Chocolade poëzie

bonbon3Man houdt niet van theater, maar vindt het prima als ik een ander zo gek kan krijgen om mee te gaan. En zo kwam het dat ik op een vrijdagavond met een andere man in het kielzog richting het Ostadetheater in Amsterdam trok voor een avondje muziektheater. Eigen man zou al helemaal panisch worden van het interactieve gedeelte van de voorstelling, maar gelukkig is dat voor kielzogman geen enkel probleem. En voor mij ook niet trouwens. Alleen, leg dan naderhand thuis maar eens uit wat je precies interactief hebt lopen doen zonder al te suggestief te worden. Want het gezellig meedoen met de chocolade poëzie had toch wel een licht erotische inslag. Er kwamen vochtige vingers, aaibewegingen en tongen aan te pas. Met een chocolaatje, welteverstaan. Kielzogman kreeg een vierkant chocolaatje met een, zoals hij het noemde, snoetje erop en ik had een ovaalvormig dingetje met ribbeltjes. Dus daar zit je dan, met een chocolaatje op schoot. En dan krijg je het verzoek om je vinger nat te maken met speeksel. Je eigen speeksel, gelukkig. Er blijken vele manieren te zijn om je vinger te bevochtigen, sommige mensen likken voorzichtig aan hun vinger en anderen raggen de vinger door hun mond heen alsof er een DNA-onderzoek moet plaatsvinden. Met de vochtige vinger mocht je het chocolaatje aaien en hoera, er mocht ook gesnuffeld worden. Na het snuffelen en aaien werd het tijd om het chocolaatje op de tong te leggen en toen werd het lastig. In ieder geval voor de vrouwen in het publiek, want de chocola moest op die tong blijven liggen. Vanwege recycle-doeleinden. De mijne zat toen al in mijn maag, maar kielzogman was braaf en heeft het ding uitgespuugd. De uitgespuugde exemplaren verdwenen in een mond die ‘Herinnering aan Holland’ aan het voordragen was. En dat is heel lastig, en hilarisch, met een volle mond.
Dus hoe vertel je dat thuis: ‘We hadden natte vingers en toen aaide hij het kopje en ik was ondertussen bezig met de ribbeltjes, we hebben gesnuffeld en toen moesten we ook nog tongen….’.
Of we in het vervolg niet beter bij het samen bier drinken kunnen houden. Ook goed.

Fietsenmannetjes

Omdat ook mijn lichaam soms behoefte heeft aan beweging, heb ik sinds een week of 6 een fiets staan in Amsterdam. Om heen en weer te crossen tussen station Zuid en Amstelveen Centrum. Het fietsje is een oude barrel van mijn moeder. Volgens haar is de Raleigh een collectors item, volgens de Amsterdammers in mijn omgeving niet de moeite waard om te stelen. En tot op heden klopt die laatste bewering.
fietsVoordat ik de fiets naar Amsterdam kon brengen, moest er nog wel iets aan gebeuren. De achterband had een niet te traceren lek, volgens mijn vader. Pa heeft de fiets naar de fietsenmaker gebracht met het verzoek een nieuwe binnenband te plaatsen. Hoe moeilijk kan zo’n opdracht zijn. Heel moeilijk, want fietsenmannetje 1 was heel enthousiast op zoek gegaan naar het lek en warempel, hij had ‘m gevonden. En dus de boel maar geplakt. Kostenbesparende actie van de beste man, maar niet eentje waar ik heel gelukkig van werd. Want de band had opeens zo’n gezellige bobbel, waardoor je het gevoel kreeg dat je iedere dag op de kasseien van Parijs-Roubaix aan het fietsen was, in plaats van op het fietspad tussen Amsterdam en Amstelveen. Dat kon niet lang goed gaan en inderdaad, afgelopen maandag trof ik mijn fiets aan met een lege achterband. Tegen beter weten in heb ik de boel opgepompt en toch maar op de fiets richting station. Er gaat niets boven een ritje op de velgen. Gelukkig zit er bij de fietsenstalling op Zuid een fietsenmaker. Wel eentje met een gebruiksaanwijzing, want blijkbaar mag je alleen ’s ochtends een fiets ter reparatie aanbieden. Of ik dan wel de volgende ochtend wilde terugkomen, alsof je überhaupt een keus hebt. De volgende ochtend min of meer fris uit de trein gerold en braaf de fiets ingeleverd bij het reparatiemannetje. Met het dringende verzoek om een nieuwe binnenband in de achterband te plaatsen. Dat kon, maar dan werd het wel de volgende dag want druk, druk, druk. Vooruit, waarom ook niet. Op de woensdagmiddag heb ik mij blijmoedig gemeld bij fietsenmannetje 2 om de fiets op te halen. Een rekening van € 7,50. Dat leek mij wat weinig voor een nieuwe binnenband, toch maar even vragen of ze de band hadden voorzien van plakkertjes. Nou nee want de mannen plakken niet, die plaatsen alleen maar binnenbandjes. Dan samen maar even de fiets checken. ‘Hé, die achterband is zacht, was dat al zo?’ Ehhhh pretletter, dat is nou precies de reden waarom die fiets hier staat. ‘Nou, dan moeten we er morgen maar weer mee aan de slag’. Goh, zou je denken. Eén van de mannen, hele aardige kerels trouwens, stelde voor dat hij de band zou oppompen zodat ik naar huis kon fietsen. Heb hem maar uitgelegd dat ik niet van plan was om naar Groningen te fietsen. Dat begreep hij gelukkig.
Vandaag was het D-day. Donderdag. Tot mijn grote vreugde was de fiets eindelijk gerepareerd en hoefde ik mij van ellende niet te bezatten in een nabijgelegen café. In plaats daarvan ben ik bobbelloos naar mijn ‘favoriete’ buitenstalling aan de Parnassusweg gefietst. Nu maar hopen dat mijn collectors item daar volgende week nog staat.

Alleen

ReguliersgrachtLekker, 3 dagen Amsterdam in je uppie. Een leuk onderkomen gevonden in een studentenhuis in De Pijp, ik was er helemaal klaar voor. De eerste 2 avonden doorgebracht met leuke, gezellige en lieve mensen en dan word je op vrijdagochtend wakker en denkt ‘kut, ik ben vandaag de hele dag alleen’. Voelde me opeens heel erg zielig en was al aan het overwegen om ’s avonds in mijn kamertje een maaltijdsalade van Appie weg te werken met een fles wijn. Alleen. Gelukkig duurde mijn Remi-moment een minuut, toen heb ik een poging gewaagd om mezelf een schop onder m’n kont te verkopen. Nu ben ik niet zo lenig, dus ik heb mezelf maar vermanend toegesproken. Het is toch belachelijk dat iemand die het geen probleem vindt om alleen te zijn, plotseling in zo’n boehoehoe-stemming is. Komt vast door al die leuke mensen met wie ik de avond daarvoor in de kroeg heb gezeten.
Hup, naar buiten, de zon tegemoet. Wandelen naar het Stedelijk Museum, terugwandelen voor de lunch, verder wandelen naar FOAM en weer terug naar De Pijp. Onderweg een paar fotootjes gemaakt met een prulcameraatje, had ik toch maar de spiegelreflex meegenomen. Hoe dan ook, het was een fijne dag. En ik heb weinig mensen gesproken. Mijn langste conversatie van de dag was met een 3-jarige die zich ’s avonds aan mijn tafeltje op het terras meldde met ‘Hoiiii, ik ben Roosje!’. Ik: hoiii Roosje, ik ben Marita. Roosje: ik heb een step. Ik: dat zie ik, kan je een beetje goed steppen? Roosje: jahaa, kijk maar. En ze kon inderdaad goed steppen. Nadat ik haar had gecomplimenteerd met haar step-skills, stepte Roosje blijmoedig met haar ouders naar huis. Mij met een glimlach en een biertje achterlatend. Alleen is soms best fijn, goed gezelschap is fijner.

De dwalende planner

Amsterdam

Ik kan er niets aan doen, maar ik houd van plannen. Geef mij een reisbestemming en ik ga helemaal los op vliegticketsites, booking.com en airbnb. Als vervoer en slaapplek eenmaal geregeld zijn, verdiep ik mij graag in het culturele en culinaire aanbod van de stad naar keuze. En ondertussen weet ik dondersgoed dat ik een hekel heb aan volgeplande dagen en bovendien kom ik altijd ergens anders terecht dan dat ik dat van te voren had bedacht. Want ik dwaal graag en veel. Liefst met camera, maar ook vaak zonder. Bij het dwalen kom je regelmatig op plekken terecht die niet in de reisgidsen staan en daar wordt het ontdekken van een stad zoveel leuker van. Omdat je dan je nek niet breekt over selfiestick-dragende Chinezen en ander toeristisch volk. Meet the locals, maar dan in het echt, zonder ‘lokale’ gids.

Binnenkort mag ik van mezelf weer een paar nachtjes in Amsterdam verblijven. Het zoeken van een leuk en betaalbaar airbnb-adres bleek een uitdaging te zijn. Had ik mijn zinnen gezet op een plekje in Oud-West, want ik ben toch wel nieuwsgierig hoe het gaat met het meisje met de 3 hoogtepunten, uiteindelijk ben ik met een omweg beland in De Pijp. Een leuke studio in een, naar alle waarschijnlijkheid, studentenhuis. Voor het culinaire gedeelte van mijn trip heb ik al de nodige tips gevraagd en gekregen. Ik hoop op terrasjesweer en ben benieuwd of het terrasgeleuter anders zal zijn dan in West. Voor mijn vrije vrijdag heb ik al een planning klaarliggen: ontbijt – Stedelijk – lunch – FOAM – diner – culturele avondbesteding. Dus daar zal wel weer helemaal niets van terechtkomen. De kans is aanwezig dat ik toch besluit om een obscure kamertjesroute te gaan fietsen, op zoek naar ranzige mannetjes die alleen vrouwen in hun kamertjes willen hebben. Camera mee!

Amsterdamse kamertjes

too-good-to-be-trueWonen in Groningen, werken in Amstelveen. Het kan best, maar dat heen en weer gereis moet niet tot in de eeuwigheid duren. Dan maar eens voorzichtig op Funda kijken. Om een globaal beeld te krijgen van de huizenprijzen in Amsterdam en omstreken. Nu weet je dat die prijzen hoger zijn dan in het noorden van het land, maar ik vind het allemaal wel erg overdreven duur. Voor de prijs van een eenkamerappartement van 25m² in Amsterdam krijg je in Groningen een paleisje met 6 slaapkamers, 3 badkamers, 2 garages, een tuin, een helikopterdek en een aanlegsteiger voor het vliegdekschip. Een koopwoning in Amsterdam behoort niet tot de mogelijkheden, tenzij je uitwijkt naar de buitenwijken. Maar als ik dan toch richting het westen ga, dan wil ik wel een beetje leuk wonen. Dus winkels, cafés, restaurants en een ruim cultureel aanbod op loopafstand.
Een 2
e
optie is blijven wonen in Groningen en kijken of ik voor doordeweeks een leuk kamertje in Amsterdam kan vinden. En dan wordt het pas echt interessant op het wereldwijde web. Via websites als kamernet.nl en kamertje.nl kom je, naast nette advertenties, toch een hoop obscure verhuurders tegen. Bijvoorbeeld zo’n man die als enige tekst ONLY WOMAN!!! heeft staan in zijn advertentie. Daar heb ik dan meteen zo’n beeld bij van een vieze, oude man die om de haverklap bij je in de kamer staat. Of die stiekem camera’s heeft opgehangen. Naakt dansen in je kamer wordt dan meteen een stuk onaantrekkelijker.
Ik vind iedere advertentie met weinig informatie sowieso dubieus. Mensen die zich als verhuurder, ‘verhuurder’, ‘voornaam’, of ‘A’ noemen, vertrouw ik niet. Even een volledige voornaam en een foto, graag! En een uitgebreide beschrijving van de kamer en bijbehorende faciliteiten zou eveneens wel fijn zijn. Zeker bij de prijzen die men vraagt voor die kleine kamertjes. Hoewel er soms ook ruime kamers voor een laag bedrag in een uiterst gewilde buurt worden aangeboden. Die vertrouw ik dus ook niet.
Verder zal ik niet reageren op teksten als “Hoi hoi, ik ben Anne-Jolijt en samen met Marie-Fleur en Sophie ben ik op zoek naar een kamergenootje. Wij houden van uitgaan, samen spelletjes spelen en zo, maar we doen niet alles samen. Wel veel.” Mama hier zal waarschijnlijk slapeloze nachten krijgen als de hockeymeisjes samen op stap zijn en te laat thuiskomen. Daar pas ik dus niet tussen, ik ben geen babysitter.
Kortom, ik heb nog niets geschikts kunnen vinden op fietsafstand van kantoor. Die fiets staat inmiddels te pronken in een rek bij station Amsterdam Zuid. Als iemand nog een fijn kamertje op een leuke plek weet, dan houd ik me aanbevolen!