Blijkbaar pissig, omdat ze alleen staat voor de opvoeding van de kinders. Toch doet Bobby-boy er alles aan om zich bij het gezin te voegen. Op een zonnige middag heeft meneer een gat onder het hek gegraven. Met succes, want al snel dartelde hij rond in de siertuin van zijn baas. Die daar niet gecharmeerd van was en helaas zat Bob al weer gauw achter de tralies. Te piepen, tot wanhoop van de omgeving. Ik heb het een week mogen aanschouwen en ik verwacht nog weinig vreugde in het leven van Bob. Zijn vrouw hoeft hem niet meer en de kinderen zullen over niet al te lange tijd worden verkocht. Gedwongen tot levenslange opsluiting in het hok, met iedere avond een half uurtje vrij rond lopen in de tuin. Arme Bob.

Alternatieve tupperwareparty

speeltjeTja, als je één keer iets hebt geschreven over een seksgerelateerd onderwerp, dan kan je de alternatieve tupperwareparty niet langer op de plank laten liggen. Mijn vingers jeuken al jaren om hierover iets te typen, maar ik was altijd bang dat iemand zich in het verhaal zou kunnen herkennen. Lekker belangrijk, want waar maak ik me eigenlijk druk om. Het moet er toch een keer uit, anders blijf ik er nachtmerries van houden.

Imagine this: een saaie, onopvallende, struise vrouw die er jaren ouder uitziet dan dat ze in werkelijkheid is. Het glas altijd half leeg, of beter gezegd de bodem is negen van de tien keer ernstig in zicht. Een vrouw die de meest aantrekkelijke man/vrouw een minderwaardigheidsgevoel kan aanlullen. Zo’n vrouw dus. En op een dag vertelt deze vrouw op de voor haar bekende, monotone wijze over een party die zij had bijgewoond. Ik denk dan aan een onschuldige onderwerpen als huishoudelijke noodzakelijkheden of desnoods make-up. Maar nee, het ging om andersoortig plastic. Met bewegende onderdelen en wat je daar dan allemaal niet mee kan uitspoken. Alleen. En verdorie, ik denk in beelden. Dus sindsdien, als ik haar ergens tegenkom, krijg ik het beeld op mijn netvlies van een vrouw die op de vrijdagavond haar meidenkast opengooit, de plastic voorraad bekijkt en denkt: ‘waar heb ik vanavond zin in!’. Houd je gezicht dan maar eens in de plooi, ik groet haar dan ook altijd met een grote glimlach op mijn gezicht. En ondertussen weet ik dat er weer een slapeloze nacht zit aan te komen.

Het meisje met de 3 hoogtepunten

DSC_0040Seks en aanverwante zaken, onderwerpen waar ik liever niet over schrijf. Toch werd ik tot voor kort omringd door mensen die mij graag wilden vertellen over hun seksleven, dit tot grote hilariteit van enkele van mijn collega’s. Vaak vond men het nodig om het verhaal aan te dikken met levendige beschrijvingen van intieme onderdelen van de love-interest van het moment, waardoor ik voor de rest van mijn leven ben opgescheept met allerlei akelige beelden van mensen die ik eigenlijk niet ken. Tegenwoordig kap ik gesprekken over seks af en slaap ik een stuk rustiger. Helaas kan je wildvreemden niet verbieden om in jouw nabijheid over hun seksleven te spreken. Dus zo kwam het, dat ik onlangs in Amsterdam op een knus terras werd verblijd met een intiem gesprek tussen een stel dat naast mij zat. Ging het eerst nog over onschuldige zaken als een verbouwing en de aanwezigheid van zijn kind in het huis, daarna ging de jongedame los met de stellige verklaring dat zij morgen ongesteld zou worden. Was voor hem ook nieuw, wat mij deed geloven dat ik getuige was van een prille relatie. En vervolgens deed ze er nog een schepje bovenop door te vertellen dat zij de dag voorafgaande aan de heugelijke gebeurtenis, altijd 3 orgasmes heeft. Ik dacht dat ik het niet goed verstond, maar gelukkig herhaalde ze het nog even. En dan gaat het in mijn hoofd meteen los. Waarom 3x en hoe? Gebeurt het spontaan, terwijl ze een pond gehakt staat af te rekenen bij de slager of slaat ze de hand aan zichzelf? Hij had er in ieder geval niets mee te maken, want ook voor hem was dit een openbaring. Nu vond ik het een verkapte uitnodiging, maar die boodschap ging blijkbaar volledig aan hem voorbij. Of ze was die dag al 3 keer geweest en past een 4e keer niet in de regelmaat. In ieder geval gingen ze na wat geknuffel elk een andere kant op met de fiets, mij alleen achterlatend op het terras met mijn ongebreidelde fantasie. Ik vraag me alleen nu wel af of ze inderdaad de volgende dag ongesteld is geworden. En hoe het met de slager is.