Drag

In een tijd waarin negativiteit de boventoon voert, heb ik vooral behoefte aan schoonheid en lichtheid.  Op Instagram worden alleen leuke mensen gevolgd, het Twitter-account is opgezegd en op tv kijk ik tegenwoordig naar RuPaul’s Dragrace. Ik ben over het algemeen geen ‘binge watcher’ maar ik kan echt uren naar dit geweldige programma kijken.

Logischerwijs ben ik halverwege seizoen 13 begonnen met kijken op MTV en dat alleen omdat Kandy Muse ruzie had met Tamisha Iman. Gefascineerd door het feit dat mannen, dressed as girls, ruzie maken als een stel hysterische wijven, moest ik wel blijven kijken. Wie zijn deze mannen en waarom hebben ze voor deze kunstvorm gekozen? Zelfexpressie, entertainment? En wat doen ze eigenlijk bij zo’n Dragrace?

Gelukkig is RuPaul’s Dragrace ook op Netflix beschikbaar en kon ik beginnen met seizoen 1, vanavond heb ik  seizoen 10 afgerond. Een periode van 10 jaar waarin je het programma ziet groeien. Werd de winnaar in het eerst seizoen nog gekroond in de studio zonder publiek, nu is het een live show in een groot theater. Maar de mensen blijven hetzelfde. Mooie én lelijke mannen, maar ook non-binair en transgenders, dik én slank, die zichzelf transformeren in prachtige vrouwen.

Dragrace is een afvalshow, waarin veel van de deelnemers wordt gevraagd. Naast het jezelf leuk kunnen presenteren op de catwalk, moet er ook worden gezongen, gedanst en geacteerd. Een van mijn favoriete onderdelen is de Snatchgame, waarin de deelnemers een bekend iemand moeten nadoen. Maar de verhalen van de mens ‘achter de drag’ zijn het mooist, hoe confronterend deze verhalen soms ook zijn. Want ‘anders zijn’ wordt niet door iedereen geaccepteerd. Een man is een man, een vrouw is een vrouw en wij zijn allemaal hetero. Waarom is het zo moeilijk om iemand te accepteren en te respecteren voor de persoon die hij/zij/hen is? Discriminatie, geweld, verkrachting en exorcisme (!): niemand zou hieraan blootgesteld mogen worden.  

Ondanks de soms verdrietige achtergrondverhalen, geniet ik van de verschillende persoonlijkheden die meedoen aan het programma. Arrogante types, ruig uitziende types die heel lief blijken te zijn, vervelende ‘vrouwenkliekjes’, grappige dames, luide tantes en naaktlopers: het blijft mij intrigeren. In augustus komt een van mijn favorieten, Bianca del Rio, naar Amsterdam en ik heb de kaartjes al in huis. Verheug me er nu al op.

Kluizenaar

Opeens weet je het… je wordt kluizenaar. Was ik in het begin van de pandemie ervan overtuigd dat ik ‘later’ minstens twee dagen in de week naar kantoor zou gaan, inmiddels ga ik liever helemaal niet meer de deur uit nu het openbare leven zich weer normaliseert. Ik realiseer me dat ik gewoon niet dol ben op de aanwezigheid van andere mensen, uitzonderingen daargelaten, en dat ik toch ook een hoop dingen niet heb gemist in de afgelopen twee jaar. Een korte opsomming.

Knaag- en stinkdieren

Nu de meeste coronamaatregelen zijn afgeschaft, wordt er als vanouds volop gebruik gemaakt van de trein. Toen we nog een mondkapje moesten voorbinden, werd er nauwelijks gegeten in de trein. Maar nu? Er wordt enthousiast geknaagd op appels, wortels en ander konijnenvoer. Ik háát het geluid van malende kaken. Ook de snuivers en rochelaars zijn weer terug, net als de stinkerds. Stinkerds zijn mensen die rieken naar frituur, afhaalchinees, hutspot, zweet en/of zware shag. Bah.

Collectanten

Ergens leek het me een goed idee om zelf weer naar de supermarkt te gaan, maar na een paar keer te zijn besprongen door collectanten, begin ik daar niet meer aan. Wat moeten die mensen in mijn aura? Met hun tablets waarop ik meteen mijn gegevens mag invullen zodat ik maandelijks astmatische cavia’s in Peru kan voorzien van zuurstofpompjes. Nee, ik geef graag aan goede doelen maar niet zo. En de boodschappen? Die laat ik weer bezorgen.

Drukte

Alles mag en kan weer, dus gaat de buitenwereld los met teamactiviteiten, donderdagmiddagborrels en andere ongein. Laat ik daar nu heel ongelukkig van worden, zeker als er ook nog een soort van verplichting aan vastzit. Hoe groter de groep, hoe vervelender ik het vind worden. Mensen in groepen zijn druk en ik houd van de stilte. Natuurlijk vind ik het best gezellig om de kroeg in te gaan, maar dan met een (hele) kleine groep mensen. En daarna snel weer naar huis om te genieten van de rust. In campingoutfit, op de bank, met chips en Netflix.

Eigen wereldje

Voor mezelf is het bovenstaande niet verrassend, ik ben altijd al graag op mezelf geweest. Maar het leven bestaat uit deelnemen aan alles wat een ander voor je bedacht heeft: school, familiebijeenkomsten, een baan. Activiteiten waarin je ‘noodgedwongen’ moet omgaan met andere mensen. Nu lukt me dat best aardig, maar soms vind ik het een gedoe. Door twee jaar te moeten thuiswerken, heb ik gemerkt hoe lekker ik het vind om niet constant omringd te zijn door groepen mensen. Man had gelijk toen hij ooit eens opmerkte dat we allebei de neiging hebben om ons terug te trekken in een eigen wereldje, zeker als een van ons er alleen voor zou komen te staan. Samen waren we op onszelf en alleen ben ik een semi-kluizenaar aan het worden. Ik geloof niet dat ik dat erg vind.