Shapewear

corsetiere.net

corsetiere.net

Shapewear is een mooi woord voor figuur corrigerend ondergoed. Ondergoed dat borsten omhoogstuwt, de buik laat verdwijnen, een wespentaille creëert, billen opbeurt en de heupen mooi rond laat zijn. Alles waarvan wij vrouwen denken dat het ons aantrekkelijker maakt voor het andere geslacht en blijkbaar ga je jezelf ook beter voelen als het lijf in de ‘juiste’ proporties is geduwd. Maar wat zijn dan die juiste proporties en houden we onszelf en een ander niet voor de gek? Het droombeeld voor veel vrouwen is het zandloperfiguurtje met een lekkere C-cup. Maar dat hebben we nu eenmaal niet allemaal en bovendien hebben de mannen ook hun eigen voorkeuren, om het even lekker lastig te maken. De een houdt van grote borsten, de ander heeft liever een handzamer formaat, er zijn mannen die op dikke vrouwen vallen of juist op dunne latten. Kortom, waarom doen we al die moeite? Is die vent niet gewoon gevallen voor je sprankelende ogen en je geweldige persoonlijkheid? En houdt hij niet net zoveel van je als je, puisterig en al, ongesteld bent en je volstrekt onmogelijk gedraagt? Maar nee, we hijsen ons massaal in de shapewear. Alleen lijkt mij die hele figuur corrigerende zooi bij een opbloeiende liefde toch wel een stressfactor. Want stel je eens voor dat je op de date aller dates gaat, die date van ‘tonight is the night…’, en dat je op het moment suprême uit je sexy jurkje stapt en die leuke man je moet helpen om je te bevrijden uit de huidkleurige short met pijpjes. Kunnen we het licht even dimmen? Want die letterlijk adembenemende korset met push up bh moet ook nog uit. De vetrolletjes springen spontaan tevoorschijn, je billen en borsten zakken 20 centimeter en de taille is met de noorderzon vertrokken. Toppunt van romantiek, echt waar. Dit propje gaat morgen weer naar de sportschool.

 

Deze dames hebben toch echt geen shapewear nodig

 

Baard

Mijn vorige columnMusei Vaticani lokte de reactie uit dat er toch veel meer categorieën ‘man’ zijn dan de drie die ik heb opgesomd. Dat is natuurlijk ook zo, maar drie hoofdsoorten man leek mij eerst wel voldoende. Bovendien moet een column kort zijn, ik krijg nooit al die subcategorieën ‘man’ in één tekstje gepropt. Nu ben ik ook niet van plan om elke week iets te gaan schrijven over mannen, maar ik moet toch echt iets zeggen over mannen met baarden. Eerlijk is eerlijk, ik heb er nooit wat aan gevonden, zo’n man met een baard. Mijn prilste herinnering aan een baardman is gekoppeld aan een man in een jurk. Hij heet Sinterklaas en zeg nu zelf, dat is echt geen woest aantrekkelijke kerel. Hij is ruim 1700 jaar oud, draagt dus een jurk, heeft een fout hoofddeksel, loopt interessant te doen met een staf en is altijd opgezadeld met een schimmel. Alleen paardenmeisjes zullen dat laatste leuk vinden en ik ben géén paardenmeisje. Ook in mijn schooltijd waren vele onderwijzers en leraren uitgedost met een baard. Niet keurig gestyled zoals tegenwoordig het geval is, maar van die woeste wildgroei-gevallen. Als je goed keek, kon je zien wat ze de afgelopen week hadden gegeten. Dus keek je liever niet. Diezelfde mannen droegen geruite overhemden, corduroy broeken en hadden vaak een hele foute bril. Nog drie redenen om niet naar ze om te kijken.
Maar gelukkig, tijden veranderen en zelfs ik heb het afgelopen jaar een waarderende blik laten dwalen over een paar bebaarde mannen. Nu weet ik niet zeker of het aan de keurig gestylde baarden lag of aan het feit dat die mannen er gewoon goed uitzagen. De barman had een leuke lach en mooie blauwe ogen en die man in de trein had hele lieve, mooie bruine ogen. En nu ik dit zo teruglees weet ik wel zeker dat het niet aan de baard lag. Het zit ‘m toch altijd in de mooie ogen.

De Man

David (Michelangelo)

De Man. Er bestaat ook zo’n achterlijke reclame van een deodorantfabrikant over De Man, maar dit stukje is geïnspireerd door een bijzonder leuke blog die ik heb gelezen over kortpittige kapsels van vrouwen. Geschreven door een man en samengevat komt het er op neer dat Nederlandse vrouwen een kort kapsel nemen omdat ze geen zin hebben in seks met die slome Nederlandse mannen. Nederlandse mannen houden niet van seks met kortpittig geknipte vrouwen, dus hebben we hier een win-winsituatie. Desbetreffende vrouwen hebben blijkbaar wel zin in een lekkere Spanjaard, maar ik vraag me toch echt af of dit wederzijds is. Zouden Spanjaarden ook niet liever een vrouw met weelderige lokken in hun bed aantreffen? En met snor, volgens mijn wederhelft.

Nu vind ik het wel meevallen met de Nederlandse man, er zitten best leuke exemplaren tussen. Mannen zijn wat mij betreft in drie categorieën in te delen. De eerste categorie is de Gewone Man. Van die mannen die er gewoon zijn, van die grijs-muizerige types, niet onaardig maar ook niet spannend. Deze vrouw krijgt het er niet warm van. De tweede categorie is de Too Much Man. Dat zijn van die kerels die zichzelf zo geweldig en aantrekkelijk vinden, dat je er als vrouw acuut lesbisch van wilt worden. Moet er niets van hebben en als ik dan toch aan de vrouw moet, dan graag een type als Salma Hayek.
De derde, de laatste en leukste categorie is de Man Oh Man. De mannen die om wat voor reden dan ook interessant zijn, die je nog een keer extra goed bekijkt als je ze in het wild tegenkomt. En nee, natuurlijk gaat het niet alleen om het uiterlijk. Man Oh Mannen kunnen me ook intrigeren als ik er zowel zinnige als onzinnige gesprekken mee kan voeren. Of als ze een leuke lach hebben of vanwege de manier waarop ze in het leven staan of omdat je ermee kan flirten zonder dat het uit de hand loopt. Aantrekkingskracht is en blijft een raar fenomeen.