Post-vakantiestress

Mijn collega’s bezorgen mij post-vakantiestress. Niet vanwege de vele e-mailtjes die gelezen moeten worden, maar omdat er geen rekening wordt gehouden met mijn wens om enkele kilo’s te verliezen in de komende weken. Italië is een heel leuk land, maar ze zouden er niet zo heerlijk moeten koken. Mijn broeken kunnen nauwelijks dicht en ik ben blij met mijn heupbroek, omdat ik mijn buik zo lekker over de broekrand kan draperen. Nu nog een Hawaii shirt aantrekken, een half liter blik bier binnen handbereik en ik kan zo meedoen met een darts competitie. Ik haat darts. Oftewel, ik ga alleen maar gezonde dingen eten, minderen met alcohol en minimaal 2 keer in de week naar de sportschool. Dat is tenminste het plan, alleen werken mijn collega’s niet erg mee.

Picture this: Je stapt op maandagochtend ‘monter’ op fiets, de sporttas ‘enthousiast’ achterop gebonden en peddelt in een half uurtje naar je werk. Je komt moe, bezweet en allesbehalve voldaan aan en moet eerst enorm uitrusten. Met koffie. Je komt weer een beetje bij, je vindt het nog steeds een goed idee dat je na het werk naar de sportschool  gaat en begint met het lezen van je mails.
‘Ach, ik heb morgen een borrel. In Utrecht. Oh, en daarna nog een hapje eten. Gezellig!’
‘Hé, volgende week donderdag met het team uit eten in Amstelveen. Leuk!’
‘Oh, de 12e hebben we een activiteit met de afdeling met een afsluitend diner….. Die broeken ga ik nooit meer dicht krijgen, dat wordt een legging.’
‘Verdorie, vergeten. Op de 19e organiseer ik samen met S. de heidag van de sectie. Dat wordt dus én een lunch én een diner. Ik ga een zwangerschapsbroek kopen.’
Zucht, zo gaat dat afvallen natuurlijk nooit lukken.

Ik doe m’n beklag bij vriend T. die troostend zegt dat het allemaal wel meevalt met mijn buik en dat ik binnen een paar weken weer in model ben. ‘En anders doe je toch gewoon corrigerend ondergoed aan?’ De lieverd bedoelt het goed. Denk ik, terwijl ik bezweet aankom bij de sportschool. Eerst maar eens kijken of ik op eigen kracht mezelf in model kan boetseren, voordat ik me in een korset ga hijsen. Wens me succes.

20170929_203848.jpg

Italiaans voedsel. En een drankje.

Fitbit

dieet2Een fitbit, ik had er nog nooit van gehoord. Zag het voorbij komen tijdens een reclame voor de Weight Watchers, ‘nu met een gratis fitbit’, en had er meteen een ander beeld bij. Dat je bij je pogingen om af te vallen een bit in je mond stopt en dat dat ding stroomstootjes afgeeft op het moment dat je begint te kwijlen bij het aanschouwen van een zak chips. Of iets anders lekkers. En dat je dan kronkelend van de pijn op de grond ligt en je nooit meer iets in je mond wenst te stoppen. Een prima hulpmiddel dus als je wilt afvallen, snel resultaat op een ongezonde manier zoals de meeste diëten. Nu is die fitbit inderdaad een soort van hulpmiddel, het blijkt een veredelde stappenteller te zijn. Het ding houdt bij hoeveel stappen je op een dag zet, van bank naar koelkast en weer terug, en hoeveel calorieën je daarbij verbrandt. De luxere varianten houden ook je slaappatroon bij en wekken je ’s ochtends met een stil trilalarm. Als het apparaat toch al kan trillen en het voornamelijk wordt gekocht door vrouwen, is het misschien een idee om er een vibratorfunctie op te zetten. Een ander soort fitness en ook prima om calorieën mee te verbranden. Kortom, de fitbit is blijkbaar een musthave als je wilt afvallen. Dames toch. We weten toch allemaal heel goed wat je wel of niet in je mond kan stoppen, hoeveel het mag zijn en hoe vaak. En dat regelmatig sporten ook niet verkeerd is voor lijf en leden. En stop vooral met het nuttigen van light producten. Ook zoiets, trouwens. Waarom zou je in vredesnaam roomijs in een light-variant willen eten? Als je dan wilt zondigen, doe het dan goed. Hup, gewoon zo’n hele bak met slagroomijs op schoot en lepelen maar. Bovendien zijn de meeste lightproducten helemaal niet zo gezond. Als ’t minder vet heeft, dan heeft ’t meer suikers en andersom. Light pindakaas blijkt 451% meer suikers te bevatten dan normale pindakaas. Mooi dat ze het voor ons zo precies hebben uitgerekend, niet ruim 400% maar 451% op de kop af. Moraal van dit verhaal; gebruik je gezonde verstand, eet verstandig, beweeg regelmatig, maar vergeet vooral niet om te leven. Is het al borreltijd, ergens?

Sportschool

sportZestien jaar geleden was ik een single, petieterig ding van 55 kg dat vol enthousiasme 2x per week de sportschool bezocht. Totdat Een Man de boel danig in de war kwam schoppen. Al gauw werd de sportschool ingeruild voor gezellige hangavondjes op de bank met man. Knus met chips, borrelnoten, toastjes brie en wijn. En voordat je het weet, ben je 15 jaar en 30 kg verder. Hoe je het ook wendt of keert, van een man word je dus altijd dik. Omdat vooral die extra 30 kg mij toch wel een beetje heel erg in de weg zat, werd het hoog tijd voor actie. Oftewel:
Stap 1, zorg voor een baan ver weg, zodat je minder vaak gezellig moet doen op de bank;
Stap 2, ga aan de LAT en omarm het single leven.
Het klinkt wat rigoureus, maar het werkt echt. Heeft stap 1 al 15 kg ‘winst’ opgeleverd, met stap 2 hoop ik mezelf weer in de juiste vorm te boetseren. Dat boetseren moet plaatsvinden in een sportschool en daarvan zijn er genoeg in Amsterdam. Dus sinds vorige week train ik bij een goedkope, landelijke keten. Nu kwam ik er al snel achter dat aan ‘goedkoop’ een keerzijde zit. Op dag 1 bleek dat er wel lockers zijn, maar dan zonder slot. Bring your own hangslot, geweldig. Voordat ik kon sporten moest ik eerst met een chagrijnig hoofd naar de Action, heel praktisch naast de sportschool gelegen, om een hangslot te zoeken. Daar moet je eerst die hele winkel voor doorjakkeren, al struikelend over duizenden kerstversieringen. Vreselijk, ik haat winkelen. Maar goed, een cijferslot gevonden en mijn spulletjes veilig opgeborgen om vervolgens tot de ontdekking te komen dat ik zonder leesbril de cijfertjes op het slot niet kan lezen. En waar is mijn bril? Jawel, in de locker. Gelukkig kan ik op gevoel een slot openbreken. Toen moest er nog gesport worden. Agressie en roeien blijken heel goed samen te gaan.
Goedkoop betekent ook ‘zoek het lekker zelf uit met je cardio en zo’. Natuurlijk is er een app en staat de website vol met spannende trainingsschema’s, maar een beetje toezicht en begeleiding is toch niet verkeerd. Lijkt me. Ik hoop niet dat ik, handig als ik ben, vast komt te zitten in de chest press. Of in een ander eng apparaat. Want die keren dat ik heb gesport, zat er alleen iemand leuk te zijn achter de balie. Daar heb je dus geen ene flikker aan.
En dan die douches. Ik zou een schadevergoeding vragen aan degene die die dingen heeft ontworpen. Pluspunt, de douche werkt prima. Zo goed, dat het hele hokje zeiknat wordt. Er is geen bankje waarop je kan zitten, dus dan krijg je dat gedoe dat je je natte voeten in een schone onderbroek moet zien te wroeten. Misschien is het de bedoeling dat je naakt door de gezamenlijke kleedkamer gaat dartelen, maar daar pas ik voor. Ik heb andere vrouwen ook nog niet bloot zien rond paraderen, dus het ligt echt niet aan mij. Die gezamenlijke kleedkamer stelt trouwens ook geen ruk voor. Een wand met 100 lockers en 3 poefjes waar de dames de billen op kunnen plaatsen tijdens het omkleden. Leuk, dat trendy gedoe, maar een lange bank waar 100 bipsen op passen zou een stuk handiger zijn. Jullie merken het al, ik heb het enorm naar mijn zin op de sportschool.