Bijwerkingen

De 2e prik zit er bij mij al een tijdje in en dat maakt dat ik me iets gemakkelijker door het leven heen beweeg. Ik maak me niet druk om mensen die om verschillende redenen niet gevaccineerd willen worden, al kan ik persoonlijk niet veel met de opmerking dat je niet weet wat het vaccin op de lange termijn met je lichaam gaat doen. Als je jong bent, snap ik die zorg wel. Per slot van rekening zijn er voldoende voorbeelden van medicijnen waarvan later bleek dat er ernstige bijwerkingen konden optreden. Als je dan nog een heel leven voor je hebt, is dat geen prettig vooruitzicht. Maar als je zoals ik de 50 voorbij bent, moet je je realiseren dat je het beste deel van je leven al achter de rug hebt. Daarom vind ik reclames van datingsites voor alleenstaande 50-plussers ook mateloos irritant. Van die dartelende mensen die eindelijk weten dat ze met een nieuw iemand hand in hand willen lopen op een strand, samen met de pas aangeschafte labrador. ‘En zo wandelen zij de stip op de horizon tegemoet, niet wetende wat de toekomst gaat brengen.’ Duh vrienden, het einde is in zicht! De 50-plussers die al heel lang zijn verbonden met hun soulmate of iemand waaraan ze gewend zijn geraakt, zitten in heel andere reclames. Zij zitten namelijk in van die lanceerstoelen te kijken naar hun kalknagels en terwijl de een zich insmeert met een gewrichtsgel, zit de ander zijn kunstgebit vast te plakken opdat er in een stevige appel gebeten kan worden. Een veel realistischer weerspiegeling van de werkelijkheid voor mensen van mijn leeftijd en ouder. Kortom, als oudere ben je op weg naar de uitgang, al zal de een die uitgang eerder vinden dan de ander. En om die reden ben ik voor mezelf niet bang voor de effecten op de lange termijn van de vaccins.

Wat ik me wel afvraag is of de mensen die niet gevaccineerd willen worden, ook geen andere medicatie gebruiken en dan met name de medicijnen die je gewoon bij de drogist kan kopen. Ik kreeg onlangs van iemand het advies om een pijnstiller met diclofenac te kopen. Zolang ik nog geen lanceerstoel heb, kan zo’n pijnstiller mij helpen om gemakkelijker van de bank te kruipen. Nu heb ik in het verleden vaker diclofenac voorgeschreven gekregen van de huisarts en dan lees je de bijsluiter wel, maar je vertrouwt ook blind op de kennis en kunde van huisarts en apotheker. Bij spul dat je bij een drogist kan kopen, ligt het voor mij wel anders. Ik heb de bijsluiter van A tot Z gelezen en nu vind ik het eng spul. Bijwerkingen die vaak voorkomen zijn hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, diarree en huiduitslag. Dat valt nog mee, maar bij ‘zelden’ staan zaken als hartinfarct, beroerte, gezichtsbeperking en leverfalen. Maar het allerergste moet nog komen: ‘Sommige bijwerkingen waarvan de frequentie niet gekend is, kunnen ernstig zijn zoals rectale bloeding….’ Stel je voor, je zit bij buurvrouw Truus haar nieuwe bankstel te bewonderen: “Goh Truus, wat zit deze bank lekker. En mooie lichte stof ook, wel wat besmettelijk.” En jouw anus hoort die woorden uit jouw mond rollen en denkt dan: “Besmettelijk? Yes! Bloeden met die bende!” Ik durfde de deur niet meer uit en kreeg neigingen om een maandverbandje XXL in mijn ondergoed te stoppen, voor het geval dat.
Conclusie: ieder medicijn kan bijwerkingen veroorzaken, bepaal zelf of je het mogelijke risico wilt lopen. Mijn anus heeft zich keurig gedragen nadat ik twee van die pillen heb geslikt en van andere bijwerkingen heb ik niets gemerkt. Al zou een lezer van het bovenstaande kunnen vermoeden dat ik lijd aan verwardheid. Zou kunnen, staat ook op het lijstje.

Deventer

De afgelopen twee jaar stonden in het teken van verdriet, regelen, rouwen, lockdown, thuiswerken, verhuizen, verdriet, regelen, rouwen en de ongewenste gast die maar niet wil vertrekken: Corona.  Nog lang niet uitgerouwd, geen tijd genomen om echt tot rust te komen, met als gevolg dat ik de laatste weken het concentratievermogen had van een dronken fruitvlieg op een schaal met beschimmelde aardbeien. Hoog tijd om een paar dagen ‘vakantie’ te nemen. De keuze viel om verschillende redenen op het mooie Deventer. En wat was het lekker om weer eens door een stad te dwalen met mijn camera, op een terrasje te zitten en als vanouds andere mensen te observeren.

Wat te doen in Deventer

Wat doet men zoal in Deventer? Ongetwijfeld meer dan ik er heb uitgespookt, maar ik heb mezelf getrakteerd op lingerie, parfum en elpees. Verder heb ik twee musea bezocht, een middagje op bed gelegen met een goed boek, gefotografeerd, her en der koffie gedronken, geluncht en (niet altijd) lekker bier geproefd. Op de eerste avond ging ik eten in een gezellig eetcafé op het plein. Bij mij in de buurt zat een viertal babyboomers. Ongetwijfeld last van een vervelende allergie, want een van de boomers wilde weten of er pinda’s in de notenburger worden verwerkt. Dat bleek niet het geval te zijn, dus hij wilde graag die burger maar dan wel zonder tomaten. Ondertussen had boomer het zichzelf comfortabel gemaakt en de schoenen uitgetrokken. De maaltijden werden uitgeserveerd en toen bleek dat de notenburger was verpakt in een broodje. Oeps, vergeten, hij blieft ook geen gluten. Hoppa, de hele handel kon weer terug naar de keuken. Je kon me opvegen.

Op avond twee met M. gegeten in een leuk restaurant en op de laatste avond in een goed Italiaans restaurant.  En ik heb vooral het volk geobserveerd. Zo ben ik me wezenloos geschrokken van iemand met een heel eng hoofd die mij passeerde op een terras waar ik rustig van een biertje zat te genieten. Toen het eenmaal dichterbij was, bleek het een dame te zijn die een huidkleurig mondmasker met zwarte vlekken droeg. Boven het mondmasker zaten twee zwarte, priemende ogen en omdat ze volledig in het zwart gekleed ging, leek het geheel verdacht veel op Darth Vader. Ze had trouwens ook het bijpassende gedrag, maar daar hadden alleen het personeel en haar man last van.  

Uitgerust?

Een beetje. Na drie dagen Deventer heb ik deze week twee dagen aangerommeld in huis en omgeving, twee dagen gewerkt en een leuk afscheidsfeestje gehad. Van dat laatste heb ik echt genoten. Hoe heerlijk is het om een groepje fijne collega’s weer eens in het echt te zien en goede gesprekken te kunnen voeren. Het werd een latertje in Leiden en het afscheid was een groot knuffelfestijn. Geen idee of dat kwam door de drank, door de huidhonger of dat we elkaar allemaal echt heel leuk vinden, maar het was gewoon fijn. Meer van dat soort dagen a.u.b.!