Weekendje weg

Afgelopen zaterdag stond een ‘diner met matties’ op het programma. Geen deurmatties maar vrienden, voor alle duidelijkheid. Plaats van handeling: Amsterdam. Omdat ik er geen zak aan vind om ’s avonds laat een trein te moeten halen terwijl het nog hartstikke gezellig is, boek ik liever een hotelovernachting. Nu vind ik het sinds het overlijden van J. best spannend om alleen op pad te gaan, al moet ik er al helemaal niet aan denken om met iemand anders te moeten reizen, ongeacht wie het is. Dus dit weekend was een test om te kijken of ik het nog kan, alleen een weekendje weg. En dan is Amsterdam een goede plek om te starten, want het is immers bekend terrein.

Amsterdam ligt net als Den Haag in de rode gevarenzone. En net als thuis krijg je op straat het idee dat die rode zone helemaal niet bestaat. Het was alsof ik niet weg ben geweest, de fietsers en pooierbakken scheuren nog steeds opgefokt rond en ook de bakfietsmokkels zijn helaas nog in groten getale aanwezig, met hun bakfietskindertjes en schoothondjes. Het volk krioelt er lustig op los, alsof Corona een feestje is dat ergens anders wordt gevierd. Alle hulde voor de mensen in de horeca, die er een dagtaak aan hebben om de meute in bedwang te houden. Ieder café, restaurant én museum dat ik heb bezocht, houdt zich strikt aan de regels. Voordat je überhaupt binnen mag komen, word je gedesinfecteerd en vervolgens geregistreerd als een niet-risicogeval. Bij twijfel staat er iemand klaar met zo’n wattenstaaf van anderhalve meter om zo nodig ter plekke een Coronatest op je los te laten. Als alle voorzorgsmaatregelen achter de rug zijn, krijg je een barcode op je voorhoofd gestempeld en mag je eindelijk plaatsnemen aan een tafeltje. Allemaal heel veilig dus.

Ook het matties-dinertje verliep heel veilig, al was het jammer dat de helft van het matties-bestand heeft moeten afzeggen vanwege niet-Corona-gerelateerde omstandigheden. Maar A. en ik hebben het samen heel gezellig gehad en hebben lekker kunnen bijpraten.  Fijn restaurant, goed eten, lekkere wijn; het werd een latertje in De Pijp.

Conclusie van 2 nachten in een hotel in de oude woonomgeving? Ik kan het nog, alleen een weekendje weg.

Trouwdag

We deden eigenlijk nooit veel aan onze trouwdag. Meestal waren we op die dag op vakantie en gingen we lekker uit eten. Net als op alle andere dagen van de vakantie trouwens. Vorig jaar zouden we onze trouwdag vieren in Dubrovnik, maar het lot besliste anders. Ik herinner me dat ik het een ongekend moeilijke dag vond. En dit jaar? Dit jaar zat ik op 3 september bij de notaris om een handtekening onder mijn testament te plaatsen. Altijd handig om te hebben, zo’n testament, als weduwe met een eigen huis in Den Haag.

Het was een grijze en natte dag, afgelopen donderdag. Toen ik het pand van de notaris verliet met een afschrift van het testament in de tas,  bekroop me het gevoel dat ik deze dag toch moest vieren. We zijn bijna 20 mooie jaren samen geweest en al die fijne herinneringen moet je blijven koesteren, al brengt het ook het nodige verdriet met zich mee. Dus op onze 17e trouwdag heb ik gebakjes gehaald bij de bakker en mezelf getrakteerd op een vrolijk boeket bloemen. Jacco draaide op donderdag altijd een avonddienst en ging daarna een vette hap halen. Nu wil ik die traditie niet adopteren, maar op mijn trouwdag vond ik het prima om aan de patatten en de kroketten te gaan. Weliswaar niet van cafetaria De Viersprong en ook niet zo goed, maar met een goed glas wijn valt alles weg te spoelen.

Al met al ben ik de dag goed doorgekomen, maar de moeilijke dagen blijven. De afgelopen periode was sowieso lastig met het regelen van twee verhuizingen. Ik vond het nogal confronterend om in m’n eentje tussen de restanten van een gezamenlijk leven te zitten. Maar langzamerhand begin ik mijn draai te vinden in mijn nieuwe huis en de nieuwe buurt. Ik heb hele fijne buren en binnenkort hebben we onze eerste borrel, bij mij thuis. Gelukkig heb ik voldoende ruimte en kunnen we met z’n vijven gemakkelijk anderhalve meter afstand van elkaar houden. Vanochtend las ik in de krant de volgende quote van een rouwspecialist: “Rouw verwerk je niet, je overleeft het”. Dat klopt en iedere dag wordt het een heel klein beetje gemakkelijker.