Oubollig

De werkgever heeft een leuk idee. Iedere medewerker mag een top 3 van liedjes indienen, waarmee een top 2022 wordt samengesteld. De meeste collega’s reageren enthousiast, maar er is er toch een enkeling die het een verschrikkelijk idee vindt. Want het zal vast een oubollige lijst worden, omdat dan heel duidelijk wordt dat de gemiddelde leeftijd binnen ons bedrijf aan de hoge kant is. Kortom, het wordt een lijst van oude meuk, samengesteld door bejaarden die terugverlangen naar hun jeugd. Mijn opgetrokken wenkbrauwen vielen bijna van mijn hoofd toen ik het las. Je muzikale voorkeuren worden weliswaar gevormd in je jeugd, maar dat betekent toch niet dat je ‘hedendaagse’ muziek niet weet te waarderen? Iets kan niet je smaak zijn, maar eigenlijk is muziek gewoon tijdloos. Er zijn door de jaren heen zulke mooie dingen gemaakt, dat noem je toch niet oubollig. Kom maar op met die lijst!

Top 2000

Normaal gesproken luister ik tijdens werkuren niet naar muziek, iets met gauw verveeld zijn en daardoor snel afgeleid, maar in deze tijd van het jaar luister ik altijd met veel plezier naar de Top 2000. Het brengt mooie herinneringen naar boven. Een bijna uitgestorven kantoorpand en dan met collega’s dansen op Dancing Queen of samen met een collega losgaan op Ich bin wie Du. En dat er dan nog meer mensen in het pand blijken te zijn die ongerust komen vragen of het wel goed met ons gaat, gezien het kattengejammer. Tja, niet iedereen kan zingen.  

Nu we gedwongen thuis moeten werken, mis ik de verbinding die muziek in deze periode van het jaar brengt en zit ik alleen met mijn herinneringen. Herinneringen aan een concert van Anneke van Giersbergen in Vera (Groningen), Fleetwood Mac in Het Sportpaleis (Antwerpen) en Rammstein in Ahoy. Gisterochtend stond ik in mijn eentje te dansen op More than a Woman van The Bee Gees en zit ik nu mee te zingen met Limburg van Rowwen Hèze. Maar dan met het verkeerde accent. Heerlijk!
Ik ontdek nieuwe muziek, hoor nummers die mij werkelijk niets doen, maar bovenal geniet ik van een lijst met muziek uit 1956 tot en met 2021.

Lijstje

Nog even terug naar het woord oubollig. Het betekende oorspronkelijk koddig, gek of dwaas, maar wordt de laatste jaren vooral als synoniem voor ouderwets en kneuterig gebruikt. Misschien omdat mensen denken dat het woord eigenlijk oudbollig is? Ben ik oud? Mwah. Ben ik bollig? Eh, ja. Maar ben ik ouderwets? Nee zeg! Lever ik bij de werkgever een lijstje van 3 liedjes aan? Nee. Ik zou niet weten welke nummers ik zou moeten kiezen, het aanbod is te groot. Bovendien is de kans aanwezig dat ik met liedjes uit de jaren 80 kom aanzetten en dat die enkeling me dan een oude graftak vindt. Die eer laat ik graag over aan mijn bejaarde collega’s. De boomers.

©enchanted little world

Kerstboom

December vind ik de meest vervelende maand van het jaar en de verplichte gezelligheid kan me ook nooit snel genoeg voorbij zijn. De laatste keer dat ik een kerstboom in huis had staan, was in 2009. De jaren daarna vond ik het niet de moeite waard om een boom neer te planten, we waren immers toch niet thuis met de kerst en het is zo’n gedoe, dat op- en aftuigen. Dus wat bezielde mij om twee maanden geleden een kunstkerstboom met geïntegreerde lampjes aan te schaffen? Het moet een vlaag van verstandsverbijstering zijn geweest. Of probeer ik het voor mezelf nog een beetje gezellig te maken in deze donkere coronatijden? Ik heb werkelijk geen idee.

Gisteravond was ik eindelijk zover om de boom uit zijn doos te bevrijden. Ik trof drie boomonderdelen, een voet voor de boom, drie oogbouten en een stekker aan. Plus twee vellen A2-papier met daarop een werkinstructie in twintig talen. Alsof je een werkinstructie nodig hebt voor het opbouwen van een boom. Enfin, de voet uitgeklapt, de oogbouten in de daarvoor bestemde gaatjes geduwd en het onderste deel van de boom in de voet geplaatst. Terwijl ik liggend op de grond de oogbouten vastdraai, vallen de grote takken alvast in positie. Op mijn hoofd. Ondanks dat het een nepboom is, prikken de harde naalden. Het is verdorie net een echte boom, er liggen zelfs al naalden op de grond.

Nadat ik vloekend en tierend onder de boom ben weggekropen, is het tijd voor het  plaatsen van het tweede en derde onderdeel van de boom en het koppelen van de verlichting. Simpel. Daarna begint het echte werk: het uitvouwen van 767 (!) takjes. Takjes naar links, takjes naar rechts en takjes die liever rechtop staan. Ik ben er al zat van, maar dan moet de boel nog worden versierd. De kerstballen hebben twaalf jaar geleden voor het laatst het daglicht aanschouwd, maar verkeren nog in goede conditie. Ik blijk veel blauwe ballen te hebben, afgewisseld met wat wit, rood, roze en goud. Mijn oude piek blijkt niet te passen, daarvoor is de bovenste tak te dik. Dan pleuren we er wel een vogeltje in, dat blauw is en op 215 centimeter hoogte nauwelijks opvalt. Zilveren slingertjes erin en klaar is Marita.

Ik moet toegeven dat het er gezellig uitziet, zo’n verlichte en versierde boom. Het is alleen wel veel moeite voor drie weken plezier. Begin januari gaan we de boel weer aftuigen. Ben nu al moe.

Vintage bal!