Amsterdam

dsc_0078-2Een paar dagen geleden kreeg ik van mijn vrienden van Kamernet het vriendelijke doch dringende verzoek om mijn zoekprofiel opnieuw te activeren. Doe ik dat niet, dan deactiveren zij de boel. Dat mogen ze rustig van mij gaan doen, ik heb immers al de perfecte kamer gevonden in Amsterdam. En zolang mijn perfecte huurbazen niet verkassen, voelt deze dame geen enkele noodzaak om naar een ander kamertje om te kijken.

Door de mail realiseerde ik me opeens dat ik een jaar geleden, op 19 oktober om precies te zijn, de sleutel van mijn kamer in ontvangst heb genomen. Op de maandagmiddag, in Amsterdam Zuid, 25m² helemaal voor mij alleen. Volledig gemeubileerd, ik hoefde alleen maar het bed op te maken en mijn kleding in de kast te hangen. En vanaf dag 1 heb ik mij thuis gevoeld in Amsterdam. De buurt voelt vertrouwd aan en ik heb een aantal vaste adresjes waar ik graag kom. Mijn ‘eigen’ plein met bijbehorend eetcafé, een favoriet filmhuis, het gezelligste theater en het leukste koffiehuis. Ik heb ook een eigen fitnessclub, maar die valt onder de categorie ‘noodzakelijk kwaad’ en niet onder de favorieten.

Is Amsterdam heel anders dan Groningen? Nou, nee. Het is een beetje groter, maar ook in Amsterdam hebben fietsers hun eigen voorrangsregels en zijn verkeerslichten alleen bedoeld voor automobilisten. En oké, ook al mogen we in Groningen niet klagen over het culturele aanbod, in Amsterdam heb ik meer keuze op dat vlak. Waar ik dan ook dankbaar gebruik van maak. Het enige nadeel van Amsterdammers is dat ze weleens je fietstassen lenen en niet weer terugbrengen. Dat doen we in Groningen niet, ongevraagd fietstassen meenemen. Maar verder voel ik me net zo thuis in Amsterdam als in Groningen.

En mijn kamertje? In een jaar tijd meer eigen spulletjes naar binnen gesleept, lekker nestelen zoals dat mooi heet. Het is mijn eigen wereldje, waarin ik maar weinig anderen toelaat. Mijn veilige haven, mijn rustoord, het nest aller nesten.
Marita blijft.

Blind date

Binnenkort ga ik op een blind date. Voor het eerst van mijn leven en ik vind het best spannend. Want eigenlijk ben ik niet zo dol op afspraakjes met mensen die ik niet ken. Moet altijd eerst één of meerdere katten uit de boom kijken, wil ik met iemand op stap gaan. Overdag. Veilig. In het daglicht. Maar goed, dankzij een Facebook-gesprek over de oer-Hollandse kroket ga ik toch voor de bijl.

Kijk, ik heb familie wonen in Australië. Geëmigreerd in de jaren 50 van de vorige eeuw en goed geïntegreerd, maar nooit hun Nederlandse roots vergeten. Dankzij de Dutch Shop kan mijn tante met enige regelmaat haar kinderen en kleinkinderen trakteren op Hollandse lekkernijen als boerenkool met worst, hagelslag, drop, zoute haring, babi pangang (Conimex!) en de kroket. Haar o zo Australische kleindochter was dan ook in extatische toestand toen zij op de markt in Canberra Dutch croquettes aantrof. Dankzij een foto op Facebook waren wij er allemaal getuige van dat haar echtgenoot het nodig vond om die overheerlijke kroket te verkrachten met ketchup. Een heuse Facebook-rel was geboren.

Het voert te ver om hier de hele discussie te herhalen, maar zowel de Australiërs als de Nederlanders waren het er over eens dat je een kroket in mosterd dipt en niet in ketchup. En zoals zo vaak gebeurt, vliegt vervolgens zo’n Facebookgesprek alle kanten op. Voordat ik er erg in had, had ik een afspraak in mijn balboekje staan met een familielid van de aangetrouwde Australische tak van de familie. ‘I’m in Amsterdam in august, let’s meet!’ En dan zeg ik gewoon heel lief ja, of in dit geval yes. Misschien is het wel een serial-killer of een stalker. Of gewoon een onaangenaam persoon. Maar als het familie van familie is, dan is het vast een fijn mens. Hoop ik, anders wordt het een lange dag. We gaan in ieder geval kroketten eten, dat heb ik beloofd. Om de rest van de dag te vullen, denk ik nu aan een potje koekhappen met stroopwafels, poffertjes prikken voor beginners en ‘Tulpen uit Amsterdam’ mee blèren bij een draaiorgel.

Iemand nog andere leuke Amsterdamse suggesties? Ik houd mij aanbevolen.

dutch

Dutch Shop, Smithfield (NSW, Australia) Bron: http://www.foodspotting.com

Wonen voor gevorderden

Het Financieele Dagblad

Hoewel ik voor doordeweeks al een fijne kamer op een geweldige locatie heb, kan ik het niet nalaten om regelmatig op Funda te kijken wat voor leuke huisjes er te koop staan in Amsterdam. Want stel je voor dat ik opeens heel erg rijk word, dan zou het toch fijn zijn om eigen pied-à-terre te bezitten. Tot op heden werkt de Staatsloterij niet heel erg mee, maar ik blijf stille hoop hebben op betere tijden.

Bij het bekijken van de plaatjes op Funda begint het me steeds meer op te vallen dat veel woningen eruitzien alsof ze solliciteren voor een plekje in een woonblad. Dat, of de huidige eigenaren lezen woonbladen en zijn driftig aan het kopiëren. Zo’n copycat-inrichting levert weliswaar prachtige plaatjes op, maar is ook dodelijk saai. En vanwaar al die close up foto’s van accessoires in het huis? Of is dat schattige vaasje met een enkele tak inbegrepen in de prijs? Denkt men dat ik spontaan begin te kwijlen bij het aanschouwen van een foto van een voorraadpot met ontbijtgranen? En dat ik dan meteen ga bellen met de vraag of het een Ikea-pot betreft en of de granola zelfgemaakt is? Ik geloof meteen dat er mensen (vrouwen) meteen voor de bijl gaan bij het zien van dit soort plaatjes, maar ik ben toch echt meer geïnteresseerd in bijvoorbeeld het hang-en-sluitwerk en de indeling van de woning. Past het bed in de beoogde slaapkamer of wordt het klimmen voor gevorderden, kan je lekker je benen strekken op het toilet of heb je je knieën in je gezicht zitten, dat soort dingen.

De bijbehorende teksten zijn ook geweldig. Alle unieke (haha) woningen bevinden zich op een TOP-locatie, meestal uit de categorie ‘hip and happening’. Als het erg tegenzit is het een karakteristieke woning, dat is een mooie term voor ouwe meuk. Is het een monumentaal pand, dat klinkt zo lekker gewichtig, dan betekent het dat je te maken hebt met zeer ouwe meuk. Leuk en knus is niets anders dan dat je eigenlijk je kont niet kunt keren in het huis. Dit geldt ook voor ‘smart living’ en ‘efficiënt ingericht’. En wat boeit het dat er in de keuken sprake is van panoramic design? Het zal me werkelijk een zorg zijn of de oven en de magnetron panoramisch naast elkaar zitten. Bij mij thuis bevindt de magnetron zich niet eens in de buurt van de keuken.

Nu zal geen makelaar zich iets aantrekken van mijn mening. De woningmarkt in Amsterdam is zo overspannen dat huizen binnen een paar weken verkocht zijn. Voor belachelijke prijzen. Ik blijf voorlopig met enig verlangen naar de advertenties kijken, in afwachting van de welwillendheid van de Staatsloterij. Fingers crossed.

 

Chocolade poëzie

bonbon3Man houdt niet van theater, maar vindt het prima als ik een ander zo gek kan krijgen om mee te gaan. En zo kwam het dat ik op een vrijdagavond met een andere man in het kielzog richting het Ostadetheater in Amsterdam trok voor een avondje muziektheater. Eigen man zou al helemaal panisch worden van het interactieve gedeelte van de voorstelling, maar gelukkig is dat voor kielzogman geen enkel probleem. En voor mij ook niet trouwens. Alleen, leg dan naderhand thuis maar eens uit wat je precies interactief hebt lopen doen zonder al te suggestief te worden. Want het gezellig meedoen met de chocolade poëzie had toch wel een licht erotische inslag. Er kwamen vochtige vingers, aaibewegingen en tongen aan te pas. Met een chocolaatje, welteverstaan. Kielzogman kreeg een vierkant chocolaatje met een, zoals hij het noemde, snoetje erop en ik had een ovaalvormig dingetje met ribbeltjes. Dus daar zit je dan, met een chocolaatje op schoot. En dan krijg je het verzoek om je vinger nat te maken met speeksel. Je eigen speeksel, gelukkig. Er blijken vele manieren te zijn om je vinger te bevochtigen, sommige mensen likken voorzichtig aan hun vinger en anderen raggen de vinger door hun mond heen alsof er een DNA-onderzoek moet plaatsvinden. Met de vochtige vinger mocht je het chocolaatje aaien en hoera, er mocht ook gesnuffeld worden. Na het snuffelen en aaien werd het tijd om het chocolaatje op de tong te leggen en toen werd het lastig. In ieder geval voor de vrouwen in het publiek, want de chocola moest op die tong blijven liggen. Vanwege recycle-doeleinden. De mijne zat toen al in mijn maag, maar kielzogman was braaf en heeft het ding uitgespuugd. De uitgespuugde exemplaren verdwenen in een mond die ‘Herinnering aan Holland’ aan het voordragen was. En dat is heel lastig, en hilarisch, met een volle mond.
Dus hoe vertel je dat thuis: ‘We hadden natte vingers en toen aaide hij het kopje en ik was ondertussen bezig met de ribbeltjes, we hebben gesnuffeld en toen moesten we ook nog tongen….’.
Of we in het vervolg niet beter bij het samen bier drinken kunnen houden. Ook goed.

Fietsenmannetjes

Omdat ook mijn lichaam soms behoefte heeft aan beweging, heb ik sinds een week of 6 een fiets staan in Amsterdam. Om heen en weer te crossen tussen station Zuid en Amstelveen Centrum. Het fietsje is een oude barrel van mijn moeder. Volgens haar is de Raleigh een collectors item, volgens de Amsterdammers in mijn omgeving niet de moeite waard om te stelen. En tot op heden klopt die laatste bewering.
fietsVoordat ik de fiets naar Amsterdam kon brengen, moest er nog wel iets aan gebeuren. De achterband had een niet te traceren lek, volgens mijn vader. Pa heeft de fiets naar de fietsenmaker gebracht met het verzoek een nieuwe binnenband te plaatsen. Hoe moeilijk kan zo’n opdracht zijn. Heel moeilijk, want fietsenmannetje 1 was heel enthousiast op zoek gegaan naar het lek en warempel, hij had ‘m gevonden. En dus de boel maar geplakt. Kostenbesparende actie van de beste man, maar niet eentje waar ik heel gelukkig van werd. Want de band had opeens zo’n gezellige bobbel, waardoor je het gevoel kreeg dat je iedere dag op de kasseien van Parijs-Roubaix aan het fietsen was, in plaats van op het fietspad tussen Amsterdam en Amstelveen. Dat kon niet lang goed gaan en inderdaad, afgelopen maandag trof ik mijn fiets aan met een lege achterband. Tegen beter weten in heb ik de boel opgepompt en toch maar op de fiets richting station. Er gaat niets boven een ritje op de velgen. Gelukkig zit er bij de fietsenstalling op Zuid een fietsenmaker. Wel eentje met een gebruiksaanwijzing, want blijkbaar mag je alleen ’s ochtends een fiets ter reparatie aanbieden. Of ik dan wel de volgende ochtend wilde terugkomen, alsof je überhaupt een keus hebt. De volgende ochtend min of meer fris uit de trein gerold en braaf de fiets ingeleverd bij het reparatiemannetje. Met het dringende verzoek om een nieuwe binnenband in de achterband te plaatsen. Dat kon, maar dan werd het wel de volgende dag want druk, druk, druk. Vooruit, waarom ook niet. Op de woensdagmiddag heb ik mij blijmoedig gemeld bij fietsenmannetje 2 om de fiets op te halen. Een rekening van € 7,50. Dat leek mij wat weinig voor een nieuwe binnenband, toch maar even vragen of ze de band hadden voorzien van plakkertjes. Nou nee want de mannen plakken niet, die plaatsen alleen maar binnenbandjes. Dan samen maar even de fiets checken. ‘Hé, die achterband is zacht, was dat al zo?’ Ehhhh pretletter, dat is nou precies de reden waarom die fiets hier staat. ‘Nou, dan moeten we er morgen maar weer mee aan de slag’. Goh, zou je denken. Eén van de mannen, hele aardige kerels trouwens, stelde voor dat hij de band zou oppompen zodat ik naar huis kon fietsen. Heb hem maar uitgelegd dat ik niet van plan was om naar Groningen te fietsen. Dat begreep hij gelukkig.
Vandaag was het D-day. Donderdag. Tot mijn grote vreugde was de fiets eindelijk gerepareerd en hoefde ik mij van ellende niet te bezatten in een nabijgelegen café. In plaats daarvan ben ik bobbelloos naar mijn ‘favoriete’ buitenstalling aan de Parnassusweg gefietst. Nu maar hopen dat mijn collectors item daar volgende week nog staat.

Alleen

ReguliersgrachtLekker, 3 dagen Amsterdam in je uppie. Een leuk onderkomen gevonden in een studentenhuis in De Pijp, ik was er helemaal klaar voor. De eerste 2 avonden doorgebracht met leuke, gezellige en lieve mensen en dan word je op vrijdagochtend wakker en denkt ‘kut, ik ben vandaag de hele dag alleen’. Voelde me opeens heel erg zielig en was al aan het overwegen om ’s avonds in mijn kamertje een maaltijdsalade van Appie weg te werken met een fles wijn. Alleen. Gelukkig duurde mijn Remi-moment een minuut, toen heb ik een poging gewaagd om mezelf een schop onder m’n kont te verkopen. Nu ben ik niet zo lenig, dus ik heb mezelf maar vermanend toegesproken. Het is toch belachelijk dat iemand die het geen probleem vindt om alleen te zijn, plotseling in zo’n boehoehoe-stemming is. Komt vast door al die leuke mensen met wie ik de avond daarvoor in de kroeg heb gezeten.
Hup, naar buiten, de zon tegemoet. Wandelen naar het Stedelijk Museum, terugwandelen voor de lunch, verder wandelen naar FOAM en weer terug naar De Pijp. Onderweg een paar fotootjes gemaakt met een prulcameraatje, had ik toch maar de spiegelreflex meegenomen. Hoe dan ook, het was een fijne dag. En ik heb weinig mensen gesproken. Mijn langste conversatie van de dag was met een 3-jarige die zich ’s avonds aan mijn tafeltje op het terras meldde met ‘Hoiiii, ik ben Roosje!’. Ik: hoiii Roosje, ik ben Marita. Roosje: ik heb een step. Ik: dat zie ik, kan je een beetje goed steppen? Roosje: jahaa, kijk maar. En ze kon inderdaad goed steppen. Nadat ik haar had gecomplimenteerd met haar step-skills, stepte Roosje blijmoedig met haar ouders naar huis. Mij met een glimlach en een biertje achterlatend. Alleen is soms best fijn, goed gezelschap is fijner.

De dwalende planner

Amsterdam

Ik kan er niets aan doen, maar ik houd van plannen. Geef mij een reisbestemming en ik ga helemaal los op vliegticketsites, booking.com en airbnb. Als vervoer en slaapplek eenmaal geregeld zijn, verdiep ik mij graag in het culturele en culinaire aanbod van de stad naar keuze. En ondertussen weet ik dondersgoed dat ik een hekel heb aan volgeplande dagen en bovendien kom ik altijd ergens anders terecht dan dat ik dat van te voren had bedacht. Want ik dwaal graag en veel. Liefst met camera, maar ook vaak zonder. Bij het dwalen kom je regelmatig op plekken terecht die niet in de reisgidsen staan en daar wordt het ontdekken van een stad zoveel leuker van. Omdat je dan je nek niet breekt over selfiestick-dragende Chinezen en ander toeristisch volk. Meet the locals, maar dan in het echt, zonder ‘lokale’ gids.

Binnenkort mag ik van mezelf weer een paar nachtjes in Amsterdam verblijven. Het zoeken van een leuk en betaalbaar airbnb-adres bleek een uitdaging te zijn. Had ik mijn zinnen gezet op een plekje in Oud-West, want ik ben toch wel nieuwsgierig hoe het gaat met het meisje met de 3 hoogtepunten, uiteindelijk ben ik met een omweg beland in De Pijp. Een leuke studio in een, naar alle waarschijnlijkheid, studentenhuis. Voor het culinaire gedeelte van mijn trip heb ik al de nodige tips gevraagd en gekregen. Ik hoop op terrasjesweer en ben benieuwd of het terrasgeleuter anders zal zijn dan in West. Voor mijn vrije vrijdag heb ik al een planning klaarliggen: ontbijt – Stedelijk – lunch – FOAM – diner – culturele avondbesteding. Dus daar zal wel weer helemaal niets van terechtkomen. De kans is aanwezig dat ik toch besluit om een obscure kamertjesroute te gaan fietsen, op zoek naar ranzige mannetjes die alleen vrouwen in hun kamertjes willen hebben. Camera mee!