Bejaard

oudIk ben zelden op een vrijdag in Amstelveen maar die keren dat ik er wel op die dag rondhuppel, is het me opgevallen dat het Stadshart wordt overspoeld met bejaarden. Het gehele winkelcentrum is volledig onbegaanbaar vanwege schuifelende oudjes, al dan niet uitgerust met een rollator, en rondcrossende scootmobiels. Voor alle duidelijkheid, ik heb geen hekel aan oude mensen. Ik ken hele leuke oude mensen, zoals bijvoorbeeld mijn ouders. Of mijn schoonouders. Of een enkele neef die al de AOW-leeftijd heeft bereikt. Maar ik heb enorm de pest aan winkelen en als ik dan toch iets moet kopen, wil ik wel graag opschieten. En dat kan dus niet dankzij de rollatorbrigade en scootmobielmaffia.
Ik heb geen idee waarom het alleen op vrijdag zo druk is met bejaarden. Vanwege de markt? Maar die is er op andere dagen ook. Of hebben ze een toegangsverbod op de andere dagen vanwege de overlast die deze hangouderen veroorzaken? Want ze hebben het wel heel erg gezellig met elkaar op de vrijdag, in de gangpaden van de Hema. Alsof het niet gezellig is tijdens de wekelijkse bingoavond in Huize Heteindisnabij of bij de sjoelcompetitie ‘Schuif-m-erin-nu-het-nog-kan’ in het buurtcentrum. Ze mogen het echt wel gezellig hebben samen, maar liever niet in mijn tijd.

Kijk, ik weet ook wel dat de kans aanwezig is dat ook ik ooit eens in een bejaarde zal transformeren, met de daarbij behorende problematiek. Ik ben nu al krakkemikkig en als ik enigszins op mijn moeder lijk, wordt dat alleen maar erger. Moeders heeft sinds een tijdje uit noodzaak een stoere rollator in de berging staan, het is een heel handig ding dat je ook kunt opvouwen. Mijn vader vindt het alleen lastig om de rollator achter in de auto te krijgen, maar mijn wederhelft heeft voor dat probleem al een oplossing aangedragen. ‘Je koopt een aanhanger en dan zet je ma met haar rollator gewoon vast met spanbanden. Je moet haar dan wel dwars neerzetten, anders krijgt ze vliegjes in de mond.’ SMACK!!! Ma is dan wel niet meer zo snel, maar ze kan nog aardig hard meppen. Weet J. nu uit ervaring.

Groenvoer

lekkerIn Groningen is het heel normaal dat je tijdens je lunchbreak volkorenbammetjes met kaas eet en deze wegspoelt met een bekertje melk. In Amstelveen word ik omgeven door vrouwen die het liefst de hele dag in een rauwkostsalade rondprikken. Zelfgemaakt, met de nodige creativiteit. En die creativiteit zorgt ervoor dat bij het openen van het Tupperware bakje, je het idee hebt dat je op een pasar malam bent. Of met je kop in een bak met uien hangt. Uien stinken, dus waarom moet ik lijden onder het knaagdierendieet van een ander? Kunnen we voor groenvoereters niet een aparte, afgesloten ruimte maken? Zodat ze lekker aan elkaars salade kunnen ruiken en kap-, maai- en maalrecepten kunnen uitwisselen? Een eigen konijnenpaleis/caviaparadijs/hamsterhol (doorhalen wat niet van toepassing is). Zou dat niet geweldig zijn? En dan zorgen we ook voor een tredmolen, zodat men meteen aan de broodnodige beweging kan werken.
Nu is het niet gek dat vrouwen vaak bezig zijn met hun lijn. Doe het zelf ook, maar ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat ik rondingen heb. Gelukkig wel op de daarvoor bestemde plekken. Dus ja, ook ik eet thuis weleens een salade. Voor de broodnodige balans. Waar ik echter helemaal panisch van word, is dat ik tegenwoordig ook mannen op kantoor aantref met een bak groenvoer. Die daar, heel vreemd, meestal wat lusteloos op zitten te kauwen. Met een diepbedroefde blik. ‘Mijn’ mannen in Groningen vreten tijdens de lunch hamburgers. Met friet. En het zijn atletisch gebouwde mannen. En oké, ook een enkeling met een niet echt acceptabele B-cup. Misschien dat zij ’s avonds thuis samen met het gezin aan een trog moeten plaatsnemen om het pas gemaaide gras weg te kanen. Maar daar heb ik dan gelukkig geen last van. Ik wacht op het moment dat een groenvoerman in Amstelveen mij gaat vragen of zijn kont ook te dik lijkt in de broek die hij draagt. ‘Nee schat, die broek is te klein voor jouw kont.’ Try me.

Amsterdamse kamertjes

too-good-to-be-trueWonen in Groningen, werken in Amstelveen. Het kan best, maar dat heen en weer gereis moet niet tot in de eeuwigheid duren. Dan maar eens voorzichtig op Funda kijken. Om een globaal beeld te krijgen van de huizenprijzen in Amsterdam en omstreken. Nu weet je dat die prijzen hoger zijn dan in het noorden van het land, maar ik vind het allemaal wel erg overdreven duur. Voor de prijs van een eenkamerappartement van 25m² in Amsterdam krijg je in Groningen een paleisje met 6 slaapkamers, 3 badkamers, 2 garages, een tuin, een helikopterdek en een aanlegsteiger voor het vliegdekschip. Een koopwoning in Amsterdam behoort niet tot de mogelijkheden, tenzij je uitwijkt naar de buitenwijken. Maar als ik dan toch richting het westen ga, dan wil ik wel een beetje leuk wonen. Dus winkels, cafés, restaurants en een ruim cultureel aanbod op loopafstand.
Een 2
e
optie is blijven wonen in Groningen en kijken of ik voor doordeweeks een leuk kamertje in Amsterdam kan vinden. En dan wordt het pas echt interessant op het wereldwijde web. Via websites als kamernet.nl en kamertje.nl kom je, naast nette advertenties, toch een hoop obscure verhuurders tegen. Bijvoorbeeld zo’n man die als enige tekst ONLY WOMAN!!! heeft staan in zijn advertentie. Daar heb ik dan meteen zo’n beeld bij van een vieze, oude man die om de haverklap bij je in de kamer staat. Of die stiekem camera’s heeft opgehangen. Naakt dansen in je kamer wordt dan meteen een stuk onaantrekkelijker.
Ik vind iedere advertentie met weinig informatie sowieso dubieus. Mensen die zich als verhuurder, ‘verhuurder’, ‘voornaam’, of ‘A’ noemen, vertrouw ik niet. Even een volledige voornaam en een foto, graag! En een uitgebreide beschrijving van de kamer en bijbehorende faciliteiten zou eveneens wel fijn zijn. Zeker bij de prijzen die men vraagt voor die kleine kamertjes. Hoewel er soms ook ruime kamers voor een laag bedrag in een uiterst gewilde buurt worden aangeboden. Die vertrouw ik dus ook niet.
Verder zal ik niet reageren op teksten als “Hoi hoi, ik ben Anne-Jolijt en samen met Marie-Fleur en Sophie ben ik op zoek naar een kamergenootje. Wij houden van uitgaan, samen spelletjes spelen en zo, maar we doen niet alles samen. Wel veel.” Mama hier zal waarschijnlijk slapeloze nachten krijgen als de hockeymeisjes samen op stap zijn en te laat thuiskomen. Daar pas ik dus niet tussen, ik ben geen babysitter.
Kortom, ik heb nog niets geschikts kunnen vinden op fietsafstand van kantoor. Die fiets staat inmiddels te pronken in een rek bij station Amsterdam Zuid. Als iemand nog een fijn kamertje op een leuke plek weet, dan houd ik me aanbevolen!