Foto’s van Dick

Geen paniek, ik ben niet van plan om een fotogalerij te plaatsen van mannen die Dick heten. Nee, dit gaat over mannen die dick pic’s versturen. Voor de Neanderthalers onder ons: kerels die hun piemel in opperste staat van paraatheid fotograferen en dit graag met een vrouw of man naar keuze willen delen via WhatsApp. Een medeblogster schreef er onlangs een hilarisch verhaal over, ik ben ondertussen blij dat ik een keurig getrouwde vrouw ben en niet tot de dick pic-doelgroep behoor.

Nu is het in het digitale tijdperk ongelooflijk gemakkelijk om snel foto’s te maken en te versturen, maar dat was zo’n 25 jaar geleden wel anders. Stel je eens voor: je bent een man en je wilt iemand verrassen met een foto van je geslachtsdeel. Je bent in het bezit van een analoge camera, dat is zo’n apparaat waar een filmrolletje in geplaatst moet worden. Je hebt voor de gelegenheid een rolletje van 24 foto’s gekocht, 36 leek je teveel van het goede, en gaat aan de slag. Je sjort de boel in model en probeert Dicky goed in beeld te krijgen. Dat is best lastig, want je kunt niet controleren wat je gefotografeerd hebt. Iedereen kent die oude familiefoto’s wel, er mist altijd wel ergens een kop of iemand hangt de klootzak uit. En als je pech hebt, heb je een hele oude camera  en moet je na het maken van een foto, de film zelf doordraaien. Doe je dat niet, dan heb je ineens een woud van piemels gecreëerd. Kortom, je bent uiterst geconcentreerd bezig en nadat je Dicky van alle kanten hebt belicht, breng je het volgeschoten rolletje naar de Hema. Want de foto’s moeten ontwikkeld en afgedrukt worden. Een week later mag je je levenswerk komen ophalen en hoop je dat je niet ter plekke, tussen rookworst en tompouce, wordt aangehouden voor het fabriceren van porno.

Eenmaal in het bezit van de foto’s selecteer je de ‘mooiste’ exemplaren, zet je op de achterkant je telefoonnummer en handtekening (‘veel liefs van Willie’), stopt ze in een voldoende gefrankeerde envelop en verstuurt ze naar de vrouw of man naar keuze. Toentertijd werd de post echt nog op de volgende dag bezorgd, dus je zit de hele dag naast de telefoon om te voorkomen dat je moeder het gesprek aanneemt. Voor de jeugd: vroeger zat de telefoon vast aan een snoer en deden we niet aan mobiliteit. ’s Avonds gaat eindelijk de telefoon, maar het is niet de beoogde love interest. Nee, het is een woedende ouder die je ballen op het hakblok wil leggen en de messen al aan het slijpen is. Conclusie van dit alles: de kans is zeer klein dat er in het analoge tijdperk op grote schaal dick pic’s werden gedeeld. Teveel gedoe.

In het huidige digitale selfietijdperk kan iedereen zich heerlijk uitleven met het fotograferen van de kroonjuwelen. Echter, de meeste vrouwen krijgen liever andere juwelen voorgeschoteld. Dus mannen, stop met die flauwekul tenzij je jezelf graag voor paal zet. Delete die foto’s of verbouw ze tot een ‘piek met ballen’-kerstkaart. Zal je oma blij mee zijn. En, probeer eens op de ouderwetse manier iemand te versieren. Is niets mis mee en een stuk spannender. Gewoon proberen, kop omhoog, borst vooruit en gaan met die banaan!

 

happy2

Groen

Een simpel gesprek over het bijhouden van een moestuintje en het hebben van een Prius kan bij mij tot zeer wonderlijke kronkels in het hoofd leiden. En vervolgens tot een kort verhaal. Mijn excuses voor het ongemak.

Opeens stond ze naast zijn bureau, Sandra van het Secretariaat. Sandra, hij had al een tijdje een oogje op haar.  In menig natte droom speelde Sandra de hoofdrol. Hoe vaak hij niet gefantaseerd heeft over het aanraken van haar stevige billen en borsten, het zoenen van haar lange benen van teen tot…, een rilling van genot schoot door zijn lichaam. En nu stond ze bij hem aan het bureau. Bij hem!
‘Zeg Hans, die pastelblauwe Prius is toch van jou?’, zei ze. Haar hese stem alleen al zorgde voor onrust in het lijf en even wist hij van de zenuwen geen woord uit te brengen.
‘Toch?’, vroeg ze nog eens. Hij schraapte zijn keel en bevestigde haar vermoeden. ‘Geweldig, ik ben dol op milieubewuste mannen!’, lachte ze. En voordat hij het wist, waren ze in een geanimeerd gesprek verwikkeld over duurzaamheid, een leven zonder plastic verpakkingen, tuinieren en groener dan groen leven. Tijdens het gesprek leunde Sandra steeds meer voorover, hem een mooi uitzicht gunnend op haar, in een groene beha verpakte, borsten.
‘Zeg, wil je vanavond een kopje koffie bij mij komen drinken’, vroeg ze opeens, ‘dan kan ik je mijn groenvoorzieningen laten zien’. Hij begon te stamelen en kon met moeite zijn enthousiasme in bedwang houden. Ze begon zachtjes te lachen. ‘Fijn, dan zie ik je vanavond’ en heupwiegend liep ze weg, hem in katzwijm achterlatend.

Die avond zat hij gespannen in zijn schoongeboende Prius, de klamme handjes aan het stuur. Hij had zijn netste spijkerbroek en polo aangetrokken en zich besprenkeld met Cool Water. Lekker fris en niet te overheersend, dat vindt Sandra vast fijn. Voor de zekerheid had hij een condoom-probeerpakket aangeschaft; 24 verschillende condooms, dat moest toch voldoende zijn. Om zich te ontspannen, luisterde hij naar een oud nummer van KC and the Sunshine Band:
Do a little dance
Make a little love
Get down tonight
Hij neuriede mee en voegde er in zichzelf aan toe ‘and tonight I make you my woman’. Wat kon er nog mis gaan. Hij rook fris, had 6 keer zijn tanden gepoetst en de tong geschraapt, mondwater gebruikt en de edele delen een extra wasbeurt gegeven. Hij zou Sandra niet teleurstellen!

Op de afgesproken tijd stond hij voor haar deur, met een bosje bloemen in de hand. De plastic verpakking had hij snel in het tankstation verwijderd. Ze deed de deur open en Hans moest zijn teleurstelling wegslikken. Want Sandra had een flodderig t-shirt en een ronduit smerige joggingbroek aan. Hij had gehoopt op een iets spannender outfit, maar ook in die oude zooi zag ze er verdomd sexy uit.
‘Ha fijn, je bent er! Kom verder en dan laat ik je de moestuin zien, ik heb het gereedschap al klaar liggen’. Bedremmeld volgde hij haar naar de tuin en overzag het overwoekerende geheel. Ze duwde hem een snoeischaar in de handen en vroeg hem om de heesters aan de linkerkant van de tuin met grove halen te kortwieken. ‘Dan ga ik aan de andere kant van de tuin aan de slag’ en ze maakte zich uit de voeten.

Drie uur later stond hij vuil en bezweet bij zijn auto. Hij voelde zich belazerd. In plaats van een potje tongworstelen en de smaakjes van de condooms uitproberen, had Sandra hem een glas cola aangeboden en hem bedankt voor zijn inspanningen. Om hem vervolgens de deur uit te werken. De trut. Maar wat zal ze morgenochtend verrast zijn, als ze de gordijnen van haar slaapkamer opentrekt en naar de gesnoeide heesters kijkt. Want niemand in de buurt heeft een struik in de tuin staan die versierd is met 24 opgeblazen condooms. Daar kan ze nog een puntje aan zuigen.
Er bestaat geen mooiere wraak dan zoete wraak. En met die wetenschap stapte Hans, ondanks alles, met een glimlach op zijn gezicht in de auto.

Romantiek

Voordat ik mijn kijk op romantiek ga delen, moet ik eerst wat rechtzetten. Want mijn man is ietwat ontstemd over het feit dat zijn collega’s blijkbaar denken dat hij muzikaal is. In mijn laatste blog had ik geschreven over mannen die het Wilhelmus kunnen boeren en om een of andere reden denkt iedereen dat het over J. gaat. Hij boert geen volkslied, niet op de gebruikelijke wijze in ieder geval. Laten we het erop houden dat zijn boertjes uit een andere lichaamsopening komen. Vaak. Met een enorm volume. En dat is niet romantisch, maar ik heb me laten vertellen dat dit soort activiteiten bij een gezonde relatie horen. Wat mij betreft kan je ook doorslaan in het ‘eerlijk zullen wij alles delen’ in een relatie.

Maar goed, laten we het over romantiek hebben. Daar ben ik niet echt van. Een slaapkamer volgebouwd met kaarsjes bijvoorbeeld. Waarom in vredesnaam? Als ik er niet de slappe lach van krijg, dan is de kans groot dat ik eerst de verzekeringsvoorwaarden bij brandschade ga lezen, de emmertjes water klaarzet en het alarmnummer alvast bel. Beddengoed, gordijnen en kaarsen gaan gewoon niet goed samen en een ongeluk zit in een heel klein hoekje. Het geluk zit dan blijkbaar in een grote hoek, maar daar is ’t nooit te vinden als je het nodig hebt. Kaarsjes en een vol bad: van hetzelfde laken een pak. Hoe stap je elegant het bad in zonder je voetzolen te verbranden aan een waxinelichtje met als gevolg dat je een badwatertsunami veroorzaakt. Kaarsjes uit en omdat je op je pijnlijke voeten staat te wiebelen, glij je uit op de natte badkamertegels, stoot je je hoofd tegen de toiletpot en moet je naar de eerste hulp worden gebracht. Weg romantiek. Of rozenblaadjes door het hele huis gestrooid. Schattig hoor dat iemand de moeite heeft genomen om duizenden rozen de nek om te draaien, maar wie ruimt die zooi op? Je kan overwegen de boel bij elkaar te vegen, zodat je met de rozenblaadjes kan koken. Correctie: rómantisch koken. Maar dan moeten de rozen wel onbespoten zijn en dan is het advies om de wilde rozen in plantsoenen te gebruiken, want die worden bijna nooit bespoten. Weet de plantsoendienst dat ook? En is het trouwens niet strafbaar om bloemen te plukken in een plantsoen of park? Bestel gewoon een pizza, minder stress in de keuken en meer tijd om samen door te brengen.

Heb ik dan helemaal geen gevoel voor romantische activiteiten? Jawel, maar romantiek zit voor mij niet in kaarsjes, champagne en rozenblaadjes. Ik vind het een lading geven waar ik niet gelukkig van word. Romantiek zit voor mij in de spontane, lieve, kleine dingen die iemand voor je kan doen. Zomaar een bos bloemen of maar één bloem, een klein cadeautje, een kaartje met wat lieve woorden. Of gewoon een knuffel, meer heb ik niet nodig. En dat is maar goed ook, met een man die het nuttigen van chili con carne het toppunt van romantiek vindt tijdens het kijken van een voetbalwedstrijd.

romantiek1

Dit dus, even wat aandachtspuntjes: Hoe kun je samen uit dat belachelijke glas drinken als er zo’n tafelblad tussen zit. Garnalen, hoe eet je die krengen zonder te knoeien en wordt het badwater niet koud….

 

Tongzoen

zoenen

@Hein de Kort

Geen paniek, dit wordt geen hele verhandeling over de do’s en don’ts van de edele kunst van het tongzoenen. Dat is in ieder geval niet mijn insteek. Nee, het gaat over het boeiende gesprek dat ik afgelopen vrijdag had met mijn neefje van 10. Terwijl hij enthousiast in een pannenkoek zat te prikken, vertelde hij over zijn verkering. Nadat we nadere bijzonderheden over het meisje aan hem hadden ontfutseld, je moet immers wel weten wat je als familie binnenhaalt, deelde hij ons heel rustig mee dat hij ook al met haar had gezoend. Mijn zwager én vader van de 10-jarige stikte bijna in zijn pannenkoek, zeker toen de mededeling volgde dat er al zeker 18 keer gezoend was. Toch niet met de tong, vroeg mijn zwager die een ervaringsdeskundige is op dit gebied. Heb ik me tenminste laten vertellen door mensen die het kunnen weten. Nee, het waren gelukkig alleen maar ‘hallo-en-dag’-kusjes. Want neefje heeft besloten dat hij tongzoenen smerig vindt. Om te demonstreren hoe smerig tongen wel niet is, liet hij ons zijn idee van tongzoenen zien. Gesloten ogen, getuite lippen en een tong in rolvorm. Maar om er zeker van te zijn dat hij in de komende jaren zijn tong niet in een andere mond gaat steken, hebben wij gemeend de ranzigheid van French kissing nog eens extra te benadrukken. Dus hebben we hem verteld over het zoenen met mensen die net shoarma met knoflooksaus hadden genuttigd en over half vermalen broodjes pindakaas die je in een mond kan aantreffen en dan opeens aan jouw tong zitten vastgeplakt. Dit was gelukkig voldoende om een hartgrondig bah uit de mond van neefje te ontlokken en de mededeling dat hij nooit, maar dan ook echt nooit, zal gaan tongzoenen. Blij toe, anders hadden we ook nog moet uitleggen dat je bij het tongen 18 miljoen bacteriën uitwisselt en dat sommige mensen hun tong in de centrifugestand hebben staan en daarbij enorm kunnen kwijlen. Jakkes.
Nee, laat neefje voorlopig maar onschuldige kusjes uitwisselen met zijn verkering. Nog tijd zat om te leren hoe je met je tong de taal van de liefde spreekt. Zonder pindakaas en kwijl.

 

Onhandig

clumsy4Zolang als ik me kan herinneren, ben ik onhandig. Op ieder denkbaar vlak. Sinds ik weet dat ik geen diepte zie, is dat mijn ultieme excuus om mijn onhandigheid te verklaren. Daar kom ik mee weg als ik weer eens met een mouw aan een deurkruk blijf hangen of bij het openen van een kastdeurtje vergeet mijn hoofd uit de zwaairichting te verwijderen. Hup, weer een bult op het voorhoofd. ‘Ja, ik zag het niet aankomen want ik zie geen diepte’. Duh. Ik struikel ook altijd op de meest ongelukkige momenten over mijn eigen voeten. Jarenlang ging een extra gevulde EHBO-doos mee op vakantie omdat Marita van stoepjes stuiterde of juist vergat een voet op te tillen bij het bestijgen van zo’n stoep. Echt waar, iedere millimeter hoogteverschil in het te bewandelen terrein leverde acuut gevaar op voor mijn enkels. Nog steeds eigenlijk, wat lastig is met mijn voorliefde voor hoge hakken.

Met voedsel ben ik ook niet te vertrouwen, soms is het gewoon moeilijk om met een vork je mond te vinden. Spaghettislierten verdwijnen in het decolleté, de rode saus maakt een fijne vlek op je nieuwe witte shirt en als je in paniek de spaghetti wil opvissen, gooi je enthousiast een glas wijn om. Over een ander, dat soort gedoe dus. Zomers op een fijn terras eten vind ik fijn maar ook een ramp. Ik presteer het altijd zo te gaan zitten dat mijn hoofd veel wind vangt, met als gevolg dat ik zowel op de biefstuk als op mijn eigen haar zit te kauwen.
En dan make-up. Ik vind het knap als vrouwen in een schuddende trein zonder te knoeien make-up op hun hoofd kunnen aanbrengen. Ik presteer het om in stilstand de mascara op oogleden en wangen te smeren, terwijl ik zo mijn best doe om alleen de wimpers te verven. Nagellak bedekt bij mij altijd meer dan alleen de nagels en met lippenstift kan ik onbedoeld een snor fabriceren. Ik gebruik daarom zo min mogelijk make up met als slap excuus dat puur natuur toch het mooist is.

Maar het grootste mijnenveld vind ik nog wel de liefde en alles wat daarmee samenhangt. Ik kan volkomen blind zijn voor gevoelens van een ander en reageer, naderhand bekeken, erg klunzig op een uiting van verliefdheid. Ooit meegemaakt dat je na een gezellige avond door iemand naar huis wordt gebracht, je denkt dat je bij het afscheid de gebruikelijke drie wangkusjes gaat uitvoeren en dat die eerste kus ergens halverwege je lippen of op je neus belandt? En dat je dan lekker onbenullig reageert door te zeggen dat hij erg onhandig bezig is en vervolgens gewoon afscheid neemt? En dat je pas bij het betreden van je huis je afvraagt of hij nou net van plan was om je te gaan zoenen? En dat je dan met je kop tegen de muur wilt bonzen omdat je die kans hebt laten ontglippen?
Ik wel.

 

Shapewear

corsetiere.net

corsetiere.net

Shapewear is een mooi woord voor figuur corrigerend ondergoed. Ondergoed dat borsten omhoogstuwt, de buik laat verdwijnen, een wespentaille creëert, billen opbeurt en de heupen mooi rond laat zijn. Alles waarvan wij vrouwen denken dat het ons aantrekkelijker maakt voor het andere geslacht en blijkbaar ga je jezelf ook beter voelen als het lijf in de ‘juiste’ proporties is geduwd. Maar wat zijn dan die juiste proporties en houden we onszelf en een ander niet voor de gek? Het droombeeld voor veel vrouwen is het zandloperfiguurtje met een lekkere C-cup. Maar dat hebben we nu eenmaal niet allemaal en bovendien hebben de mannen ook hun eigen voorkeuren, om het even lekker lastig te maken. De een houdt van grote borsten, de ander heeft liever een handzamer formaat, er zijn mannen die op dikke vrouwen vallen of juist op dunne latten. Kortom, waarom doen we al die moeite? Is die vent niet gewoon gevallen voor je sprankelende ogen en je geweldige persoonlijkheid? En houdt hij niet net zoveel van je als je, puisterig en al, ongesteld bent en je volstrekt onmogelijk gedraagt? Maar nee, we hijsen ons massaal in de shapewear. Alleen lijkt mij die hele figuur corrigerende zooi bij een opbloeiende liefde toch wel een stressfactor. Want stel je eens voor dat je op de date aller dates gaat, die date van ‘tonight is the night…’, en dat je op het moment suprême uit je sexy jurkje stapt en die leuke man je moet helpen om je te bevrijden uit de huidkleurige short met pijpjes. Kunnen we het licht even dimmen? Want die letterlijk adembenemende korset met push up bh moet ook nog uit. De vetrolletjes springen spontaan tevoorschijn, je billen en borsten zakken 20 centimeter en de taille is met de noorderzon vertrokken. Toppunt van romantiek, echt waar. Dit propje gaat morgen weer naar de sportschool.

 

Deze dames hebben toch echt geen shapewear nodig

 

Vriendschap

vriendschap6.jpgDe heren van Het Goede Doel hebben in het verleden leuke liedjes geschreven, maar met ‘Vriendschap’ hebben ze wat mij betreft de plank misgeslagen. ‘Een keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie’. Niet waar, Henk Westbroek. Mensen komen en gaan, maar echte vriendschap gaat nooit verloren. Je kan iemand 15 jaar lang niet zien en bij het eerstvolgende contact de draad weer oppakken alsof je elkaar gisteren voor het laatst hebt gesproken. En oké, met anderen raak je op een gegeven moment uitgeluld en moet je er niet aan denken om daar ooit nog eens mee af te spreken. Is helemaal niet erg, er zijn altijd weer andere leukerds in de buurt om bevriend mee te raken. Nu heb ik geen bakken met vrienden voorradig maar de vrienden die ik heb, zijn mij allemaal even dierbaar. Oude vrienden, nieuwe vrienden, beste vrienden en mogelijk toekomstige vrienden, de laatste tijd zit ik niet verlegen om afspraakjes. Naast vrouwen heb ik ook mannen in mijn vriendenkring. Nu blijkt dat laatste nogal eens voor opgetrokken wenkbrauwen te zorgen. Is het voor een tienermeisje betrekkelijk normaal dat je ook bevriend bent met jongens, als volwassene is een vriendschap tussen een man en vrouw (beiden van het heteroseksuele soort) blijkbaar iets ongewoons. En gedoemd om te mislukken. Diezelfde Henk Westbroek van Het Goede Doel heeft in de vorige eeuw al iets geroepen over zijn vriendschap met vrouwen en ik citeer: ‘Bij vrouwen speelt toch altijd onderhuids een erotisch moment mee.’ Kijken alle mannen zo naar hun vrienden van het vrouwelijke geslacht en geldt dat andersom ook? Dat wij vrouwen na een paar glazen wijn ons opeens gaan afvragen waarom wij die leuke vent aan de andere kant van de cafétafel nog nooit de kleren van het lijf hebben gerukt? Wat nou vriendschap, seks willen we! Gelukkig heb ik een ijzeren zelfbeheersing als ‘mijn mannen’ in de buurt zijn en is het nog nooit in mij opgekomen om erotiek in de vriendschap te pompen. En als dat wel het geval is, zou ik dat hier natuurlijk nooit toegeven. De familie leest mee.